Λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωσή της ότι θα ιδρύσει κόμμα και θα συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές, η Μαρία Καρυστιανού παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό Down Town της Κύπρου και στον δημοσιογράφο Γιάννη Χατζηγεωργίου. Στην ειλικρινή της συζήτηση, η ηθοποιός και παρουσιάστρια αναφέρεται στην απόφασή της να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική, αλλά και στις συγκλονιστικές στιγμές με την κόρη της, Μάρθη, που έχασε τη ζωή της στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.
Η απόφαση να ασχοληθεί με την πολιτική
Η Μαρία Καρυστιανού εξηγεί γιατί αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα και να ιδρύσει κόμμα: «Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα για να γίνω πολιτικός. Από τη θέση ευθύνης, ως ενεργός πολίτης, δηλώνω ότι ναι, πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του». Στη συνέχεια εξηγεί τη φιλοσοφία της για την ηγεσία: «Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες. Το ποιος θα ηγηθεί είναι το τελευταίο που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Πριν και πάνω από όλα μας ενδιαφέρει η ουσία και το έργο της ομάδας».
Η τελευταία συνομιλία με την κόρη της, Μάρθη
Για πρώτη φορά η Μαρία Καρυστιανού μίλησε για την τελευταία επικοινωνία με την κόρη της, μια στιγμή που θα τη στοιχειώνει για πάντα: «Θυμάμαι που με πήρε το απόγευμα γύρω στις 7:00. Ήμουν στο ιατρείο μου και δεν απάντησα. Κάτι που πάντα θα με στοιχειώνει. Αργότερα, στις 9:00, με ξαναπήρε, αλλά εγώ είχα δουλειά. Το σήκωσα για λίγο, μιλήσαμε γρήγορα. Μου είπε: “Μαμά θα αργήσουμε. Έχω ξεχάσει τα κλειδιά, οπότε θα χτυπήσω. Μην τρομάξεις. Εγώ θα είμαι”». Η ίδια προσθέτει: «Ήταν συνομιλίες λιγότερο από ένα λεπτό, αλλά ήταν οι τελευταίες που την άκουσα. Αυτές οι δύο κλήσεις – η μία αναπάντητη και η άλλη βιαστική – είναι τα δύο πράγματα που πάντα θα με στοιχειώνουν. Θα έδινα τα πάντα για να τα άλλαζα, όπως και το γεγονός ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή που ίσως να μην έπρεπε να πάει».
