Υπήρχαν άνθρωποι που γνώρισαν τον Γιώργο Μαζωνάκη όχι ως τον εκρηκτικό καλλιτέχνη που βλέπαμε πάνω στη σκηνή, αλλά ως τον άνθρωπο που υπήρχε πίσω από αυτήν. Τον φίλο, τον άνθρωπο της παρέας, εκείνον που μπορούσε να αφήσει για λίγο πίσω του τα φώτα και να ζήσει μια απολύτως καθημερινή στιγμή.Ένας από αυτούς ήταν ο Bob Dimitrov.

Ένας άνθρωπος που βρέθηκε για χρόνια στον στενό κύκλο του τραγουδιστή και που, σύμφωνα με ανθρώπους από το περιβάλλον του, είχε αποκτήσει μαζί του μια σχέση τόσο στενή, ώστε πολλοί να τον χαρακτηρίζουν το «alter ego» του.

Δεν ήταν μια φιλία που χρειάστηκε ποτέ ιδιαίτερες συστάσεις. Οι κοινές τους φωτογραφίες, τα ταξίδια, οι έξοδοι και οι στιγμές που μοιράστηκαν μακριά από τη δημοσιότητα έλεγαν, ίσως, πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε δημόσια δήλωση.

Μια φιλία που γεννήθηκε μέσα στη νύχτα

Η γνωριμία των δύο ανδρών τοποθετείται στα χρόνια που ο Bob Dimitrov δραστηριοποιούνταν έντονα στον χώρο της νυχτερινής διασκέδασης.

Με καταγωγή από τη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας και ηλικία 48 ετών, έχει σπουδάσει χορογραφία και για μεγάλο χρονικό διάστημα ασχολήθηκε με τον χορό, διδάσκοντας σε σχολές της Αθήνας.Παράλληλα, εργάστηκε ως bartender και στη συνέχεια δημιούργησε το δικό του bar, ένα γνωστό στέκι στα νότια προάστια.

Μέσα από αυτόν τον κόσμο της νύχτας οι δρόμοι του συναντήθηκαν με εκείνους του Γιώργου Μαζωνάκη. Μόνο που αυτό που ξεκίνησε ως μια γνωριμία μέσα από τον ίδιο επαγγελματικό χώρο δεν έμεινε εκεί.Με τα χρόνια μετατράπηκε σε μια προσωπική σχέση, σε μια φιλία που φαίνεται πως άντεξε στον χρόνο και στις αλλαγές της ζωής.

Εκεί όπου δεν υπήρχαν κάμερες

Οι κοινές φωτογραφίες τους είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό αποτύπωμα αυτής της σχέσης.Δεν ήταν μόνο οι δημόσιες έξοδοι ή οι νυχτερινές παρέες. Ήταν ταξίδια, αυθόρμητες αποδράσεις, ώρες δίπλα στη θάλασσα, πειράγματα και στιγμές που έμοιαζαν να ανήκουν αποκλειστικά στους ίδιους.Υπήρχαν εκείνα τα καλοκαιρινά στιγμιότυπα με φόντο τη θάλασσα, αλλά και οι πιο απρόβλεπτες χειμερινές βουτιές.

Στις εικόνες τους υπήρχε μια οικειότητα που δύσκολα συναντά κανείς σε μια απλή κοινωνική γνωριμία.Έμοιαζαν να έχουν δημιουργήσει τον δικό τους κώδικα.Ακόμη και η εξωτερική τους εμφάνιση συχνά κινούνταν σε παρόμοιο ύφος. Αλλαγές στα μαλλιά, ιδιαίτερα looks και μια διάθεση να πειραματίζονται με την εικόνα τους έκαναν ακόμη πιο χαρακτηριστική τη μεταξύ τους σύνδεση. Και κάπως έτσι εξηγείται ίσως ο χαρακτηρισμός «alter ego».Όχι επειδή ήταν ίδιοι, αλλά επειδή φαίνεται πως υπήρχε ανάμεσά τους μια σχέση που ξεπερνούσε την απλή φιλία.

