Μία βαθιά συγκινητική αποκάλυψη έκανε η διακοσμήτρια Άννα Μαρία Ρογδάκη, μιλώντας ανοιχτά για το δύσκολο παρελθόν της οικογένειάς της και τη γενναία στάση της γιαγιάς της, η οποία επέλεξε να κρατήσει το παιδί της παρά τις κοινωνικές πιέσεις.
Σε συνέντευξή της στην εκπομπή «Status», όπου συμμετέχει και ως αγοράστρια στο Cash or Trash, περιέγραψε τη συγκλονιστική ιστορία της μητέρας της, η οποία για χρόνια ζούσε απομονωμένη, μέχρι που η γιαγιά της πήρε την πρωτοβουλία να τη φέρει σε επαφή με τον κόσμο.
Άννα Μαρία Ρογδάκη: Η εξομολόγηση για τη μητέρα της
Η ίδια αποκάλυψε ότι η μητέρα της μεγάλωσε σε μια εξαιρετικά δύσκολη εποχή, με αυστηρές κοινωνικές αντιλήψεις: «Είμαι το τρίτο παιδί μιας οικογένειας, μετά από 12 χρόνια από τα αδέλφια μου. Μεγάλωσα με πάρα πολλή αγάπη, με πάρα πολύ ισχυρές αρχές, γιατί η μαμά μου ήταν ένα παιδί της κατοχικής Ελλάδας. Ήταν ένα παιδί που πέρασε πάρα πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, με μία μητέρα. Μονογονεϊκής οικογένειας παιδί η μητέρα μου, που γεννήθηκε το 1936 στα Καλάβρυτα. Μονογονεϊκής γιατί η μαμά μου ήταν νόθο παιδί, ήταν προϊόν βιασμού. Δυστυχώς, εκείνη την εποχή, που ήταν τα ήθη και τα έθιμα πολύ διαφορετικά, η γιαγιά μου αποφάσισε να μην τερματίσει αυτή την εγκυμοσύνη, παρότι τα αδέλφια της το ζήτησαν και της το είπαν. Δεν το έκανε, λοιπόν, η γιαγιά αυτό»
Η Άννα Μαρία Ρογδάκη περιέγραψε με λεπτομέρειες τον αγώνα της γιαγιάς της να κρατήσει το παιδί της: «Ήρθε εδώ στην Αθήνα, γέννησε σε ένα νοσοκομείο στο οποίο γεννούσαν οι γυναίκες που ήταν ιερόδουλες και έπρεπε να δώσουν μετά τα παιδιά τους για υιοθεσία. Η γιαγιά μου είχε εξοικονομήσει κάποια πολύ λίγα χρήματα, γιατί είχε χάσει τον πατέρα της και η προγιαγιά μου δεν είχε πολλά χρήματα για να τη βοηθήσει. Τα αδέλφια ήταν εκτός, της είπαν όχι και ήρθε να γεννήσει καταφέρνοντας να πάρει το παιδί της. Κατάγομαι από πολύ δυνατές γυναίκες. Η μητέρα της σε εκείνη την κοινωνία τη δύσκολη της είπε “το παιδί είναι δικό μας”. Έκανε δύο χρόνια να βγει από το σπίτι. Έβγαινε στο μπαλκόνι και περνούσαν οι γείτονες και του μιλούσαν. Κάποια στιγμή η προγιαγιά είπε “Ελένη ντύσε μου το παιδί να το πάω στην εκκλησία”. Πήγαν στην εκκλησία και σταμάτησαν μέχρι και οι ψαλμωδίες όταν μπήκαν μέσα. Όμως – γι’ αυτό υπάρχει και ελπίδα στον κόσμο – εκείνοι οι άνθρωποι με τα χέρια τα ταλαιπωρημένα από τις εργασίες, οι αγράμματοι, το αγκάλιασαν αυτό το παιδί»
Κλείνοντας, μίλησε για το πώς έμαθε την αλήθεια σε μικρή ηλικία: «Πρώτα η γιαγιά μου μου το επικοινώνησε αυτό. Με πήγε στα μέρη αυτά πριν πεθάνει. Είχαμε μία πάρα πολύ μεγάλη σύνδεση οι δυο μας. Το έμαθα σε ηλικία 12 χρονών περίπου. Τη θαύμασα αλλά η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα»
