Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της, στο ένθετο «Secret» των Παραπολιτικών και τη δημοσιογράφο Σάσα Σταμάτη, η Βίκυ Σταμάτη μίλησε για τις δύσκολες εμπειρίες που σημάδεψαν τη ζωή της, τη σχέση της με τον Άκη Τσοχατζόπουλο και τον αποχωρισμό από τον γιο της, ο οποίος εξακολουθεί να αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητά της.
Η ίδια αναφέρθηκε στις περιόδους που χρειάστηκε να βρει τη δύναμη να συνεχίσει, αλλά και στις στιγμές που, όπως περιγράφει, η επιστροφή στην ελευθερία δεν σήμαινε ότι είχε καταφέρει να ξαναχτίσει τη ζωή της.
Όταν ρωτήθηκε τι ήταν αυτό που την κράτησε όρθια στις δυσκολότερες στιγμές, η απάντησή της ήταν ξεκάθαρη: «Το παιδί μου. Δεν είχα την πολυτέλεια να καταρρεύσω».
Παράλληλα, εξήγησε γιατί επέλεξε να μιλήσει τώρα για όσα έχει βιώσει, λέγοντας: «Γιατί η σιωπή κάποτε σε προστατεύει. Ύστερα αρχίζει να σε εξαφανίζει».
Η Βίκυ Σταμάτη θεωρεί πως η δημόσια εικόνα της επισκίασε την προσωπική της διαδρομή. «Με είδαν μέσα από το όνομα του άντρα μου. Ξέχασαν ότι ήμουν κι εγώ ένας άνθρωπος που πλήρωσε το τίμημα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η αναφορά της στον εγκλεισμό της στο ψυχιατρείο, για τον οποίο διατύπωσε σοβαρούς ισχυρισμούς. Όπως είπε:
«Ο εγκλεισμός μου στο ψυχιατρείο δεν είχε σχέση με ιατρική φροντίδα. Εξυπηρετούσε συγκεκριμένους σκοπούς, τους οποίους ο Άκης Τσοχατζόπουλος είχε καταγράψει, μαζί με τα πρόσωπα και τις κινήσεις που συνδέονταν με αυτούς. Η ανθεκτικότητά μου οφειλόταν στην αγάπη μου για το παιδί μου και στην ανάγκη να μείνω όρθια για εκείνο. Δεν σιωπούσα επειδή δεν είχα τι να πω. Σιωπούσα γιατί φοβόμουν τις συνέπειες αν μιλούσα – κυρίως μήπως η αλήθεια επιβάρυνε ακόμα περισσότερο το παιδί μου και τον αποχωρισμό μας. Αυτός ο φόβος με κρατούσε σιωπηλή. Η αγάπη μου, όμως, με βοηθούσε να αντέχω».
Αναφερόμενη στην προσπάθειά της να προχωρήσει, περιέγραψε την αφετηρία της με μία φράση: «Δεν ξεκίνησα από την αρχή. Ξεκίνησα από τα συντρίμμια».
Τέλος, μίλησε για τα χρόνια που θα ήθελε να πάρει πίσω και τις στιγμές με τον γιο της που έχασε, τονίζοντας πως, παρά τον πόνο, δεν θα άλλαζε την αγάπη της για εκείνον.
«Θα ζητούσα πίσω τα χρόνια που χάθηκαν, τις στιγμές που δεν έζησα με το παιδί μου, τις αγκαλιές που δεν πρόλαβα, τις λέξεις που έμειναν φυλακισμένες στα χείλη. Θα ήθελα να ξανακούσω την παιδική φωνή του, να ξαναδώ το βλέμμα του, να γεμίσω τα κενά που άφησε η απουσία του. Την αγάπη μου δεν θα την άλλαζα ούτε για μία στιγμή. Ήταν το τελευταίο καταφύγιό μου, η δύναμή μου όταν όλα μου είχαν αφαιρεθεί. Όταν γύρω μου έσβηναν τα πάντα, η αγάπη εκείνη έμενε αναμμένη».
