Η συγγραφέας κυρία Ρένα Ζώη μιλά στο «egomagazine.gr» για το βιβλίο της «Άιλαντ», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Silk. Η Άνυ είναι συγγραφέας και ζει μια ήρεμη ζωή μαζί με τη μητέρα της, έχοντας στο πλευρό της την Πέννυ, τη στενότερη φίλη της. Κατά τη διάρκεια μιας παρουσίασης βιβλίου, ένας άγνωστος άνδρας την πλησιάζει και ισχυρίζεται ότι γνωρίζει κάτι που πρέπει να ακούσει. Η συνάντησή τους σε ένα ξενοδοχείο δεν εξελίσσεται όπως περιμένει και, μέσα σε λίγες στιγμές, η γνώριμη καθημερινότητά της μετατρέπεται σε τόπο εγκλήματος.
Συνέντευξη στη δημοσιογράφο-συγγραφέα Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Τότε εμφανίζεται ο Ντέιβιντ Πάουελ, ένας διεθνώς γνωστός επιχειρηματίας που έχει επιλέξει να ζει απομονωμένος στο Άιλαντ, μαζί με τον σκύλο του και τον Αμίν, τον μοναδικό άνθρωπο που γνωρίζει ουσιαστικά το παρελθόν του. Την ίδια ώρα, στην Αθήνα, ο αστυνόμος Λάζαρος Γεωργίου προσπαθεί να συνδέσει φόνους, παλιές εκκρεμότητες και πρόσωπα που επιστρέφουν με διαφορετικές προθέσεις. Η αφήγηση μετακινείται ανάμεσα στην Αθήνα, τη Βηρυτό και το μυστηριώδες νησί, ενώ η έλξη ανάμεσα στην Άνυ και τον Ντέιβιντ αναπτύσσεται μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η εμπιστοσύνη δεν χαρίζεται και η προστασία μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε έλεγχο.
Η Ρένα Ζώη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, μια πόλη που αγαπά για τις διαφορετικές όψεις και τις ιστορίες των ανθρώπων της. Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα, όμως το θέατρο, η ανάγνωση και η γραφή βρίσκονται από νωρίς στη ζωή της. Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές ομάδες και διαγωνισμούς διηγήματος, ενώ παράλληλα δημιουργεί εικαστικά έργα με μεικτές τεχνικές και καθημερινά υλικά. Άρχισε να μοιράζεται τις ιστορίες της με ένα ευρύτερο κοινό μέσα από το Wattpad και το 2023 εξέδωσε τα δύο πρώτα έντυπα βιβλία της στη σειρά Eros των Άρλεκιν. Στη γραφή της επιστρέφει στις ανθρώπινες σχέσεις, στους δύσκολους έρωτες και στις επιθυμίες που μένουν ανολοκλήρωτες, τοποθετώντας τους ήρωές της μέσα σε ιστορίες εγκλήματος και μυστηρίου. Η ίδια αντιμετωπίζει τη ζωή σαν μια αδιάκοπη συλλογή εμπειριών, από τις οποίες γεννιούνται πρόσωπα, συγκρούσεις και νέες αφηγήσεις.
Το Άιλαντ είναι ένα απομονωμένο νησί κάπου στη Μεσόγειο, χωρίς σαφή θέση στον πραγματικό χάρτη. Γιατί επιλέξατε να δημιουργήσετε έναν φανταστικό τόπο αντί να τοποθετήσετε την ιστορία σε ένα υπαρκτό νησί; Τι σας επέτρεψε αυτή η γεωγραφική ελευθερία να κρύψετε ή να αποκαλύψετε;
Ρ.Ζ.: Στην πραγματικότητα, το Άιλαντ υπήρχε πολύ πριν από το συγκεκριμένο βιβλίο. Από μικρή είχα τη συνήθεια να δημιουργώ στο μυαλό μου φανταστικούς κόσμους, μέσα στους οποίους έστηνα διαφορετικά πρόσωπα και ιστορίες. Ένας από αυτούς ήταν αυτό το νησί, χαμένο κάπου στη Μεσόγειο. Όταν, πολλά χρόνια αργότερα, αποφάσισα να μεταφέρω μία από εκείνες τις ιστορίες στο χαρτί, άλλαξα πολλά, αλλά όχι τον ίδιο τον τόπο.
