Από τη Μαρία Σοφιανού
Καλό μήνα να έχουμε! Πώς φτάσαμε στον Ιούλιο, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω. Έναν Ιούνιο περίεργο, με δύσκολα αλλά και μαγικες στιγμές αφήνω πίσω μου και καλωσορίζω τον πιο καυτό μήνα του έτους, από όσο όλα δείχνουν, μιας και θα με βρει στην πρωτεύουσα και όχι σε κάποιο νησί με μελτέμια.
Αστρολογικά μας λένε αυτός ο μήνας, έχει τα πάντα. Ανάδρομους, Δια και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Να προσέχουμε μας λένε, να μην παίρνουμε σοβαρές αποφάσεις και να αφήνουμε και κάτι να πέσει κάτω. Εγώ πάντως αυτό έχω σκοπό να κάνω. Κάπως θα είναι ο μήνας της ησυχίας μου.
Όχι τίποτα άλλο, αλλά γύρω μου γίνεται χαμός και δεν θέλω να πάρω μέρος σε αυτό το έργο. Γκρίνια, Μίρλα, τσακωμοί, ψέματα, παρεξηγήσεις, εγωισμοί και πολλά άλλα αποτελούν πια μια δεδομένη πραγματικότητα, την οποία αρνούμαι πεισματικά να αποδεχτώ.
Ο Ιούνιος μου άφησε ένα μεγάλο σοκ με ένα πολύ δικό μου άνθρωπο, που όμως τελικά όλα πήγαν κατευχήν, ένα γενέθλιο Σαββατοκύριακο στις Κυκλάδες με τις κολλητές μου του ονείρου και με μια ροζ τούρτα φτιαγμένη με πολλή αγάπη. Οπότε θα ήμουν άδικη αν έλεγα ότι δεν ήταν ένας καλός μήνας, τελικά…
Ιούλιέ μου, κάνε μου τη χάρη και χάρισε σε όλους μας στιγμές χαράς και ηρεμίας γεμάτες ήλιο, αλάτι και καρύδα ιδανικά. Δεν αντέχω να ακούω για φωτιές, πολυκατοικίες που πέφτουν σαν να είναι από άμμο, ψάρια που θέλουν να μας κατασπαράξουν. Θέλω να ακούω μόνο γέλια, επιτυχίες, ωραία νέα και ευχάριστες ανατροπές.
Πρόσφατα μου είπε ένας ηλικιωμένος κύριος «κορίτσι μου, θα το δεις με τον καιρό, πως το μόνο που έχει νόημα σε αυτή τη ζωή είναι οι άνθρωποι που αγαπάς και σε αγαπάνε. Τίποτα άλλο δεν μένει». Και έμεινα να τον κοιτάω. Ήταν τόσο πλήρης και αληθινά ευτυχισμένος, καθώς είχε γύρω του τη σύντροφο της ζωής του και όλα τα αγαπημένα του πρόσωπα, μια θάλασσα και ένα καραφάκι ούζο.
Κάπως έτσι υποδέχτηκα τον Ιούλιο, με την απόφαση πως δεν θα αφήσω κανέναν να μου τον χαλάσει. Αλλά το πιο σημαντικό; Θα προσπαθήσω να μην τον χαλάσω κι εγώ σε κανέναν.
Σημαντικός μου άνθρωπος, τον Ιούνιο πέρασε κάτι σοβαρό και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν με νοιάζει τίποτα. Φτάνει που το ξεπέρασε. Άκουσε με… ζήσε, συγχώρεσε, κατανόησε, σεβάσου, άκου, πίστεψε και τελικά αγάπα…
Αυτός λοιπόν ο Ιούλιος να είναι ο μήνας που θα τα κάνουμε όλα αλλιώς. Μαζί, γιατί ο καθένας μόνος του δεν καταφέρνει τίποτα. Θυμήσου την κυρία που πήδηξε από το φλεγόμενο διαμέρισμα της και μια αλυσίδα χέρια την προστάτευσαν. Αυτή την είδηση θα κρατήσω μόνο από τον προηγούμενο μήνα με την ελπίδα να βλέπω χέρια ενωμένα παντού γύρω μου!
Εσύ; Ποιανού το χέρι θα κρατήσεις;
Μέχρι την επόμενη φορά το νου σας…
