Από την Τσούχτρα
Έπεσα πάνω σε ένα βίντεο του fthis.gr στο τικ-τοκ που δεν ξέρω από πότε είναι μιας και δεν έχει ημερομηνία. Δεν έχει καμία σημασία βέβαια η χρονική στιγμή που έγιναν αυτές οι δηλώσεις μιας και η άποψη είναι άποψη, ειδικά μιας γυναίκας που υποτίθεται πως βρίσκεται στην ηλικία της ωριμότητας.
Η Βάσω Λασκαράκη λοιπόν, έδωσε συνέντευξη στον Γρηγόρη Αρναούτογλου και ούτε λίγο, ούτε πολύ δήλωσε πως είχε πάντα μια σχέση.
Αρναούτογλου: “Δεν σκέφτηκες ποτέ να είσαι μόνη και να μην βρίσκεσαι σε κουτάκια;”
Λασκαράκη: “Ε, όχι και να μείνω μόνη!”
Εκεί κάπου άρχισαν να μιλούν για το διαζύγιο με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη με τον παρουσιαστή να την ρωτά για το αν ήταν για εκείνη μια επανάσταση και η ηθοποιός να εξανίσταται για άλλη μια φορά, λέγοντας, πως, “όχι, το διαζύγιο δεν ήταν επανάσταση, ήταν κάτι που ήρθε και καθόλου επαναστατικά δεν το είδα“, είπε με τον Γρηγόρη να θίγει το θέμα του ότι δεν έχουν όλοι το θάρρος να χωρίσουν.
Λασκαράκη: “Ναι, προφανώς, όταν υπάρχουν και παιδιά, θες να το παλέψεις λίγο παρά πάνω. Πιο πολύ σαν επανάσταση είδα ότι πήρα πολύ σύντομα την απόφαση να ξανά φτιάξω τη ζωή μου. Αυτό ήταν περισσότερο επαναστατικό για μένα”.
Αρναούτογλου: “Κάποια στιγμή θα γινόταν και αυτό”
Λασκαράκη:”Μην το λες. Υπάρχουν άνθρωποι που χωρίζουν και δεν ξανά φτιάχνουν τη ζωή τους”
Και σιγά μην άφηνε αναπάντητο αυτό το συντηρητικό παύλα πατριαρχικό, παύλα παρωχημένο παραλήρημα ο Αρναούτογλου και να μην την ρωτούσε, κομψά μεν, αλλά to the point, δε: “Υπάρχει κάποια περίπτωση να μην μπορείς να μείνεις μόνη σου;
Φυσικά αντέδρασε, μίλησε για επιλογές και ότι φυσικά και θα έμενε μόνη αν δεν έβρισκε αυτό που ήθελε.
Στο προκείμενο λοιπόν.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός ότι εν έτει 2026 εξακολουθούμε να ακούμε απόψεις που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από κοινωνικά εγχειρίδια μιας άλλης εποχής. Από πότε ο γάμος αποτελεί πιστοποιητικό επιτυχίας στη ζωή μιας γυναίκας; Και από πότε η προσωπική της ευτυχία μετριέται με μια βέρα στο δεξί ή στο αριστερό χέρι;
Μια γυναίκα που δεν παντρεύτηκε, που χώρισε, που επέλεξε να ζήσει μόνη της ή που απλώς δεν θέλει να μοιραστεί τη ζωή της με έναν σύντροφο, δεν έχει λιγότερο ολοκληρωμένη ζωή. Δεν της λείπει ένα κομμάτι για να θεωρηθεί επιτυχημένη, ούτε χρειάζεται κάποιος να της «φτιάξει» τη ζωή μέσω ενός γάμου. Ο γάμος μπορεί να είναι μια υπέροχη επιλογή, αλλά δεν είναι παράσημο, ούτε κοινωνική καταξίωση, ούτε προϋπόθεση ευτυχίας. Το να παρουσιάζεται ως το εισιτήριο για μια «φτιαγμένη» ζωή είναι μια βαθιά παρωχημένη αντίληψη που αδικεί εκατομμύρια γυναίκες.
Και κάτι τελευταίο: Η ζωή μιας γυναίκας δεν είναι χαλασμένη επειδή δεν έχει σύζυγο. Χαλασμένη είναι η αντίληψη ότι χρειάζεται έναν για να θεωρηθεί ολοκληρωμένη.
