Στη δύσκολη μάχη με τη λευχαιμία που έδωσε τα τελευταία χρόνια αναφέρθηκε η Ρεγγίνα Μακέδου, περιγράφοντας τόσο τη στιγμή της διάγνωσης, όσο και τις απαιτητικές ημέρες της πολύμηνης νοσηλείας της. Παρά τις εμφανείς αλλαγές στην εικόνα της και τις σωματικές δοκιμασίες, η γνωστή γυμνάστρια βρήκε αποκούμπι στον χορό, που αποτέλεσε για εκείνη πηγή δύναμης και ζωής.
Μιλώντας στην εκπομπή «Όπου Υπάρχει Ελλάδα», την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου, η Ρεγγίνα Μακέδου εξήγησε αρχικά πώς ενημερώθηκε για το πρόβλημα της υγείας της: «Έμαθα ότι έχω λευχαιμία πολύ περίεργα γιατί δεν είχα συμπτώματα. Το μόνο σύμπτωμα που είχα ήτανε ότι λαχάνιαζα, κουραζόμουνα. Αρχικά νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Καβάλας, από εκεί με έστειλαν στην Αλεξανδρούπολη όπου έγινε και η διάγνωσή μου. Νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης για 157 ημέρες. Εκεί η νόσος μου ήρθε σε πλήρη ύφεση μέχρι το 2022 που ήρθε η υποτροπή. Το 2022 λοιπόν ήξερα ότι η μόνη λύση για εμένα θα είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών».
Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιπέτειας με τον καρκίνο, ενέταξε στην καθημερινότητά της μια πράξη που της έδινε ελπίδα. «Κάθε μέρα σηκωνόμουν και χόρευα. Ήμουνα μέσα στο νοσοκομείο χωρίς μαλλιά, με τις πιτζάμες μου, με τους φλεβοκαθετήρες μου και σηκωνόμουν και χόρευα. Αυτό μου έδινε ζωή. Κάπως έτσι έφυγε η πρώτη φορά. Τη δεύτερη φορά με τη μεταμόσχευση, η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ήταν αρκετά πιο δύσκολα; Είχα αρκετές παρενέργειες», πρόσθεσε.
Δείτε το βίντεο
Όπως αποκάλυψε, υπήρξαν στιγμές που ήρθε αντιμέτωπη με τον βαθύ φόβο του θανάτου, φτάνοντας στο σημείο να συμφιλιωθεί με αυτή τη σκέψη. «Φοβήθηκα ότι θα χάσω τη ζωή μου. Και την πρώτη φορά, όταν ακόμα δεν ήξερα ακριβώς τι γίνεται και μάλιστα εκεί την πρώτη φορά ήτανε που συμφιλιώθηκα λίγο με τον θάνατό μου. Έκατσα λίγο κάτω, είδα πώς τα πράγματα έχω κάνει στη ζωή μου, πόσα θα μπορούσα να κάνω, όμως ήμουν ήδη ευχαριστημένη με ό,τι είχα κάνει», ανέφερε.
Αναφερόμενη στη δεύτερη και πιο απαιτητική φάση, εκείνη της μεταμόσχευσης μυελού των οστών, μίλησε για τις σοβαρές επιπλοκές που αντιμετώπισε. «Στη δεύτερή μου την περιπέτεια, στη μεταμόσχευση, κάποια στιγμή είχα πνευμονία. Είχα πνευμονία και είχα και πάρα πολύ χαμηλά λευκά. Εκεί πέρα φοβήθηκα πάρα πολύ. Είπα ότι τα παρατάω, δεν… Πίστευα ότι δεν αντέχω άλλο. Εκείνη τη στιγμή βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι, και μέσα από το νοσοκομείο, γιατροί, νοσηλευτές, φίλοι μου, που μου έδειξαν ότι δεν πρέπει να τα παρατήσω. Κι εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι το “μαζί”».
Ιδιαίτερη μνεία έκανε στη δότριά της, στην οποία οφείλει – όπως είπε – το μεγαλύτερο «ευχαριστώ». «Νομίζω ότι δεν θα παρεξηγηθεί κανείς αν ο άνθρωπος που θα πω το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι η δότριά μου. Η προσφορά της τεράστια γιατί χαίρεσαι που ζω. Πραγματικά, αν δεν έχεις υγεία, δεν έχεις τίποτα», κατέληξε.
