Η Μαρινέλλα, κατά κόσμον Κυριακή Παπαδοπούλου, δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε. Μεγαλωμένη σε μια φτωχική αλλά γεμάτη αγάπη οικογένεια, κουβάλησε μέσα της τις δυσκολίες εκείνων των χρόνων σε όλη τη ζωή της. Όπως έχει εξομολογηθεί και η ίδια, τα παιδικά της χρόνια μπορεί να ήταν λιτά, όμως ήταν γεμάτα ζεστασιά, αξίες και δύναμη.
Αυτές οι μνήμες δεν έσβησαν ποτέ. Αντίθετα, έγιναν οδηγός στη στάση ζωής της. Παρά τη μεγάλη της επιτυχία και τη λαμπρή πορεία της στο τραγούδι, η Μαρινέλλα διατήρησε μια βαθιά ευαισθησία απέναντι στους ανθρώπους που δοκιμάζονται. Πάντα είχε την ανάγκη να προσφέρει, να στηρίζει και να απαλύνει, όσο μπορούσε, τον πόνο των άλλων.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που βοήθησε διακριτικά οικογένειες που αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες, χωρίς ποτέ να επιδιώκει δημοσιότητα. Άνθρωποι από το περιβάλλον της θυμούνται πως ακόμα και σε απλές καθημερινές στιγμές, όπως σε ένα σούπερ μάρκετ, αν αντιλαμβανόταν ότι κάποιος δυσκολευόταν να πληρώσει τα ψώνια του, παρενέβαινε σιωπηλά και κάλυπτε η ίδια το ποσό. Για εκείνη, η βοήθεια δεν ήταν πράξη επίδειξης, αλλά αυθόρμητη ανάγκη της καρδιάς της.
Οι σημαντικές δωρεές της σε μοναστήρια και ιδρύματα δεν ήταν παρά η πιο «ορατή» πλευρά αυτής της γενναιοδωρίας. Πίσω από αυτές κρυβόταν μια γυναίκα που δεν ξέχασε ποτέ τη φτώχεια που βίωσε, ούτε τα συναισθήματα που τη συνόδευαν τότε. Ήθελε να είναι εκεί για όσους βρίσκονται σε ανάγκη, να προσφέρει ελπίδα και στήριξη, όπως ίσως θα ήθελε κάποτε να είχε και η ίδια.
Η Μαρινέλλα δεν υπήρξε μόνο μια σπουδαία ερμηνεύτρια, αλλά και ένας άνθρωπος με βαθιά ενσυναίσθηση και ανθρωπιά. Και ίσως τελικά, αυτό είναι το πιο σπουδαίο τραγούδι που «ερμήνευσε» στη ζωή της.
