Σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη συγκίνηση, αγάπη αλλά και έντονη συναισθηματική φόρτιση πραγματοποιήθηκε το άτυπο αποχαιρετιστήριο της Σίας Κοσιώνη στον ραδιοφωνικό αέρα του ΣΚΑΪ, λίγες μόλις ώρες πριν εμφανιστεί για τελευταία φορά στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταθμού, ολοκληρώνοντας μια πορεία 20 ολόκληρων χρόνων.

Η γνωστή δημοσιογράφος και παρουσιάστρια βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Μια του Νότη, δυο του Χιώτη», με τον Νότη Παπαδόπουλο και τον Βασίλη Χιώτη να οργανώνουν ουσιαστικά μια μεγάλη, ζεστή και βαθιά ανθρώπινη συνάντηση με συνεργάτες, φίλους και συνοδοιπόρους της πολυετούς διαδρομής της στον ΣΚΑΪ.

Το κλίμα στο στούντιο είχε περισσότερο χαρακτήρα οικογενειακής γιορτής παρά ενός τυπικού αποχαιρετισμού. Ανάμεσα σε πειράγματα, γέλια, συγκίνηση αλλά και πολλές αναμνήσεις, οι παρουσιαστές δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν ακόμη και χιουμοριστικές αναφορές σε… «κόλλυβα» και «κονιάκ», θέλοντας να αποφορτίσουν συναισθηματικά τη στιγμή.

Παρά τη συγκίνηση που ήταν εμφανής σε όλους, η Σία Κοσιώνη διατήρησε το χαμόγελό της σε όλη τη διάρκεια της εκπομπής, σε μια συζήτηση που θύμιζε περισσότερο επανένωση αγαπημένων φίλων παρά τηλεοπτικό «αντίο».

Από το στούντιο πέρασαν δημοσιογράφοι, τεχνικοί, παραγωγοί και συνεργάτες που βρέθηκαν στο πλευρό της όλα αυτά τα χρόνια, άνθρωποι που —όπως φάνηκε— δεν την εκτιμούν μόνο επαγγελματικά αλλά τη θεωρούν πλέον κομμάτι της ζωής τους. Οι περισσότεροι στάθηκαν όχι μόνο στη δημοσιογραφική της πορεία, αλλά κυρίως στον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά της πίσω από τις κάμερες.

Χαρακτηριστικά ακούστηκε στον αέρα της εκπομπής:20 χρόνια δεν έχω ακούσει ίντριγκα, πισώπλατα μαχαιρώματα, υποκρισίες ή ρουφιανιές. Για εμάς ήταν οδηγός, φάρος σε αυτό το πράγμα».

Οι άγνωστες ιστορίες

Η ίδια η Σία Κοσιώνη μοιράστηκε άγνωστες ιστορίες από τα πρώτα της βήματα στη δημοσιογραφία, περιγράφοντας τις δύσκολες και συχνά ακραίες συνθήκες κάτω από τις οποίες κλήθηκε να δουλέψει. Με χιούμορ αλλά και εμφανή συγκίνηση ανέφερε: «Το “εις το επανιδείν” στη δημοσιογραφία είναι κάτι συνηθισμένο».

Στη συνέχεια αποκάλυψε ένα περιστατικό από τα πρώτα της χρόνια στο ρεπορτάζ, όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με επεισόδια και δακρυγόνα στο κέντρο της Αθήνας:«Πάντα ήθελα να δώσω στον αέρα τον Γιάννη Παλιούρα, θα σε ξεφτιλίσω. Με πόνο τον πήρα κάποτε από την Πανεπιστημίου που είχα φάει δακρυγόνο και έλεγα ότι δεν αντέχω άλλο. Μου είπε “αν δεν στάξει αίμα απ’ το μάτι σου, δεν θα γυρίσεις πίσω”, για να δείτε τι σημαίνει τηλεοπτική δημοσιογραφία».

Μιλώντας για όσα έζησε μέσα σε αυτές τις δύο δεκαετίες στον χώρο της ενημέρωσης, η παρουσιάστρια αναφέρθηκε στις κοινές αγωνίες, στις δύσκολες ειδησεογραφικές στιγμές αλλά και στους δεσμούς που δημιουργούνται μέσα σε τόσο απαιτητικές συνθήκες.«Οι αγωνίες που έχουμε βιώσει, τα σοκ σε real time που έπρεπε να διαχειριστούμε, σε φέρνουν τόσο κοντά με τους ανθρώπους που πλέον δεν τους αποκαλώ συνεργάτες, αλλά φίλους μου», είπε χαρακτηριστικά.

Σε άλλο σημείο στάθηκε στη σκληρότητα αλλά και στη μοναδική εμπειρία που προσφέρει η δημοσιογραφία:«Είναι ένα επάγγελμα πολύ σκληρό και ανταγωνιστικό, αλλά σε κάνει τόσο πλούσιο σε εμπειρίες. Έχει μεγάλη σημασία για μένα που αυτές τις μέρες βιώνω τόση αγάπη και σεβασμό».

Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν και όταν θυμήθηκε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της δημοσιογραφικής της πορείας, την περίοδο της οικονομικής κρίσης και της ανακοίνωσης για το PSI.«Το ξέραμε μέρες πριν. Σκεφτόμουν έναν μήνα πριν πώς θα πω αυτή την “καλησπέρα”, γνωρίζοντας τι έρχεται. Ήταν στιγμές που σε σημαδεύουν».

Λίγο πριν ολοκληρωθεί η εκπομπή, η Σία Κοσιώνη θέλησε να ευχαριστήσει όλους όσοι βρέθηκαν δίπλα της αυτά τα χρόνια, εμφανώς συγκινημένη από όσα άκουσε.«Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ», είπε με σπασμένη φωνή, την ώρα που το στούντιο ξέσπασε σε χειροκροτήματα.Οι συνεργάτες της ανταπέδωσαν με εξίσου συγκινητικά λόγια:«Σε ευχαριστούμε για τις χαρές που μας χάρισες. Χαιρόμαστε που μας τίμησες».

Και σαν τελευταίο μουσικό αντίο σε αυτή τη συγκινητική ραδιοφωνική συνάντηση, οι συνάδελφοί της της αφιέρωσαν το τραγούδι του Γιάννη Πουλόπουλου «Κι αυτοί που φεύγουν», κλείνοντας με τον πιο συμβολικό τρόπο έναν κύκλο ζωής και καριέρας που σημάδεψε την ενημέρωση του ΣΚΑΪ για δύο δεκαετίες.