Το γεγονός ότι το Άιλαντ δεν υπάρχει στον πραγματικό χάρτη μού έδωσε ταυτόχρονα μια μεγάλη αφηγηματική ελευθερία: μπορούσα να δημιουργήσω έναν χώρο με τους δικούς του κανόνες και τις δικές του ισορροπίες, χωρίς τους περιορισμούς που θα επέβαλλε ένας υπαρκτός τόπος.
Η Άνυ είναι συγγραφέας και η ζωή της ανατρέπεται κατά τη διάρκεια μιας παρουσίασης βιβλίου. Γιατί θελήσατε να δώσετε στην ηρωίδα μια ιδιότητα τόσο κοντινή στη δική σας; Υπάρχει κάποιο σημείο στο οποίο η συγγραφική της φαντασία τη βοηθά να ερμηνεύσει όσα συμβαίνουν και κάποιο άλλο όπου την παραπλανά;
Ρ.Ζ.: Η συγγραφική ιδιότητα της Άνυς ήταν μια επιλογή που εξυπηρετούσε τόσο την πλοκή όσο και τον χαρακτήρα που ήθελα να δημιουργήσω. Χρειαζόμουν ένα επάγγελμα που να μην τη δεσμεύει σε έναν συγκεκριμένο χώρο, ένα αυστηρό ωράριο ή ένα σταθερό επαγγελματικό περιβάλλον, ώστε αργότερα η ζωή της στο Άιλαντ να μπορεί να λειτουργήσει φυσικά μέσα στην ιστορία. Ταυτόχρονα, ήθελα να ασχολείται με κάτι δημιουργικό, γιατί αυτό ταίριαζε στην ευαισθησία και τη φαντασία που ήθελα να έχει ως χαρακτήρας. Η Άνυ είναι μια γυναίκα χαμηλών τόνων, που έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής της αλλάζοντας τόπους και κουβαλά θολές έως ανύπαρκτες μνήμες από το παρελθόν της. Η γραφή γίνεται έτσι ένας χώρος όπου μπορεί να εκφράζει τόσο τον εαυτό της όπως πραγματικά είναι όσο και εκείνον που ίσως θα ήθελε να είναι.
Δεν θα έλεγα, ωστόσο, ότι η συγγραφική της φαντασία είναι αυτή που καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει όσα συμβαίνουν γύρω της
Ένας άγνωστος άνδρας εμφανίζεται στην παρουσίαση και της ζητά να τον συναντήσει σε ξενοδοχείο, υποσχόμενος πληροφορίες. Τι ωθεί την Άνυ να ξεπεράσει τον φόβο και να πάει; Πρόκειται για περιέργεια, ανάγκη να μάθει κάτι για την οικογένειά της ή για μια πλευρά του χαρακτήρα της που μέχρι τότε δεν είχε χρειαστεί να αναγνωρίσει;
Ρ.Ζ.: [ΣΠΟΙΛΕΡ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ] Όπως αναφέρεται και στο βιβλίο, μια σειρά από πρόσφατα γεγονότα είχε δημιουργήσει στην Άνυ ερωτήματα για πράγματα που μέχρι τότε θεωρούσε δεδομένα. Η πρόταση του άγνωστου άντρα ήρθε ακριβώς τη στιγμή που εκείνη ήταν πλέον έτοιμη να αναζητήσει απαντήσεις και πίστευε πως εκείνος γνώριζε κάτι που θα μπορούσε να της τις δώσει. Δεν ήταν, ωστόσο, μια εύκολη απόφαση. Ερχόταν σε σύγκρουση τόσο με τον χαρακτήρα της όσο και με τον τρόπο που είχε μεγαλώσει. Η ανάγκη της να μάθει, όμως, αποδείχθηκε τελικά ισχυρότερη από τον φόβο της.
