Σαν σήμερα, στις 27 Οκτωβρίου 1934, γεννήθηκε ένας από τους πιο αγαπημένους και διαχρονικούς ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Με καριέρα που ξεπερνά τις έξι δεκαετίες, ο ταλαντούχος καλλιτέχνης έχει χαρίσει αμέτρητες στιγμές γέλιου και συγκίνησης στο κοινό, τόσο μέσα από τους εμβληματικούς του ρόλους όσο και πίσω από τις κάμερες, ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Ο Κωνσταντίνου γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην πλατεία Βάθης, «ανάμεσα σε εβδομήντα οίκους ανοχής και μια εκκλησία», όπως έχει πει με χαρακτηριστική ειλικρίνεια. Οι γονείς του, Μιχάλης Κωνσταντίνου και Νίτσα Φιλοσόφου, ήταν γνωστοί πρωταγωνιστές της οπερέτας, όμως λόγω των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων μεγάλωσε με τη γιαγιά του, σε μια δύσκολη εποχή, τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου.
Αρχικά δεν σκόπευε να ασχοληθεί με την υποκριτική· φοίτησε στη σχολή Πάλμερ για να γίνει ηλεκτρολόγος. Ωστόσο, με παρότρυνση της μητέρας του, γράφτηκε στη δραματική σχολή του Τάκη Μουζενίδη, όπου γνώρισε σπουδαίους μετέπειτα ηθοποιούς, όπως την Άννα Ματζουράνη και την Κατερίνα Γώγου. Αν και απορρίφθηκε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως «εντελώς ατάλαντος», ο Κάρολος Κουν τον κράτησε στο Θέατρο Τέχνης, όπου έκανε τα πρώτα του βήματα.
Οι ρόλοι που τον καθιέρωσαν και η σεμνότητά του
Η κινηματογραφική του καριέρα απογειώθηκε τη δεκαετία του ’60, με χαρακτηριστικότερο ρόλο εκείνον του φτωχού φοιτητή στην ταινία «Χτυποκάρδια στα θρανία» (1963) στο πλευρό της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Η σκηνή όπου περιγράφει το προφιτερόλ παραμένει μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές του ελληνικού σινεμά.
Έκτοτε ακολούθησε μια λαμπρή πορεία με δεκάδες επιτυχίες στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Παρά τη δημοσιότητα, ο ίδιος κράτησε χαμηλό προφίλ και προτίμησε να προστατεύει την προσωπική του ζωή. Έχει παντρευτεί δύο φορές και έχει δύο παιδιά, τα οποία, όπως έχει πει, «έχουν ακολουθήσει τον δρόμο της τέχνης με σεμνότητα και ουσία».
Μαζί με τα παιδιά του
«Με τα παιδιά μου είμαστε φιλαράκια. Με την κόρη μου έχουμε παίξει και μαζί στο θέατρο. Προσπαθούμε να απελευθερωθούμε ο ένας από τον άλλον. Η κόρη μου θέλει να παλέψει με τα δικά της όπλα κι αυτό με χαροποιεί», έχει δηλώσει με περηφάνια.
Για τα παιδικά του χρόνια, έχει εξομολογηθεί: «Μεγάλωσα με τη γιαγιά μου, που ήταν αυταρχική. Υπήρχε ένα κλίμα τρόμου στο σπίτι. Από εκεί σέρνω κάποια κατάλοιπα… Η ανάγκη για επιβίωση τότε δεν μας άφηνε να κάνουμε όνειρα».
Ο τζόγος που λίγο έλειψε να τον καταστρέψει
Παρότι η καριέρα του ήταν γεμάτη επιτυχίες, ο Γιώργος Κωνσταντίνου έχει παραδεχτεί ότι ο τζόγος υπήρξε η σκοτεινή πλευρά της ζωής του. Ο ίδιος έχει μιλήσει ανοιχτά για τον εθισμό του στα τυχερά παιχνίδια, τον οποίο περιγράφει και στο βιβλίο του:
«Μου άρεσαν τα τυχερά παιχνίδια. Τελικά έγιναν ένα καταστροφικό πάθος που δεν μπόρεσα να ελέγξω. Δεν ήμουν τυχερός παίκτης – και ποιος είναι άλλωστε; Στην πόκα, σχεδόν πάντα έφευγα πρώτος από το τραπέζι».
Ο ηθοποιός εξομολογήθηκε ότι κάποτε χρεώθηκε σε τοκογλύφους, προσπαθώντας να «ρεφάρει» μετά από μια αποτυχημένη θεατρική παραγωγή: «Είχα κάνει μια παράσταση που με κατέστρεψε. Προσπάθησα να συνέλθω με δύο επόμενες δουλειές, αλλά κι αυτές απέτυχαν. Ήμουν τελειωμένος, όμως πολύ νέος για να πέσει ο τίτλος “Τέλος”».
Σήμερα, στα 90 του χρόνια, ο Γιώργος Κωνσταντίνου παραμένει ενεργός, διορατικός και συγκινητικά ειλικρινής, ένας άνθρωπος που δεν φοβήθηκε ποτέ να μιλήσει για τις αδυναμίες του — κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που αφήνει πίσω του.
