Ο Παύλος Ντε Γκρες μίλησε στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» και στην Μαίρη Αδαμοπούλου για το μέλλον του πρώην βασιλικού ανακτόρου του Τατοΐου, εκφράζοντας την επιθυμία του να μη μετατραπεί σε «πεδίο εκμετάλλευσης ή εμπορικής εκποίησης». Ο πρωτότοκος γιος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου μοιράστηκε προσωπικές αναμνήσεις και οικογενειακές ιστορίες, μιλώντας για την εμπειρία του να επισκεφθεί ξανά το σπίτι όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Μνήμες ενός παιδικού κόσμου
«Φύγαμε χωρίς να πάρουμε τίποτα μαζί μας. Το σπίτι έμεινε όπως ήταν εκείνη την ημέρα. Ήταν πολύ συγκινητικό. Έμοιαζε σαν να είχαμε φύγει μόλις προχθές: σκεπασμένα με λίγη σκόνη, αλλά όλα στη θέση τους. Η οδοντόβουρτσα, το ποτήρι στο κομοδίνο, τα προσωπικά αντικείμενα», αφηγείται ο Παύλος, ενώ αναζητά στο κινητό του κάποιες φωτογραφίες που είχε τραβήξει: την ντουλάπα της μητέρας του με τα φορέματα κρεμασμένα και τα παπούτσια στη θέση τους, το καροτσάκι που τον πήγαιναν βόλτα, έναν αποθηκευτικό χώρο με προϊόντα βρεφικής περιποίησης για τον ίδιο, αλλά και την αδελφή του να κρατά τις παιδικές της φωτογραφίες.
«Αναπόφευκτα σε καταλαμβάνει ένα αίσθημα νοσταλγίας όταν βλέπεις μπροστά σου αυτά που σου περιέγραφαν, τους χώρους και τα αντικείμενα, τα σημεία του σπιτιού. Θυμάμαι τους γονείς μου να μου λένε ότι πάντα υπήρχε μουσική, κυρίως κλασική, και τα Σαββατοκύριακα άνοιγαν τα παράθυρα για να ακούγεται ως τον κήπο που καθόμασταν όλοι μαζί. Η μητέρα μου λάτρευε τις βόλτες στον κήπο, αλλά δεν συμπαθούσε την πισίνα γιατί την έβρισκε βαθιά. Η αδελφή μου θυμόταν το πράσινο χαλί στο δωμάτιο που παίζαμε», προσθέτει.
Ζωντανό κτήμα και ανθρώπινη ιστορία
«Θα ήθελα να αναβιώσει το πνεύμα του κτήματος, όχι μόνο η εικόνα του. Να υπάρχει η δυνατότητα να δει ο επισκέπτης τα αντικείμενα της εποχής: τα παλιά αυτοκίνητα, τις άμαξες, τα φορέματα, τα έργα τέχνης. Όλα αφηγούνται μια ιστορία. Το Τατόι πρέπει να ζει κι όχι να γίνει μουσείο-βιτρίνα. Το μόνο που εύχομαι είναι να μη γίνει πεδίο εκμετάλλευσης ή εμπορικής εκποίησης. Θέλουμε να το χαρεί ο κόσμος, να το γνωρίσει, να το ζήσει με σεβασμό», τονίζει ο Παύλος Ντε Γκρες.
Ο ίδιος περιγράφει το Τατόι ως «ένα μουσείο του ίδιου του εαυτού του», μέσα από το οποίο αναδύεται και η ιστορία της οικογένειάς του. «Αυτό το κομμάτι της ιστορίας, που μέχρι σήμερα έμενε συχνά στο περιθώριο, θα ξαναμπεί στο επίκεντρο. Όταν κάποιος δει το νυφικό της μητέρας μου, θα θελήσει να μάθει ποια ήταν, ποιος ήταν ο πατέρας μου, ποιοι ήμασταν όλοι εμείς. Έτσι, η ιστορία αυτή αποκτά ανθρώπινη διάσταση».
Καταλήγοντας, ο Παύλος τονίζει: «Δεν έχει σημασία αν κανείς αγαπά ή δεν αγαπά τη βασιλεία, η ιστορία είναι κοινή για όλους. Αυτή η χώρα, έτσι όπως είναι σήμερα, είναι αποτέλεσμα και εκείνων των προσπαθειών. Και πιστεύω πως αυτό είναι που αξίζει να θυμόμαστε και να τιμούμε».
Ένα Τατόι που ζει μέσα από τις μνήμες, τα αντικείμενα και τις ιστορίες της οικογένειας, και όχι απλώς ως μία βιτρίνα, όπως οραματίζεται ο Παύλος Ντε Γκρες, διατηρώντας την ανθρώπινη διάσταση και τη ζωντάνια του παρελθόντος.