Η Άνυ έχει χάσει τον πατέρα της σε μικρή ηλικία και διατηρεί στενό δεσμό με τη μητέρα της. Πώς έχει διαμορφώσει αυτή η απώλεια τη στάση της απέναντι στην ασφάλεια, στην εγκατάλειψη και στην ανάγκη να εμπιστευτεί τους άλλους; Οι απαντήσεις που αναζητά απειλούν και τη σχέση με τη μητέρα της;
Ρ.Ζ.: [ΣΠΟΙΛΕΡ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ] Η Άνυ ήταν από παιδί ένας κλειστός άνθρωπος, χαμηλών τόνων. Παρόλο που η Λυδία προσπάθησε να μην αισθανθεί την έλλειψη του πατέρα της, η δουλειά της τις ανάγκαζε να μετακινούνται συχνά από χώρα σε χώρα, στερώντας από την Άνυ την ασφάλεια ενός σταθερού περιβάλλοντος. Σε συνδυασμό με την εσωστρέφειά της, αυτό την έκανε ιδιαίτερα επιφυλακτική απέναντι στους ανθρώπους που δεν γνωρίζει. Ο κόσμος της αποτελείται κυρίως από τη Λυδία και, πιο πρόσφατα, από την Πέννυ, την καλύτερή της φίλη, και δύσκολα επιτρέπει σε κάποιον ξένο να μπει μέσα σ’ αυτόν.
Η Πέννυ δεν είναι απλώς μια φίλη, αλλά η οικογένεια που η Άνυ επέλεξε για τον εαυτό της. Ποια ουσιαστική λειτουργία έχει στην ιστορία πέρα από το να ενθαρρύνει την ηρωίδα; Θα δοκιμαστεί η φιλία τους όταν οι αποφάσεις της Άνυ αρχίσουν να την απομακρύνουν από την προηγούμενη ζωή της;
Ρ.Ζ.: [ΣΠΟΙΛΕΡ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ] Η Πέννυ είναι ο πιο στενός άνθρωπος της Άνυς και, μάλιστα, ένας άνθρωπος που η ίδια επέλεξε να βάλει στη ζωή της. Είναι δύο πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά ταυτόχρονα βαθιά συμπληρωματικοί. Η εξωστρεφής και δυναμική Πέννυ γίνεται για την Άνυ ένα είδος στέρεου εδάφους, που της επιτρέπει να νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια, να εκφράζει περισσότερο τον εαυτό της και, σταδιακά, να βγαίνει έξω από τον γυάλινο, αποστειρωμένο κόσμο που έχει δημιουργήσει γύρω της.
Ο Ντέιβιντ Πάουελ είναι ένας παγκοσμίως γνωστός επιχειρηματίας, αλλά έχει οργανώσει τη ζωή του γύρω από την απομόνωση και την αυστηρή καθημερινότητα. Τι φοβάται ότι θα συμβεί αν χάσει τον έλεγχο; Η απόσυρσή του στο Άιλαντ αποτελεί καταφύγιο, τιμωρία ή έναν τρόπο να παραμένει μακριά από τις συνέπειες του παρελθόντος του;
Ρ.Ζ.: Δεν θα έλεγα ότι η απομόνωση του Ντέιβιντ είναι αποτέλεσμα της επαγγελματικής του θέσης. Είναι περισσότερο ένας τρόπος ζωής που έχει επιλέξει ο ίδιος και που του επιτρέπει να διατηρεί τον έλεγχο όχι μόνο της καθημερινότητάς του, αλλά και της απόστασης που κρατά από τους ανθρώπους. Η αυστηρή οργάνωση λειτουργεί ως ένα είδος άμυνας: όσο ο κόσμος γύρω του παραμένει προβλέψιμος και ελεγχόμενος, τόσο λιγότερο εκτεθειμένος είναι και ο ίδιος. Η παρουσία της Άνυ έρχεται να διαταράξει ακριβώς αυτή την ισορροπία.
