Γιώργος Παπαδάκης: Σαράντα ημέρες μετά τον αιφνίδιο χαμό του «πατριάρχη» της πρωινής ζώνης, το κλίμα στο 40ήμερο μνημόσυνο ήταν βαρύ. Από εκείνη τη μοιραία 4η Ιανούριου, όταν το νήμα της ζωής του Γιώργου Παπαδάκη κόπηκε ξαφνικά, η οικογένειά του βιώνει ένα πένθος βαθύ και αδιάκοπο.
Τραγική φιγούρα
Τραγική φιγούρα σε όλη αυτή τη δύσκολη δοκιμασία, είναι η σύζυγός του Τίνα Παπαδέλη, η οποία καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να σταθεί όρθια. (Δείτε εδώ το ρεπορτάζ)Στήριγμά της οι δύο γιοι τους, ο Ιάσονας και ο Φοίβος, που από την πρώτη στιγμή στάθηκαν δίπλα στη μητέρα τους όχι μόνο ως παιδιά, αλλά σαν ώριμοι άνδρες που αντιλαμβάνονται το βάρος της απώλειας και την ευθύνη να την προστατεύσουν.
Φροντίζουν να μην μένει μόνη της, αναλαμβάνουν πρακτικά ζητήματα που εκείνη δυσκολεύεται να διαχειριστεί αυτή την περίοδο και προσπαθούν να της δώσουν μικρές αφορμές για να βγει από το σπίτι, έστω για έναν περίπατο ή έναν καφέ. Σε κάθε ευκαιρία οι τρεις τους κάθονται μαζί και θυμούνται στιγμές με τον πατέρα τους, μικρές καθημερινές συνήθειες που τώρα αποκτούν τεράστια σημασία.
Το μεγάλο στήριγμα
Τις πιο δύσκολες στιγμές, όταν η συγκίνηση την καταβάλλει, είναι εκεί για να της κρατήσουν το χέρι. Με μια αγκαλιά, με μια κουβέντα, με μια απλή παρουσία. Ξέρουν πως δεν μπορούν να της πάρουν τον πόνο, μπορούν όμως να της θυμίζουν καθημερινά ότι δεν είναι μόνη. Για την σύζυγό του Τίνα Παπαδέλη, ο Γιώργος Παπαδάκης δεν έχει φύγει. Δεν περνά μέρα χωρίς να σκεφτεί τη φωνή του, το βλέμμα του, τον τρόπο που της μιλούσε.
Οι αναμνήσεις τους δεν είναι απλώς εικόνες του παρελθόντος· είναι κομμάτι της ζωής της που συνεχίζει να αναπνέει μέσα της. «Τον Γιώργο τον χαρακτηρίζει ένα τρίπτυχο. Για μένα είναι πολύ σημαντικό κι είναι μάθημα ζωής, είναι η αφοσίωση, δηλαδή η αφοσίωση του στη δουλειά είναι κάτι το τρομακτικό. Κάνει εκπομπή όπως την έκανε την πρώτη μέρα. Το δεύτερο είναι η ακεραιότητά του, κάτι για το οποίο τον θαυμάζω απεριόριστα. Δεν έχει πάρει χρήματα ποτέ, δεν έχει συνδιαλλαγεί ποτέ οικονομικά με οποιονδήποτε. Και το άλλο που θαυμάζω στον Γιώργο είναι ο αυθορμητισμός του. Είναι ακριβώς αυτό. Είναι ένας αυθεντικός άνθρωπος και πολλοί τον χαρακτήρισαν λαϊκιστή, κάτι που θεώρησα ότι ήταν άδικο. Ο Γιώργος εξέφραζε τον μέσο Έλληνα», είχε πει για τον Γιώργο Παπαδάκη, σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της.
Ενώ, για την αποχώρησή του από την τηλεόραση είχε μιλήσει με κατανόηση και σεβασμό: «Ήταν συνειδητοποιημένη η απόφασή του. Αυτή την απόφαση την είχε πάρει αρκετό καιρό πριν. Το Καλημέρα Ελλάδα είναι το τέταρτο παιδί του. Μέσα του είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Είχε συνειδητοποιήσει πλήρως ότι αυτός ο κύκλος κλείνει».
Η αρχή του έρωτα
Η σχέση τους είχε ξεκινήσει χρόνια πριν, όταν εκείνη εργαζόταν στον ΑΝΤ1. Ήταν δεκατέσσερα χρόνια νεότερή του, μα η διαφορά ηλικίας δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο. Αντιθέτως, ο δεσμός τους δυνάμωνε με τον χρόνο. Ο ίδιος είχε μιλήσει δημόσια για εκείνη με λόγια που σήμερα ηχούν ακόμη πιο συγκινητικά: «Την Τίνα εδώ την γνώρισα όταν ξεκίναγε ο ΑΝΤ1. Την είχε συμπαθήσει ο αείμνηστος Μίνως Κυριακού. Με είχε καλέσει στο γραφείο του και μου είχε πει “αυτό το κορίτσι θέλω να το προσέξεις”. Όταν αποφασίσαμε να παντρευτούμε είχα πάει στο γραφείο του και του είπα “μου είχες πει να την προσέχω. Θα την προσέχω για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου”. Το ότι τη γνώρισα και την έπεισα να με παντρευτεί είναι το καλύτερο που έχω κάνει στη ζωή μου. Είναι το κοριτσάκι μου, είμαι ακόμα ερωτευμένος μαζί της».
Σε στενό κύκλο το μνημόσυνο
Η Τίνα Παπαδέλη δεν ξεχνά τον Γιώργο Παπαδάκη και αυτό φάνηκε πιο έντονα από ποτέ στο μνημόσυνο για τη συμπλήρωση των 40 ημερών από την απώλειά του. Η τελετή έγινε σε στενό, οικογενειακό κύκλο, με τους τρεις γιους του Γιώργου Παπαδάκη να βρίσκονται στο πλευρό της Τίνας, όπως και ελάχιστοι στενοί τους φίλοι. Ντυμένη στα μαύρα, η Τίνα Παπαδέλη με τα μάτια βουρκωμένα, παρακολουθούσε την επιμνημόσυνη δέηση σαν να προσπαθούσε να κρατήσει ζωντανή μια υπόσχεση: πως η αγάπη της για τον Γιώργο Παπαδάκη δεν τελειώνει με τον θάνατο. «Γιώργο δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Ήσουν τα πάντα για μένα», ψέλλισε η Τίνα Παπαδέλη, όπως αποκαλύπτει φιλικό της πρόσωπο, μην μπορώντας να κρύψει τον πόνο που βιώνει.
Στο τέλος, παρά τον πόνο και τη συγκίνηση, η Τίνα Παπαδέλη δεν είναι μόνη. Τα παιδιά της στέκονται δίπλα της, προσπαθώντας να τη στηρίξουν με κάθε τρόπο με αγκαλιές, και με την καθημερινή τους παρουσία. Μαζί τους ελπίζει πως ο χρόνος θα απαλύνει τις πληγές της, όχι για να ξεχάσει, αλλά για να μπορέσει να ζει με τη μνήμη του Γιώργου Παπαδάκη, κρατώντας τον ζωντανό στην καρδιά της.
