Η πολυγραφότατη συγγραφέας μιλά για τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής, την ηρωίδα του νέου της βιβλίου «Χωρίς Άλλοθι» και τη ζωγραφιά που αποτέλεσε την αφετηρία της ιστορίας
Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα «Χωρίς Άλλοθι», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη, δεν είναι μόνο μια ιστορία μυστηρίου. Είναι και μια βαθιά εξερεύνηση της ανθρώπινης φύσης, των μυστικών που κρύβουμε ακόμη και από τον ίδιο μας τον εαυτό και των ορίων που μπορεί να ξεπεράσει ένας άνθρωπος όταν βρεθεί αντιμέτωπος με τον φόβο, την απώλεια ή την
προδοσία.
Το «Χωρίς Άλλοθι» είναι ένα βιβλίο που θέτει πολλά ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση. Ποιο είναι το σημαντικότερο από αυτά;
Ίσως το ερώτημα αν γνωρίζουμε πραγματικά τον εαυτό μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουμε ότι ξέρουμε πώς θα αντιδρούσαμε σε μια δύσκολη κατάσταση. Λέμε «εγώ δεν θα το έκανα ποτέ αυτό» ή «εγώ δεν θα έφτανα ποτέ εκεί». Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει τι είναι ικανός να κάνει μέχρι να βρεθεί στη συγκεκριμένη στιγμή.
Δηλαδή θεωρείτε ότι δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό;
Νομίζω ότι πρέπει να είμαστε πιο ταπεινοί απέναντι στην ανθρώπινη φύση. Ο άνθρωπος είναι γεμάτος αντιφάσεις. Μπορεί να είναι γενναίος και ταυτόχρονα δειλός. Να αγαπά και να πληγώνει. Να λέει αλήθεια και να κρύβει μυστικά. Αυτό που με ενδιαφέρει στη λογοτεχνία είναι ακριβώς αυτή η γκρίζα περιοχή. Εκεί όπου δεν υπάρχουν απόλυτα σωστοί ή απόλυτα λάθος άνθρωποι.
Η Λητώ βρίσκεται στο επίκεντρο της ιστορίας. Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε σε εκείνη;
Η Λητώ είναι ένας άνθρωπος που επιστρέφει σε έναν κόσμο που πίστευε πως είχε αφήσει πίσω της. Κουβαλά ερωτήματα, αναμνήσεις και αμφιβολίες. Μέσα από τα μάτια της ο αναγνώστης ανακαλύπτει ότι πολλές φορές η αλήθεια δεν είναι αυτή που νομίζουμε. Είναι ένας χαρακτήρας που αναγκάζεται να αμφισβητήσει όχι μόνο τους άλλους αλλά και τις δικές της βεβαιότητες.
Σημαντικό ρόλο στην ιστορία παίζει και μια ζωγραφιά. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα;
Η ζωγραφιά ήταν ουσιαστικά η αρχή των πάντων. Φαντάστηκα ένα πιάνο μέσα σε ένα μεγάλο σπίτι και πάνω από αυτό έναν πίνακα που απεικόνιζε μια μαυροφορεμένη γυναίκα σφαγμένη στον λαιμό. Η εικόνα ήταν τόσο έντονη που δεν μπορούσα να την αγνοήσω. Και τότε γεννήθηκε η σκέψη: τι θα γινόταν αν λίγες ώρες αργότερα μια πραγματική γυναίκα βρισκόταν δολοφονημένη με τον ίδιο ακριβώς τρόπο; Από εκεί ξεκίνησε ολόκληρη η ιστορία.
Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα; Το έγκλημα ή οι άνθρωποι;
Οι άνθρωποι. Το έγκλημα είναι η αφορμή. Οι χαρακτήρες είναι η ουσία. Αυτό που με συναρπάζει είναι να παρακολουθώ πώς αντιδρούν οι άνθρωποι όταν η ζωή τους ανατρέπεται. Πώς διαχειρίζονται τον φόβο, την ενοχή, την απώλεια ή την αλήθεια.
Πιστεύετε ότι όλοι κρύβουμε μυστικά;
Ναι. Ίσως όχι εγκληματικά μυστικά, αλλά σίγουρα πλευρές του εαυτού μας που δεν δείχνουμε εύκολα στους άλλους. Κάποιες φορές ούτε καν στον ίδιο μας τον εαυτό. Νομίζω ότι η ζωή είναι γεμάτη πράγματα που δεν λέγονται.
Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης όταν κλείσει το «Χωρίς Άλλοθι»;
Θα ήθελα να κρατήσει μια σκέψη: ότι οι άνθρωποι είναι πολύ πιο σύνθετοι απ’ όσο φαίνονται. Και ότι πολλές φορές ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν βρίσκεται έξω από εμάς αλλά μέσα μας. Στους φόβους, στα πάθη και στις αποφάσεις που μπορεί να πάρουμε όταν βρεθούμε αντιμέτωποι με καταστάσεις που δεν είχαμε ποτέ φανταστεί.
Τελικά υπάρχει άνθρωπος χωρίς άλλοθι;
Ίσως όχι. Ίσως όλοι προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τις επιλογές μας, ακόμη κι όταν ξέρουμε ότι δεν ήταν οι σωστές. Κι αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ανθρώπινης φύσης. Η ανάγκη μας να πιστεύουμε ότι είμαστε καλύτεροι απ’ όσο πραγματικά είμαστε.
