Από τον Παναγιώτη Βαζαίο
Το άλλοτε γεμάτο ζωή, φώτα και θρύλους σπίτι της Αλίκης Βουγιουκλάκη στη Στησιχόρου στέκει σήμερα σιωπηλό και παρατημένο στα αζήτητα, σαν να περιμένει μια νέα ιστορία που δεν έρχεται. Ένα σπίτι που κάποτε αντηχούσε από γέλια, πρόβες, αναμνήσεις και χειροκροτήματα, τώρα προσφέρεται ως «επένδυση» σε αγγελίες real estate, με τη φανταχτερή ταμπέλα των 4 εκατομμυρίων ευρώ να ξεθωριάζει σιγά σιγά από το πέρασμα του χρόνου, αλλά και της αδιαφορίας.
Η σκληρή πραγματικότητα
Το ακίνητο, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ποπ κουλτούρας και του πολιτισμικού παρελθόντος της Ελλάδας, πωλείται εδώ και τρεις μήνες, αλλά… κανείς δεν το αγγίζει. Ο αγοραστής του, χρόνια πριν, δεν ήταν άλλος από μια ελληνοαμερικανίδα που το απέκτησε από τον Γιάννη Παπαμιχαήλ, γιο της «εθνικής σταρ». Σήμερα, εκείνη διατηρεί ενεργή την αγγελία πώλησης, σαν να παραδίδει το σπίτι σε όποιον θελήσει να αγοράσει όχι απλώς ένα ακίνητο, αλλά ένα κομμάτι ιστορίας. Η πραγματικότητα, όμως, μοιάζει ειρωνική: όσο κι αν το όνομα «Αλίκη» κουβαλά αίγλη, το ίδιο το σπίτι, με τα βιώματα, τα μυστικά και την αύρα της, μένει χωρίς αγοραστή. Η αρχική τιμή των 4 εκατομμυρίων ευρώ έχει ήδη αρχίσει να υποχωρεί σε κάποιες πλατφόρμες, φτάνοντας ακόμα και τα 3.500.000 ευρώ. Το άψυχο πια διαμέρισμα, αντί να περιβάλλεται από ενδιαφέρον, αρχίζει να αδειάζει από την αξία του, όχι χρηματικά, αλλά συναισθηματικά.
Η μοναδική ελπίδα
Στις αγγελίες, αναφέρεται συχνά μόνο η τοποθεσία, τα τετραγωνικά, οι παροχές, μα όχι το πραγματικό του βάρος: ότι εκεί έζησε η γυναίκα-σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Πόσοι άραγε μπαίνουν στην αγγελία για να δουν τις φωτογραφίες του σαλονιού και φαντάζονται την Αλίκη να κάθεται στον καναπέ, να διαβάζει σενάρια, να γελά με φίλους, να σκέφτεται την επόμενη της μεγάλη πρεμιέρα; Κι όμως, το σπίτι μένει εκεί, σαν να μην το αναγνωρίζει κανείς πια. Μόνη ελπίδα, ίσως, ένας πάμπλουτος ελληνοαμερικανός, όπως αποκάλυψε η εκπομπή Super Κατερίνα, που φέρεται να έχει εκφράσει ενδιαφέρον για την αγορά του. Ίσως γιατί βλέπει σε αυτό κάτι παραπάνω από μάρμαρα και ξύλα. Ίσως γιατί καταλαβαίνει ότι τέτοιες ιδιοκτησίες δεν αγοράζονται, αλλά παραλαμβάνονται με σεβασμό.
Κι αν τελικά το σπίτι που φιλοξένησε την «Αλίκη όλων μας» αλλάξει χέρια, το ερώτημα δεν είναι πόσο πουλήθηκε. Είναι αν όποιος το πάρει θα καταλάβει τι κρατάει στα χέρια του: όχι απλώς ένα ακίνητο στην καρδιά της Αθήνας, αλλά την ψυχή μιας εποχής που δεν θα ξανάρθει.
Οι μαρτυρίες-σοκ
Η πόρτα στην οδό Στησιχόρου δεν ανοίγει εύκολα. Όχι γιατί έχει σκουριάσει το κλειδί, αλλά γιατί, λένε, το σπίτι δεν θέλει επισκέπτες. Όσοι περνούν απ’ έξω, ρίχνουν μια γρήγορη ματιά, σαν να φοβούνται ότι κάτι – ή κάποια – θα τους κοιτάξει πίσω από τις γρίλιες. Το παλιό διαμέρισμα της Αλίκης Βουγιουκλάκη, άλλοτε γεμάτο ζωή, φωνές, αστέρια και κάμερες, τώρα μοιάζει… παγωμένο στον χρόνο. Κάποιοι γείτονες λένε πως το φως στο εσωτερικό ανάβει κάποιες φορές τις νύχτες, ενώ δεν μένει κανείς. Άλλοι λένε πως ακούγεται μουσική ή ψίθυροι. Και οι πιο τολμηροί, όσοι κάποτε μπήκαν για ξεναγήσεις ή φωτογραφίσεις, φεύγουν… λίγο πιο σκεφτικοί, λίγο πιο αμίλητοι. Η πραγματικότητα μπλέκεται με τον θρύλο. Το μόνο σίγουρο είναι πως το σπίτι παραμένει κλειστό, σαν να κρατά κάτι μέσα του. Ίσως μια σκιά, ίσως μια παρουσία, ίσως απλώς… την ανάμνηση μιας γυναίκας που δεν ήθελε να φύγει ποτέ. Ίσως τελικά δεν είναι το σπίτι της Αλίκης. Ίσως είναι η Αλίκη που κρατά ακόμα το σπίτι της.
