Η Δάφνη Καραβοκύρη προχωρά σε μια σοκαριστική προσωπική εξομολόγηση που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο, αποκαλύπτοντας σκοτεινά περιστατικά που σημάδεψαν την εφηβεία της, αλλά και τον καθοριστικό ρόλο του πατέρα της, που στάθηκε δίπλα της σαν βράχος σε κάθε δύσκολη στιγμή. Με λόγια ωμά και αφοπλιστικά, περιγράφει εμπειρίες που προκαλούν σοκ, φέρνοντας στο φως τον φόβο, τον πανικό αλλά και τη δύναμη που χρειάστηκε για να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Όπως η ίδια δηλώνει χωρίς περιστροφές: «Ο μπαμπάς μου έχει κυνηγήσει καθηγητή ο οποίος μου την έπεφτε. Όταν του το είπα, τρελάθηκε, αρρώστησε. Ήμουν 17 χρονών. Μου έχει συμβεί σε ταξί να αυτοϊκανοποιείται ο οδηγός. Και να έχω πάθει πανικό. Να είναι κλειδωμένες οι πόρτες, να του ζητάω να κατέβω, να μη με αφήνει και τον παρακάλεσα κλαίγοντας να ανοίξει. Ήμουν 15 ετών, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Μου έχουν γίνει πάρα πολλά με οδηγούς ταξί».
Τα παιδικά χρόνια της Δάφνης Καραβοκύρη
Στο πλευρό της, ο πατέρας της, Αντώνης Καραβοκύρης, υπήρξε κάτι παραπάνω από γονιός. Αυτοδημιούργητος, πρώην εκδότης των περιοδικών Be και Collection και ιδιοκτήτης της διαφημιστικής εταιρείας Page, μεγάλωσε τη Δάφνη μέσα σε ιδιαίτερες και απαιτητικές συνθήκες, λειτουργώντας ως συνοδοιπόρος, στήριγμα και πρότυπο. Τα ταξίδια που έκαναν μαζί σε όλο τον κόσμο έγιναν για εκείνη η πιο πολύτιμη παρακαταθήκη, όπως και οι ατελείωτες συζητήσεις τους, που διαμόρφωσαν τον τρόπο σκέψης και την προσωπικότητά της. «Η ανεκτίμητη περιουσία μου είναι τα ταξίδια και οι συζητήσεις μαζί του», έχει πει χαρακτηριστικά.
Τα παιδικά της χρόνια, ωστόσο, δεν ήταν εύκολα. Η μητέρα της διαγνώστηκε με καρκίνο και αργότερα με διπολική διαταραχή, γεγονότα που σημάδεψαν βαθιά την οικογένεια. Η ίδια πέρασε δύσκολες φάσεις, φτάνοντας να αντιμετωπίσει και τη νευρική ανορεξία, για την οποία μίλησε δημόσια με θάρρος. Μέσα σε όλα αυτά, ο πατέρας της δεν επέλεξε να την προστατεύσει με ψέματα ή ωραιοποιήσεις, αλλά στάθηκε απέναντι στην πραγματικότητα με ειλικρίνεια και θάρρος, μεταφέροντάς της την ίδια στάση ζωής.
Από μικρή είχε απορίες για τα πάντα, ρωτώντας τον διαρκώς «Γιατί να διαβάσω μαθηματικά;», «Γιατί η μαμά να πάθει καρκίνο;», αλλά και πιο φιλοσοφικά ερωτήματα όπως «Γιατί δεν μπορούμε να αγγίξουμε τα αστέρια;». Οι συζητήσεις τους είχαν πάντα βάθος και ουσία, ενώ, όπως η ίδια παραδέχεται, «Δεν μου είπε ποτέ ψέματα. Δεν με μεγάλωσε με πανικό και ψέματα. Με έμαθε να μη φοβάμαι». Δεν είναι τυχαίο ότι τον χαρακτηρίζει μέχρι σήμερα ως τον «σούπερ ήρωά» της.
Ανάμεσα στις πιο έντονες αναμνήσεις της ξεχωρίζουν εικόνες καθημερινότητας που για εκείνη έχουν ανεκτίμητη αξία: ο πατέρας της να πλένει μόνος του το αυτοκίνητό του κάθε Σάββατο, το αγαπημένο τους κάμπριο τζιπ που συνόδευε όλες τις παιδικές τους εκδρομές, αλλά και τα ταξίδια σε βουνά και όμορφα τοπία. Παράλληλα, δεν μπορεί να ξεχάσει τη στιγμή που η οικονομική κρίση ανέτρεψε τα δεδομένα και «γκρέμισε» τα όνειρά του, αλλάζοντας τη ζωή τους.
Παρά τις δυσκολίες, η σχέση τους παραμένει βαθιά και ουσιαστική μέχρι σήμερα. «Τα ξέρει όλα για μένα», λέει, τονίζοντας πως συνεχίζει να μοιράζεται μαζί του κάθε σκέψη και προβληματισμό, ενώ δεν παραλείπει ποτέ να του λέει «σ’ αγαπώ» καθημερινά. Οι δυο τους εξακολουθούν να κάνουν συζητήσεις με φιλοσοφικό περιεχόμενο, αναζητώντας απαντήσεις για το καλό και το κακό, όπως ακριβώς έκαναν από τότε που εκείνη ήταν παιδί.
Κλείνοντας, η Δάφνη Καραβοκύρη περιγράφει τον πατέρα της με δύο λέξεις που τα λένε όλα: ονειροπόλος και τρομερά αισιόδοξος — δύο χαρακτηριστικά που, όπως φαίνεται, καθόρισαν όχι μόνο τη δική του πορεία, αλλά και τη δική της ζωή.
