Μια βαθιά συγκινητική στιγμή εκτυλίχθηκε το πρωί της Μεγάλης Τρίτης 7 Απριλίου στην εκπομπή «Το Πρωινό» του ΑΝΤ1, όταν ο Μιχάλης Αεράκης άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για τη δύσκολη δοκιμασία που περνά ο φίλος και ο συνάδελφός του, Στάθης Μαντζώρος.
Με τη φωνή που πρόδιδε τη συγκίνησή του, ο αγαπημένος ηθοποιός περιέγραψε τον προσωπικό «Γολγοθά» που ανεβαίνει εδώ και δέκα μήνες ο «Παντελής» του «Σασμού», μετά το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο που κράτησε στο νοσοκομείο.
«Είναι ένας ακριβής μου φίλος. Γνωριστήκαμε στον Σασμό, ο Παντελής του Σασμού. Τον αγαπήσαμε όλοι γιατί άξιζε αυτής της αγάπης. Ένα υπέροχο πλάσμα, δοτικός, πολύ αγχώδης όμως. Κι έτσι ο Στάθης, τώρα και δέκα μήνες περίπου, τραβάει το δικό του σταυρό, τον δικό του Γολγοθά. Εγώ πραγματικά εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να έρθει η Ανάσταση. Και σε αυτόν προσωπικά και στην οικογένειά του, η οποία είναι δίπλα του, όπως και οι αρκετοί συνάδελφοι που έχουμε βοηθήσει.Τα έξοδα είναι τεράστια, οπότε ο καθένας ό,τι μπορεί να προσφέρει, όπως το προσφέρει. Η γυναίκα του είναι ένας βράχος. Σε καθημερινή βάση, τώρα και δέκα μήνες, δίπλα του στο προσκέφαλό του, στο νοσοκομείο που είναι. Τα παιδιά του, τα οποία έχουν πλήρη συνείδηση το τι συμβαίνει στον πατέρα τους», είπε ο Μιχάλης Αεράκης.
“Υπάρχει βελτίωση…”
Τα λόγια του δεν ήταν απλώς μια ενημέρωση για την κατάσταση της υγείας του συναδέλφου του. Ήταν μια εξομολόγηση γεμάτη αγάπη, πόνος και ελπίδα. Μια μαρτυρία για έναν άνθρωπο που δίνει τη δική του μάχη, αλλά δεν είναι μόνος. Και συνέχισε, με την ίδια ειλικρίνεια και ευαισθησία:
«Θα μπορούσα να πω ότι η κατάστασή του είναι σταθερή αυτούς τους δέκα μήνες. Υπάρχει μία, σίγουρα βελτίωση. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Δύναμη στη γυναίκα του, στο φίλο μου τον Στάθη, στα παιδιά του, στους γονείς, να ξεπεράσει γρήγορα αυτό το Γολγοθά και να έρθει η πολυπόθητη ανάσταση. Αυτό εύχομαι… Έχω πάει μέχρι τον προθάλαμο… Μπορούσα να τον δω, την τελευταία στιγμή έκανα πίσω. Φοβόμουνα τη συγκινησιακή φόρτιση, και στη Στάθη και σε μένα. Όμως το ‘χω πάρει απόφαση, θα τον δω. Θα του πω ότι τον αγαπώ πολύ… ότι δεν έχει φύγει από τη σκέψη μου… και θα του πω, με τα μάτια θα μιλήσουμε: “Άντε, ήρθε η ώρα να σηκωθείς, να ξαναβρεθούμε κάπου”».
