Για τον θάνατο του Διονύση Σαββόπουλου και τον επικήδειο που εκφώνησε στην κηδεία του μίλησε ο Σταμάτης Φασουλής στην εκπομπή Buongiorno. Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας αναφέρθηκε επίσης στη σχέση του με το αλκοόλ και τις ανασφάλειές του.
«Περισσότερο εκπροσώπησα τη φιλία μας μέσα από τον επικήδειο. Για δέκα χρόνια ήμασταν σχεδόν κάθε μέρα μαζί», δήλωσε αρχικά ο Σταμάτης Φασουλής.
Στη συνέχεια, μιλώντας για τη δουλειά του ως σκηνοθέτης, ανέφερε:
«Ο σκηνοθέτης δεν είναι ένα πράγμα. Είναι διαφορετικός απέναντι σε κάθε ηθοποιό, πρέπει να προσαρμόζεται. Κατά τη διάρκεια της πρόβας δημιουργούνται τα συστήματα, κι αυτό είναι το παν στο θέατρο. Δεν είναι να επιβάλλω, ούτε να μου επιβάλλουν. Οι εποχές έχουν αλλάξει. Δεν ήμουν ποτέ αυταρχικός. Ίσως στην αρχή της καριέρας μου, και αυτό από ανασφάλεια. Αν ο ηθοποιός νιώσει ότι κινδυνεύει στα χέρια σου, θα αντιδράσει. Όταν όμως αισθανθεί ότι τον προστατεύεις, ακόμη και το να του “φωνάξεις” το εκλαμβάνει ως καθοδήγηση».
Αναφερόμενος στις προσωπικές του ανασφάλειες, σημείωσε:
«Δεν έφυγε ποτέ η ανασφάλειά μου. Τη στιγμή της δημιουργίας όχι, αλλά στη ζωή μου ναι. Παλαιότερα έπινα για να τις αντιμετωπίσω, τώρα δεν πίνω καθόλου. Δεν έχω την ανασφάλεια της αποδοχής, αλλά πάντα αισθάνομαι έξω από τα νερά μου στη ζωή εκτός από το θέατρο, όπου νιώθω ότι “κολυμπάω”. Νιώθω ότι δεν είμαστε αποδεκτοί από την κοινωνία και πρέπει να το κερδίσουμε. Ο καλλιτέχνης έχει ανάγκη την αγάπη του κόσμου, ας είμαστε ειλικρινείς. Η ζωή μου υπήρξε μοναχική. Έπινα ένα μπουκάλι βότκα την ημέρα, για δέκα χρόνια».
Τέλος, ο Σταμάτης Φασουλής πρόσθεσε:
«Αν μπορούσα να ξαναζήσω ένα συναίσθημα, θα ήταν ο έρωτας. Δεν ξέρω αν θα ήταν με τον ίδιο άνθρωπο, το αίσθημα είναι πάνω από το πρόσωπο. Δεν σκέφτηκα ποτέ να κάνω παιδί. Στην εποχή μου, το “Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια” δεν άφηνε περιθώριο για κάτι διαφορετικό. Πίστευα πως εγώ ήμουν το παιδί στην οικογένεια. Δεν ζω τη ζωή που θα ήθελα, αλλά τη φαντάζομαι».
