Πόνος στα αποκαΐδια: Το συγκλονιστικό ποίημα του Τάσου Χαλκιά που έχασε το σπίτι του από την πυρκαγιά

Αν σου αρέσουν τα άρθρα μας, κάνε κλικ εδώ για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!

Ο ηθοποιός αποτύπωσε σε ένα χειρόγραφο ποίημα τον πόνο για την καταστροφή του σπιτιού του στο Πόρτο Γερμενό και τη δύναμη που χρειάζεται για να κάνει ένα νέο ξεκίνημα

Περίπου δύο εβδομάδες έχουν περάσει από τις καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν το Πόρτο Γερμενό, αφήνοντας πίσω τους τεράστιες καμένες εκτάσεις και περιουσίες που καταστράφηκαν ολοκληρωτικά.

Ανάμεσα στα σπίτια που παραδόθηκαν στις φλόγες ήταν και εκείνο του αγαπημένου ηθοποιού Τάσου Χαλκιά, ο οποίος από την πρώτη στιγμή βρέθηκε στην περιοχή και μίλησε στις τηλεοπτικές κάμερες, εμφανώς συγκλονισμένος από την καταστροφή.

Ο ηθοποιός είχε μιλήσει τότε για την απώλεια του σπιτιού του και για τα συναισθήματα που του προκάλεσε η εικόνα της περιουσίας του να καταστρέφεται μέσα σε λίγες ώρες.

Αυτή τη φορά, ο Τάσος Χαλκιάς επέλεξε έναν διαφορετικό τρόπο για να εκφράσει όσα αισθάνεται. Με ένα χειρόγραφο ποίημα, αποτύπωσε τον πόνο, την απώλεια, αλλά και την ανάγκη να κοιτάξει μπροστά.

Οι στίχοι του μιλούν για τις αναμνήσεις που χάθηκαν, για όσα αφήνει πίσω του, αλλά κυρίως για τη δύναμη που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να συνεχίσει, ακόμη και όταν μέσα σε λίγες στιγμές χάνει όλα όσα είχε δημιουργήσει.

Το ποίημα του Τάσου Χαλκιά

Ο ηθοποιός έδωσε στο ποίημά του τον τίτλο «Ξαγρυπνώντας» και έγραψε:

«ΞΑΓΡΥΠΝΩΝΤΑΣ
Όσο κι αν ήταν όμορφα…
πίσω σταμάτα να κοιτάς
ποιος είπε άλλες ομορφιές,
πως δεν θα συναντήσεις!
Μόνο λευτέρωσε το νου
κι άστονε ν’ αναπνεύσει!
Μια χαραμάδα στην ψυχή.
να βγει στο φως, να ξεπλυθεί,
με τα παιδιά να παίξει.

Περπάτα βήμα θαρετό,
πότε αργό, πότε γοργό
μη θες κάπου να φτάσεις…
Έχω αρχίσει να ξεχνώ,
άλλη φορά δε θα το πω,
ώρα να προσπεράσεις!
Για ό,τι έκανες καλό
ποτέ μη μετανιώσεις,
μην ψάχνεις ούτ’ ευχαριστώ,
μόνο ένα χάδι στην ψυχή
είν’ αρκετό, αν νιώσεις!

Να χτίζεις, να δημιουργείς
ποτέ μη σταματήσεις
κι αν σου χαθήκαν μονομιάς
όνειρα, βάσανα καημοί,
αγάπες και αναμνήσεις
σε πείσμα ανθρώπων και θεών
κάνε τον πόνο σύντροφο,
μ’ αυτόν θα τ’ αναστήσεις.
Θα φύγω τώρα, θα χαθώ
κράτα το χρώμα κόκκινο
άλλο μην το αραιώσεις…»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