Η Ντορέττα Παπαδημητρίου μίλησε για την εμπειρία της με την επιλόχειο κατάθλιψη, αποκαλύπτοντας πως την εμφάνισε μετά τη γέννηση του πρώτου της παιδιού, ενώ εξήγησε ότι την ξεπέρασε γρήγορα όταν έμεινε ξανά έγκυος.
Η ηθοποιός, μέσα από το vidcast «Rainbow Mermaids», αναφέρθηκε και στη διαφορά της εποχής εκείνης σε σχέση με το σήμερα, επισημαίνοντας ότι τα social media πλέον βοηθούν σημαντικά τις νέες μητέρες να νιώθουν πως δεν είναι μόνες.
Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε τότε, η δεύτερη εγκυμοσύνη της λειτούργησε καθοριστικά στο να αφήσει πίσω της εκείνη την περίοδο. Στην ίδια συνέντευξη, μίλησε επίσης για τον μεγάλο της γιο που πλέον ζει μακριά λόγω σπουδών και τα συναισθήματα που της προκάλεσε αυτή η αλλαγή.
Η Ντορέττα Παπαδημητρίου, αναφερόμενη στην επιλόχειο κατάθλιψη, εξήγησε πως τότε δεν υπήρχε η ενημέρωση και η υποστήριξη που υπάρχει σήμερα: «Τα social media σε αυτό το κομμάτι έχουν βοηθήσει, με την έννοια του ότι δίνεται αρκετή πληροφορία και εμπειρία από άλλες μαμάδες, οπότε μπορείς να βρεις μια συμπαράσταση. Είτε στην τελική μπορείς να καταλάβεις ότι όλα αυτά που σκέφτεσαι κι όλα αυτά που νιώθεις, τα σκέφτονται και τα νιώθουν όλες. Δεν είσαι μόνη σου. Εγώ δεν το είχα αυτό, γιατί τότε ένα Facebook νομίζω υπήρχε και καμία σχέση δηλαδή, ούτε καν. Τα διαχειρίστηκα λίγο μόνη μου αυτά. Στο πρώτο παιδί ειδικά, στον Διονύση, είχα πάθει και μια μικρή έτσι επιλόχειο, που βέβαια ξεπέρασα πάρα πολύ γρήγορα γιατί έμεινα έγκυος στο Φίλιππο, οπότε σκέφτηκα ότι δεν προλαβαίνω αυτή τη στιγμή να έχω επιλόχειο. Και προφανώς και το ορμονικό μου που πάλι που άλλαξε με μια δεύτερη εγκυμοσύνη ήρθε λίγο και με βοήθησε, προφανώς. Χρειάζεται χρόνος και χρειάζεται κατανόηση του εαυτού σου και αγάπη προς τον εαυτό σου, γιατί στ’ αλήθεια για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα είσαι εκεί απλά για να φροντίζεις τα παιδιά», είπε.
Ντορέττα Παπαδημητρίου: Η αποχώρηση του γιου της από το σπίτι
Η ηθοποιός μίλησε και για την αλλαγή που έφερε στη ζωή της η μετακόμιση του μεγάλου της γιου στο εξωτερικό για σπουδές, τονίζοντας πως αρχικά ήταν μια δύσκολη προσαρμογή: «Ο μικρός μου γιος είναι εδώ, μένει μαζί μου και δεν έχει φύγει, ο μεγάλος σπουδάζει στην Κύπρο, οπότε λείπει. Το πρώτο διάστημα που έφυγε ήταν σοκαριστικό. Δηλαδή το να είσαι στο σπίτι και το δωμάτιό του να είναι άδειο και να μην κοιμάται στο κρεβάτι και να είναι κάπου αλλού και να μην ξέρεις, να σκέφτεσαι ότι τώρα θα πρέπει να φροντίσει τον εαυτό του μόνος του, να μαγειρέψει, να πλύνει, να κάνει, να φροντίσει το σπίτι του, όλα αυτά… Απ’ την άλλη, αν βλέπεις το παιδί ότι είναι καλά εκεί που είναι και προσαρμόζεται -γιατί και για το παιδί είναι μια αλλαγή το να φύγει απ’ το σπίτι του και να πάει κάπου να μένει μόνος του- ηρεμείς. Εγώ είμαι και μια γυναίκα που έκανα τα παιδιά μου, έκατσα αρκετά σπίτι, αλλά μετά βγήκα, δούλεψα, είχα δηλαδή πράγματα που ήθελα και εγώ για μένα να κάνω. Οπότε αυτό βοηθάει πάρα πολύ. Όταν έχεις, ας πούμε, και εσύ τη δουλειά σου ή τέλος πάντων πράγματα με τα οποία ασχολείσαι, τους φίλους σου, ξέρεις, όταν έχεις κρατήσει ένα πράγμα που είναι δικό σου… Οπότε όταν θα έρθουν τα παιδιά και θα φύγουν και θα ανοίξουν τα φτερά τους, όπως έτσι είναι λογικό, έχεις μια ζωή. Δεν είναι ότι όλη η ζωή περιστρέφεται γύρω απ’ τα παιδιά μόνο. Οπότε αυτό σε βοηθάει σε εκείνη τη φάση», δήλωσε.
