Η Βίκυ Βολιώτη μίλησε για προσωπικές στιγμές της ζωής της στην εκπομπή «Happy Day» , κάνοντας μια συγκινητική εξομολόγηση για γεγονότα που τη σημάδεψαν.
Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε τόσο στην απώλεια του πατέρα της σε νεαρή ηλικία , όσο και στην καθημερινότητά της ως μητέρα , αλλά και στις έντονες φοβίες που αντιμετώπισε στο παρελθόν. Με ειλικρίνεια μίλησε για τις δύσκολες περιόδους της ζωής της και τους ανθρώπους που τη βοήθησαν να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Βίκυ Βολιώτη: Η απώλεια του πατέρα του σε νεαρή ηλικία
Η Βίκυ Βολιώτη μίλησε συγκινημένη για τον θάνατο του πατέρα της , όταν η ίδια ήταν μόλις 16 ετών , περιγράφοντας πόσο δύσκολη ήταν εκείνη η περίοδος για την ίδια και την οικογένειά της.
« Ήμουν 16 ετών όταν έχω τον μπαμπά μου, πολύ σκληρό. Ήταν άρρωστος περίπου δύο χρόνια και μπορώ να πω ότι αυτά τα χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα. Το ξαφνικό ίσως να είναι πιο εύκολο, αν και είναι μεγάλη κουβέντα. Μες στη ζωή είναι ο θάνατος και πρέπει και να μην μιλάμε για αυτό, και να μην κρυβόμαστε. Πιο πολύ φοβάμαι μην χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ, παρά μην πάθω εγώ κάτι».
Ο ηθοποιός τόνισε ότι η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων είναι ένας από τους μεγαλύτερους φόβους της, υπογραμμίζοντας πόσο σημαντικό είναι να μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά για τον θάνατο και τα δύσκολα συναισθήματα που τον συνοδεύουν.
Μπίκυ Μολιώτη: Η καθημερινότητα με την κόρη και οι φοβίες του παρελθόντος
Η Βίκυ Βολιώτη μίλησε επίσης για την κόρη της Άννας και τις αλλαγές που παρατηρεί καθώς μπαίνει στην προεφηβεία .
«Βλέπω ξαφνικά να γίνει μια αλλαγή. Οι αλλαγές στα παιδιά γίνονται σχετικά ξαφνικά, όπως ήταν η ανάπτυξη στα μικρότερα χρόνια, σαν να μεγαλώνουν σε ένα βράδυ και νοητικά και σωματικά. Έτσι και τώρα, στην προεφηβεία, μέσα σε ελάχιστους μήνες αισθάνομαι ότι το παιδί έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα. Αρχίζει και κλείνει την πόρτα, μέχρι στιγμής δεν έχει νεύρα. Κάθεται ώρες ακούγοντας μουσική και σκέφτεται, είναι πολύ στοχαστική».
Παράλληλα, ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στις έντονες φοβίες που αντιμετώπισε σε νέα ηλικία, εξηγώντας ότι από τα 25 έως τα 32 της χρόνια πέρασε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο.
« Είχα κλειστοφοβία, υψοφοβία και αγοραφοβία. Είχα πολύ έντονες φοβίες από τα 25 μέχρι τα 32. Στάθηκα απέναντί τους με πολύ κόπο, δεν έκανα ψυχοθεραπεία γιατί τα χρόνια εκείνα οι άνθρωποι δεν μιλούσαν τόσο πολύ και τόσο ανοιχτά. Ούτε ήταν πολλά πράγματα γνωστά για τις κρίσεις πανικού. Στην αρχή τα πέρασα πολύ μόνη μου. Την εποχή εκείνη γνώρισα τον Θοδωρή Αθερίδη, ο οποίος είχε τα ίδια πράγματα, το αναγνώρισε πάνω μου, ήρθε και μου μίλησε και με βοήθησε πάρα πολύ. Η ομοιοπαθητική επίσης με βοήθησε πάρα πολύ».
