Από την Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Πριν κάμποσα χρόνια, εκεί γύρω στο 2016-2017 ο μπαμπάς μου έκανε χημειοθεραπείες στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρα, στο Ογκολογικό.
Πηγαίναμε κάθε δύο εβδομάδες από τα χαράματα, γιατί στα δημόσια νοσοκομεία πρέπει να μπεις στην σειρά για να πάρεις νωρίς μια από τις πολύτιμες καρέκλες της Χημειοθεραπείας.
Έτσι, εκεί στις 6.30 το πρωί δίναμε το βιβλιάριο και περιμέναμε να ακούσει το ονομά του.
Σε μια από αυτές τις μέρες, είδα μπροστά μου την Μπέτυ Αρβανίτη. Καθηλωτική, με μια γούνα, τα μαλλιά της χτενισμένα στην εντέλεια, πέρασε σαν σίφουνας από μπροστά μου και την αναγνώρισα αμέσως.
Απόρησα για να είμαι ειλικρινής. Τι της συνέβαινε; Μήπως ήταν άρρωστη και έκανε θεραπείες;
Αργότερα άρχισα να ψάχνω και έμαθα ότι ο γιος της είχε καρκίνο στο αίμα και έκανε χημειοθεραπείες στο Αλεξάνδρα.
Είχαν τον ίδιο γιατρό με τον πατέρα μου και έτσι τον πέτυχα κάποια φορά στην καρέκλα της ελπίδας να παίρνει την αγωγή του. Είχε αυτή τη θλίψη που έχουν όλοι οι καρκινοπαθείς, όσο και αν παλεύουν να μην καταρρεύσουν. Ο φόβος είναι η χειρότερη αρρώστια. Όχι μόνο του ασθενή, αλλά και των ανθρώπων που τον αγαπούν.
Εκείνη την εποχή έκανα ψυχοθεραπεία για να αντιμετωπίσω το επερχόμενο τέλος και όλα ήταν μαύρα.
Ευτυχώς, ο μπαμπάς πήγε καλά και έφυγε τελικά πριν δυο χρόνια απο άλλη αιτία.
Παρακολουθώντας την εξέλιξη του Αλέξη Σταμάτη είδα με χαρά ότι και οι δικές του θεραπείες απέδωσαν. Ξεπέρασε-τότε-την νόσο, παντρεύτηκε, έκανε παιδί και πολλά βιβλία ώσπου να μάθω σήμερα ότι έφυγε τελικά από την @@αρρώστια.
Ευχομαι τον επισκέπτη που περίμενε να τον είδε πριν έρθει το τέλος.
Κουράγιο στους δικούς του ανθρώπους. Στο παιδί του, την μητέρα και τη γυναίκα του