Η πρώτη γνωριμία της Άνυ με τον Ντέιβιντ γίνεται σε μια στιγμή κατά την οποία εκείνη είναι ευάλωτη και χρειάζεται βοήθεια. Πώς χειριστήκατε αυτή την ανισορροπία, ώστε η προστασία που της προσφέρει να μη μετατρέψει την ερωτική σχέση σε εξάρτηση; Πότε αρχίζει η Άνυ να τον επιλέγει ελεύθερα και όχι επειδή πιστεύει ότι τον χρειάζεται;
Ρ.Ζ.: Θα μου επιτρέψετε να κάνω εδώ μια διάκριση. Στην αρχή της ιστορίας υπάρχει πράγματι μια ανισορροπία ανάμεσά τους, κυρίως ως προς όσα γνωρίζει ο καθένας και τον έλεγχο που έχει πάνω στην κατάσταση. Ο Ντέιβιντ ξέρει περισσότερα, έχει τους τρόπους και τα μέσα να κινηθεί και, με τον δικό του τρόπο, κατευθύνει την Άνυ προς το Άιλαντ. Αυτό όμως συμβαίνει πριν υπάρξει ερωτική σχέση μεταξύ τους. Όταν η σχέση τους αρχίζει να αποκτά διαφορετικό χαρακτήρα, για μένα ήταν σημαντικό οι επιλογές της Άνυς να παραμένουν δικές της και όσα αναπτύσσονται ανάμεσά τους να μη βασίζονται σε πίεση ή έλλειψη ελεύθερης βούλησης.
Ρένα Ζώη: Ένας ανεξήγητος θάνατος οδηγεί την Άνυ από την Αθήνα σε ένα απομονωμένο νησί, όπου κάθε απάντηση ανοίγει έναν μεγαλύτερο κίνδυνο.
Ο Ντέιβιντ γνωρίζει περισσότερα από όσα αποκαλύπτει. Πώς κρατήσατε ζωντανή την αμφιβολία γύρω από τις προθέσεις του χωρίς να στερήσετε από τον αναγνώστη τη δυνατότητα να συνδεθεί μαζί του; Υπήρξε στιγμή κατά τη συγγραφή που σκεφτήκατε να τον οδηγήσετε σε πιο σκοτεινή κατεύθυνση;
Ρ.Ζ.: Αν όντως το κατάφερα, τότε είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί ήταν από την αρχή ένα συγγραφικό στοίχημα για μένα. Όσο για μια πιο σκοτεινή κατεύθυνση, όχι, δεν υπήρξε ποτέ στις προθέσεις μου για τον Ντέιβιντ.
Ο Αμίν είναι ο πιο κοντινός άνθρωπος του Ντέιβιντ και οι δυο τους συνδέονται με γεγονότα που προσπαθούν να αφήσουν πίσω τους. Πάνω σε τι έχει θεμελιωθεί η σχέση τους: στην αφοσίωση, στην ενοχή, σε ένα κοινό χρέος ή σε μια αλήθεια που κανείς άλλος δεν γνωρίζει;
Ρ.Ζ.: Η σχέση των δύο αντρών ξεκινά πολλά χρόνια πριν, όταν ήταν ακόμη νεαροί. Βίωσαν με σχεδόν τον ίδιο τρόπο το γεγονός που έμελλε να αλλάξει τις ζωές τους και, σίγουρα, αυτή η κοινή εμπειρία έκανε τα θεμέλια της φιλίας τους πολύ πιο γερά. Μια φιλία που πατάει πάνω στην αγάπη, την εμπιστοσύνη και την κατανόηση.
Ο αστυνόμος Λάζαρος Γεωργίου ερευνά μια υπόθεση που αγγίζει και τη δική του ζωή. Πώς αλλάζει η κρίση ενός αστυνομικού όταν παύει να εξετάζει ένα έγκλημα από ασφαλή απόσταση; Μπορεί να παραμείνει αμερόληπτος όταν οι νεκροί και οι ύποπτοι συνδέονται με προσωπικές του εκκρεμότητες;
Ρ.Ζ.: Ο αστυνόμος Γεωργίου είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου ήρωες σ’ αυτό το βιβλίο. Αγαπώ την προσωπικότητά του, την οξυδέρκειά του, ακόμη και την γκρίνια του. Η προσωπική σύνδεση που προκύπτει στην πορεία της έρευνας ασφαλώς προσθέτει ένα διαφορετικό συναισθηματικό βάρος στην υπόθεση. Δεν θεωρώ, όμως, ότι αλλοιώνει την κρίση του. Ο Λάζαρος είναι ένας έμπειρος αστυνομικός, που έχει μάθει να ξεχωρίζει όσα αισθάνεται από όσα μπορεί να αποδείξει. Ίσως, μάλιστα, το γεγονός ότι η υπόθεση τον αγγίζει προσωπικά να κάνει ακόμη πιο επιτακτική για εκείνον την ανάγκη να φτάσει στην αλήθεια.
Η αστυνομική έρευνα εκτυλίσσεται παράλληλα με την πορεία της Άνυ και του Ντέιβιντ. Πώς σχεδιάσατε τα δύο αφηγηματικά νήματα ώστε να συγκλίνουν σταδιακά, χωρίς το ένα να αποκαλύπτει πρόωρα τα μυστικά του άλλου;
Ρ.Ζ.: Χαίρομαι για την ερώτησή σας, γιατί αυτό είναι κάτι που κάνω σχεδόν πάντα στα βιβλία μου: ξεχωριστές αφηγηματικές διαδρομές, στο παρόν ή και στο παρελθόν, που σταδιακά συναντώνται. Κάθε ιστορία, προτού αρχίσει να γίνεται λέξεις σε ένα Word, περνάει από αυστηρό έλεγχο ποιότητας πρώτα μέσα στο κεφάλι μου και ύστερα στις σημειώσεις μου. Χρονοδιαγράμματα, σχέσεις αιτίου και αποτελέσματος, προσεκτική ροή ενδείξεων και πληροφοριών· τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη. Κάθε στοιχείο έχει τη θέση και τον χρόνο του, ώστε οι επιμέρους αφηγηματικές διαδρομές να μπορούν τελικά να ενωθούν σε μία.
Η ιστορία μετακινείται ανάμεσα στην Αθήνα, τη Βηρυτό και το Άιλαντ. Τι αντιπροσωπεύει κάθε τόπος για τους ήρωες; Γιατί η Βηρυτός ήταν απαραίτητη για το παρελθόν της ιστορίας και τι φέρνει στην αφήγηση που δεν θα μπορούσε να προσφέρει μια άλλη πόλη;
Ρ.Ζ.: Δεν θεωρώ ότι οι τόποι μιας ιστορίας πρέπει απαραίτητα να συμβολίζουν κάτι, και στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν τους επέλεξα με αυτή την πρόθεση. Το Άιλαντ, ίσως, προσφέρει στους ανθρώπους που φτάνουν εκεί κάτι που δύσκολα βρίσκουν αλλού: την ανωνυμία και μια μορφή ηρεμίας. Η Βηρυτός ήταν μια διαφορετική επιλογή. Η Μέση Ανατολή με γοητεύει εδώ και πολλά χρόνια και η Βηρυτός, ως τόπος όπου συναντώνται διαφορετικές εθνότητες, θρησκείες και πολιτισμοί, ήταν για μένα ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον περιβάλλον για ένα μέρος της ιστορίας.
Στο μυθιστόρημα υπάρχουν πρόσωπα που επιστρέφουν για να εκδικηθούν και άλλα που αναλαμβάνουν μεγάλο κίνδυνο για να προστατεύσουν εκείνους που αγαπούν. Είναι πάντοτε ευδιάκριτο ποιος ενεργεί από αγάπη και ποιος από εμμονή ή μπορεί η ίδια πράξη να κρύβει και τα δύο;
Ρ.Ζ.: Δεν είμαι σίγουρη ότι θα συνέδεα απαραίτητα την εκδίκηση και την προστασία με το ίδιο συναίσθημα. Στο Άιλαντ υπάρχουν πράξεις που γεννιούνται από πολύ διαφορετικά κίνητρα, ακόμη κι όταν φτάνουν στα άκρα. Και δεν θα έβαζα απαραίτητα απέναντι στην αγάπη την εμμονή. Με ενδιαφέρει περισσότερο το σημείο στο οποίο η αγάπη, στην προσπάθειά της να προστατεύσει, μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο σε επιλογές με οδυνηρές συνέπειες. Η πρόθεση μπορεί να είναι η προστασία· αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και το αποτέλεσμα θα είναι εκείνο που επιδίωξε.
Ο έρωτας της Άνυ και του Ντέιβιντ γεννιέται μέσα σε συνθήκες φόβου, απειλής και συνεχούς αβεβαιότητας. Πώς ξεχωρίζετε την ουσιαστική συναισθηματική σύνδεση από την ένταση που προκαλεί ο κοινός κίνδυνος; Τι μένει ανάμεσά τους όταν η αδρεναλίνη υποχωρεί;
Ρ.Ζ.: Η απειλή, ο φόβος και οι αβέβαιες συνθήκες γίνονται ο καμβάς για τη γέννηση της σχέσης τους. Όχι οι αιτίες. Ο κοινός κίνδυνος ασφαλώς δημιουργεί ένταση και μπορεί να φέρει δύο ανθρώπους πιο γρήγορα κοντά, αλλά από μόνος του δεν αρκεί για να δημιουργήσει μια ουσιαστική σχέση. Αυτή χτίζεται με τον χρόνο, μέσα από τη γνωριμία, την εμπιστοσύνη και την επιλογή του ενός να παραμένει στη ζωή του άλλου. Και νομίζω ότι το τι μένει ανάμεσα στην Άνυ και τον Ντέιβιντ όταν η αδρεναλίνη υποχωρεί, το απαντά τελικά η ίδια η ιστορία.
Το βιβλίο διαθέτει πολλά πρόσωπα, διαφορετικές επιδιώξεις και αποκαλύψεις που αλλάζουν την εικόνα των γεγονότων. Πώς οργανώσατε την πολυπρόσωπη πλοκή ώστε κάθε ανατροπή να γεννιέται από τις πράξεις των χαρακτήρων και να μη μοιάζει με εύκολη σύμπτωση;
Ρ.Ζ.: Όπως ανέφερα και νωρίτερα, κάθε ιστορία στήνεται πρώτα στις σημειώσεις μου. Εκεί οργανώνονται η πλοκή και οι ανατροπές της, αλλά κυρίως οι αιτίες που θα οδηγήσουν σε αυτές. Για μένα μια ανατροπή πρέπει, όταν αποκαλυφθεί, να αιφνιδιάζει τον αναγνώστη χωρίς να μοιάζει αυθαίρετη. Να μπορεί, κοιτάζοντας πίσω, να αναγνωρίσει τα στοιχεία που υπήρχαν ήδη στην ιστορία και τις πράξεις των χαρακτήρων που οδήγησαν εκεί.
Ποια έρευνα χρειάστηκε για την αστυνομική πλευρά της ιστορίας, τη διεθνή επιχειρηματική δραστηριότητα του Ντέιβιντ και τις διαφορετικές χρονικές περιόδους; Υπήρξε κάποιο πραγματικό περιστατικό που σας βοήθησε να βρείτε τον μηχανισμό ενός εγκλήματος ή μιας αποκάλυψης;
Ρ.Ζ.: Η έρευνα που έκανα ήταν κυρίως στοχευμένη σε επιμέρους στοιχεία της ιστορίας, όπου χρειαζόμουν πραγματολογική ακρίβεια. Για παράδειγμα, χρειάστηκε να αναζητήσω πληροφορίες σχετικά με τη νομοθεσία και τις διαδικασίες που αφορούν τα ιδιωτικά αεροσκάφη, αλλά και να μελετήσω τον πραγματικό χώρο του ξενοδοχείου όπου διαδραματίζεται μέρος της ιστορίας, ώστε οι κινήσεις των χαρακτήρων και οι δυνατότητες εισόδου και εξόδου να είναι πειστικές. Για το ίδιο το Άιλαντ, παρόλο που είναι φανταστικό, μελέτησα την ευρύτερη περιοχή στην οποία ήθελα να το τοποθετήσω: το κλίμα, τις αποστάσεις από την Αθήνα και την Αλγερία, τη διαφορά ώρας, τους χρόνους πτήσης και άλλα πρακτικά στοιχεία που θα το έκαναν γεωγραφικά πειστικό. Δεν υπήρξε, ωστόσο, κάποιο πραγματικό περιστατικό πάνω στο οποίο να βασίστηκε ο μηχανισμός ενός εγκλήματος ή μιας αποκάλυψης. Η ιστορία και οι βασικοί μηχανισμοί της είναι προϊόν μυθοπλασίας.
Ασχολείστε και με εικαστικές δημιουργίες μεικτής τεχνικής, συνδυάζοντας διαφορετικά και συχνά απλά υλικά. Επηρεάζει αυτή η εμπειρία τον τρόπο με τον οποίο οικοδομείτε ένα μυθιστόρημα, ενώνοντας πρόσωπα, εποχές και φαινομενικά ασύνδετες λεπτομέρειες μέχρι να σχηματιστεί μια ενιαία εικόνα;
Ρ.Ζ.: Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση και χαίρομαι που την κάνετε. Υπάρχει πράγματι μια συγγένεια ανάμεσα στις δύο δημιουργικές διαδικασίες. Σε ορισμένα mixed media έργα μου μπορεί να ξεκινήσω από ένα απλό, καθημερινό αντικείμενο, ακόμη κι από κάτι που κανονικά θα κατέληγε στα σκουπίδια, και γύρω του να αρχίσει να δημιουργείται μια ιστορία: τι υπήρξε κάποτε, σε ποιον ανήκε, τι μπορεί να έχει συμβεί ή τι κρύβει. Με διαφορετικά υλικά και τεχνικές, αυτή η ιστορία αποκτά σταδιακά μορφή και το αντικείμενο μια διαφορετική ζωή. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει συχνά και στη συγγραφή μου. Μικρά, καθημερινά και φαινομενικά ασύνδετα πράγματα μπορούν να γίνουν τα πρώτα κομμάτια ενός πολύ μεγαλύτερου παζλ από ανθρώπους, μυστικά, κρυμμένες αλήθειες και συναισθήματα.
Ξεκινήσατε να επικοινωνείτε με τους αναγνώστες μέσα από το Wattpad, όπου η ανταπόκριση είναι άμεση και συχνά επηρεάζει την εμπειρία της συγγραφής. Τι μάθατε εκεί για τον ρυθμό μιας ιστορίας και την αγωνία του αναγνώστη; Υπάρχει κάτι από αυτή την αμεσότητα που διατηρείτε ακόμη όταν γράφετε ένα έντυπο βιβλίο;
Ρ.Ζ.: Η αλήθεια είναι ότι η αλληλεπίδραση με τους αναγνώστες σε πλατφόρμες όπως το Wattpad είναι ιδιαίτερα γοητευτική. Συνομιλείς άμεσα μαζί τους, ακούς τη γνώμη τους και αντιλαμβάνεσαι σχεδόν τη στιγμή που συμβαίνει το συναίσθημα που τους έχει προκαλέσει η ιστορία. Δεν θα έλεγα, όμως, ότι αυτή η εμπειρία άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο γράφω. Το στοιχείο του σασπένς, ο ρυθμός και η ανάγκη μου να κρατώ το ενδιαφέρον του αναγνώστη υπήρχαν ήδη στον τρόπο γραφής μου, ακόμη και στο πρώτο μου βιβλίο που ανέβηκε στην πλατφόρμα.
Πιστεύετε ότι η δύναμη της λογοτεχνίας μπορεί από μόνη της να μας κάνει να αμφισβητήσουμε όσα θεωρούμε βέβαια για έναν άνθρωπο ή χρειάζεται να είμαστε ήδη έτοιμοι να κοιτάξουμε πίσω από την πρώτη εικόνα; Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης όταν ολοκληρώσει το «Άιλαντ»; Ποια είναι η δική σας άποψη;
Ρ.Ζ.: Νομίζω ότι η λογοτεχνία μπορεί να μας προσφέρει την ευκαιρία να δούμε έναν άνθρωπο, μια επιλογή ή μια κατάσταση από μια οπτική διαφορετική από τη δική μας. Το αν αυτή η διαφορετική ματιά θα μας κάνει τελικά να αμφισβητήσουμε κάτι που θεωρούσαμε βέβαιο εξαρτάται και από εμάς τους ίδιους. Όσο για το Άιλαντ, δεν θα ήθελα να υποδείξω στον αναγνώστη τι πρέπει να κρατήσει από αυτό. Θα μου άρεσε, όταν κλείσει το βιβλίο, να έχει περάσει καλά μαζί του, να έχει νιώσει, να έχει αναρωτηθεί, ίσως να έχει κοιτάξει κάποιους από τους ανθρώπους της ιστορίας λίγο διαφορετικά απ’ ό,τι τους κοίταζε στην αρχή. Από εκεί και πέρα, ό,τι κρατήσει ο καθένας είναι δικό του -και νομίζω πως έτσι πρέπει να είναι.
