Από την Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Δεν μπορώ, αν και πέρασαν τόσες μέρες, να μεταβολίσω αυτό που έκαναν αυτά τα δυο καθάρματα.
Ναι, περί καθαρμάτων πρόκειται και μάλιστα από της πιο ζοφερής κατηγορίας.
Από που να το πιάσω;
Σκεφτείτε την φωτογραφία ενός παιδιού χωρίς μαλλιά, ξαπλωμένο σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου με τα χέρια του γεμάτα ορούς ή αίμα.
Πάνω σε αυτή την εικόνα λοιπόν, όλοι μας, ή οι περισσότεροι, δεν θα αντισταθούμε, θα δώσουμε το ελάχιστο, έστω δέκα ευρώ, αυτά που μας περισσεύουν, ή όχι, φτάνει να ηρεμήσει μέσα μας η ταραχή από την εικόνα και συνειρμικά από τον Γολγοθά του παιδιού και των γονιών του.
Και έπειτα έρχεται η άλλη εικόνα. Ο αλήτης και η αλήτισσα βγάζουν από τον λογαριασμό τα χιλιάδες δεκάρικα, εικοσάρικα, πενηντάρικα και πάει λέγοντας και φεύγουν για ταξίδι στη Μύκονο ζώντας χλιδάτη ζωή που πολλοί από εμάς μόνο σε φωτογραφίες και άρθρα βλέπουμε.
Και εκεί ανναρωτιέσαι: Πως κοιμούνται το βράδυ στη σουίτα που πλήρωσαν τα καρκινοπαθή παιδιά αυτά τα δυο καθάρματα;
Πείτε μου πως κοιμόντουσαν τοσο καιρό;
Πόσο αποκτηνωμένος μπορεί να είναι κανείς για να σηκώσει τέτοιο βάρος.
Και καλά, τον νόμο δεν τον φοβόντουσαν από ότι φαίνεται.
Τον Θεό;
