Το άδειασμα της βίλας του Γιώργου Μαζωνάκη φέρνει στο προσκήνιο εικόνες με ιδιαίτερο συναισθηματικό φορτίο. Καθώς προσωπικά αντικείμενα απομακρύνονται και οι χώροι αδειάζουν, η σκέψη στρέφεται αναπόφευκτα στις αναμνήσεις που μένουν πίσω, αλλά και στα λόγια που ενδεχομένως δεν ειπώθηκαν ποτέ.

 Ανάμεσα σε κούτες, προσωπικά είδη και αντικείμενα μιας ολόκληρης διαδρομής, ένα χειρόγραφο γράμμα προς τις ανιψιές του και την αδελφή του θα μπορούσε να αποτελέσει μια βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση, γεμάτη αγάπη, παράπονο και την επιθυμία για συμφιλίωση.

«Ψυχούλες μου, θέλω να σας πω…»

«Ψυχούλες μου, θέλω να ξέρετε πως, όσα κι αν συμβούν στη ζωή, η αγάπη δεν πρέπει να χάνεται μέσα στις παρεξηγήσεις και στις διαφωνίες. Η οικογένεια είναι δεσμός που κουβαλάμε μέσα μας, ακόμη κι όταν οι δρόμοι μας απομακρύνονται.

Δεν θέλω ποτέ να αισθανθείτε πως πρέπει να διαλέξετε πλευρά ή να σηκώσετε στους ώμους σας βάρη που δεν σας ανήκουν. Να κρατάτε τις όμορφες αναμνήσεις, να αγαπάτε ελεύθερα και να μη φοβάστε να δείχνετε τα συναισθήματά σας.

Και σε εσένα, αδελφή μου, εύχομαι να έρθει κάποτε η στιγμή που θα μπορέσουμε να μιλήσουμε με ηρεμία, χωρίς θυμό και πίκρα. Γιατί ο χρόνος περνά και τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο από τους ανθρώπους που κάποτε αποτελούσαν το σπίτι μας.

Αν κάτι θα ήθελα να μείνει στο τέλος, είναι η αγάπη. Αυτή που δεν χρειάζεται αποδείξεις, δεν ζητά ανταλλάγματα και δεν σβήνει εύκολα, ακόμη κι όταν όλα γύρω μας αλλάζουν», λέει μεταξύ άλλων το γράμμα που βρέθηκε, όπως αναφέρουν αξιόπιστες πηγές.