Η στιγμή που όλα άλλαξαν

Και ύστερα ήρθε η είδηση που πάγωσε τους ανθρώπους του στενού περιβάλλοντος του Γιώργου Μαζωνάκη.Ο θάνατός του άλλαξε τα πάντα.Μέσα στη σύγχυση, στον πόνο και στις δύσκολες ώρες που ακολούθησαν, ο Bob Dimitrov δεν θέλησε να βρεθεί μπροστά στις κάμερες.Δεν αναζήτησε μικρόφωνο.Δεν προσπάθησε να εξηγήσει τη σχέση τους.Δεν μπήκε στη διαδικασία να μιλήσει για όσα είχαν ζήσει μαζί.Απλώς βρέθηκε εκεί.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, βρέθηκε έξω από το νοσοκομείο «Ελπίς», στο πλευρό της Μαρίας, σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές για την οικογένεια του τραγουδιστή.Η παρουσία του ήταν αθόρυβη.Ίσως όμως ακριβώς γι’ αυτό να είχε τόσο μεγάλη σημασία.

«Ο Γιώργος σημάδεψε τη ζωή μου»

Για μεγάλο διάστημα, ο Bob Dimitrov κράτησε τη σιωπή του.Η ουσιαστική δημόσια τοποθέτησή του ήρθε μέσα από τα social media, όταν θέλησε να μοιραστεί ένα κομμάτι από τον πόνο που κουβαλούσε μετά την απώλεια του φίλου του.Αποκάλυψε μάλιστα πως είχε δεχθεί περισσότερα από 2.500 μηνύματα συμπαράστασης, γεγονός που δείχνει πόσο έντονα είχε επηρεάσει και ο ίδιος ο θάνατος του Γιώργου τους ανθρώπους που τον γνώριζαν.

Και μέσα σε όλα αυτά, έγραψε μια φράση που συμπυκνώνει ολόκληρη τη σχέση τους:«Ο Γιώργος σημάδεψε τη ζωή μου και η απουσία του είναι κάτι που ακόμα δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω».Λίγες λέξεις, αλλά με ένα βάρος που δύσκολα περιγράφεται.Γιατί δεν μιλούσε απλώς για έναν φίλο που χάθηκε.Μιλούσε για έναν άνθρωπο που είχε γίνει κομμάτι της δικής του ζωής.

Η μνήμη που μένει

Σήμερα, οι κοινές τους φωτογραφίες έχουν αποκτήσει διαφορετική σημασία.Οι στιγμές στη θάλασσα, τα ταξίδια, τα γέλια, οι νύχτες και οι αυθόρμητες εικόνες δεν είναι πλέον απλώς αναμνήσεις μιας εποχής.Είναι κομμάτια μιας φιλίας που δεν μπορεί να επαναληφθεί.Ο Bob Dimitrov συνεχίζει να κρατά αυτές τις στιγμές ζωντανές, χωρίς να φαίνεται πως επιδιώκει να μετατρέψει τον πόνο του σε δημόσιο θέαμα.Και ίσως αυτή να είναι η πιο δυνατή πλευρά της ιστορίας τους.

Γιατί ο Γιώργος Μαζωνάκης γνώρισε αμέτρητους ανθρώπους μέσα από την πορεία του. Άλλους στη σκηνή, άλλους στις συνεργασίες του, άλλους μέσα από τη νυχτερινή ζωή.Υπήρχαν όμως και εκείνοι που έμεναν όταν τα φώτα έσβηναν.Εκείνοι που δεν χρειάζονταν μια κάμερα για να αποδείξουν ότι ήταν κοντά του.Και ο Bob Dimitrov φαίνεται πως ήταν ένας από αυτούς.

Ένας άνθρωπος που, όπως αποτυπώνεται στις κοινές τους στιγμές, βρισκόταν δίπλα στον Γιώργο όχι μόνο όταν υπήρχε κόσμος γύρω του, αλλά κυρίως όταν δεν υπήρχε κανείς να κοιτάζει.Ίσως τελικά εκεί να κρύβεται και η πραγματική αξία μιας φιλίας: στο ποιος μένει όταν τα φώτα σβήνουν.