Η δολοφονία της Ευαγγελίας (Βάγγης) Ζαγοριανού στη Σύρο συγκλόνισε το πανελλήνιο. Πίσω από τους τίτλους των ειδήσεων, όμως, κρύβεται η ιστορία μιας γυναίκας που δεν αφιέρωσε τη ζωή της μόνο στη δουλειά της ως διασώστρια του ΕΚΑΒ, αλλά και στην ανιδιοτελή προσφορά προς τον συνάνθρωπο.
Για όσους τη γνώριζαν πραγματικά, η Βάγγη δεν ήταν απλώς μια επαγγελματίας υγείας. Ήταν ένας άνθρωπος που πίστευε ότι η αλληλεγγύη δεν περιορίζεται σε ένα ωράριο εργασίας. Ακόμη και μετά τις βάρδιες της στο ΕΚΑΒ, φορούσε ξανά… τα «ρούχα» του εθελοντή και έβγαινε στους δρόμους της Αθήνας για να προσφέρει ένα πιάτο ζεστό φαγητό, μια κουβέντα και λίγη ανθρώπινη ζεστασιά σε ανθρώπους που ζούσαν στο περιθώριο.
Από το 2020 συμμετείχε σταθερά σε δράσεις στήριξης αστέγων και αναξιοπαθούντων, μοιράζοντας γεύματα δύο και τρεις φορές την εβδομάδα. Δεν ήταν από εκείνους που ήθελαν να φωτογραφίζονται για την προσφορά τους. Το έκανε γιατί ένιωθε πως ήταν καθήκον της.
Μέσα από αυτή την εθελοντική της δράση γνώρισε και πολλούς ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου, οι οποίοι συμμετείχαν στις ίδιες πρωτοβουλίες. Ανάμεσά τους ήταν ο Δημήτρης Ουγγαρέζος, ο Σάκης Κατσούλης, η Μαριαλένα Ρουμελιώτη και ο Κώστας Σόμμερ, οι οποίοι βρέθηκαν δίπλα της σε εξορμήσεις διανομής φαγητού και κοινωνικής προσφοράς.
Όσοι συνεργάστηκαν μαζί της μιλούν για έναν άνθρωπο ακούραστο, που δεν υπολόγιζε κούραση ούτε χρόνο όταν επρόκειτο να βοηθήσει κάποιον που είχε ανάγκη. Δεν ήταν λίγες οι φορές που, μόλις τελείωνε τη βάρδιά της στο ΕΚΑΒ, ρωτούσε πόσες μερίδες φαγητού υπήρχαν για διανομή και έβγαινε στους δρόμους για να τις μοιράσει.
Οι φίλοι της τη θυμούνται ως έναν άνθρωπο δυναμικό, αυθόρμητο και γεμάτο ζωή. Πάνω απ’ όλα, όμως, τη θυμούνται για τη μεγάλη της καρδιά. Για την ανάγκη της να προσφέρει, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα και χωρίς να κάνει διακρίσεις.
Ο τραγικός θάνατός της άφησε πίσω ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνο στην οικογένεια και στους φίλους της, αλλά και στους δεκάδες ανθρώπους που τη γνώρισαν μέσα από τις φιλανθρωπικές δράσεις. Για εκείνους, η Βάγγη δεν θα είναι απλώς μια διασώστρια του ΕΚΑΒ που χάθηκε τόσο άδικα. Θα είναι πάντα η γυναίκα που, όταν κάποιος είχε ανάγκη, ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που έσπευδαν να του απλώσουν το χέρι.
