Ο Χρήστος Λούλης, με μακρά πορεία σε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο, βρέθηκε το πρωί της Τετάρτης (28/1) καλεσμένος στην εκπομπή Πρωίαν σε είδον, με παρουσιαστές τον Φώτη Σεργουλόπουλο και την Τζένη Μελιτά.
Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε με ειλικρίνεια για τη στάση ζωής που κρατά απέναντι στην απώλεια, τον πόνο και τον τρόπο με τον οποίο η καθημερινή ενημέρωση μεταφέρει συχνά τραγικά γεγονότα με λίγες μόνο λέξεις. Με αφορμή τις πρόσφατες τραγωδίες που απασχολούν την επικαιρότητα, στάθηκε στην ανάγκη να μην ξεχνάμε ποτέ τον άνθρωπο πίσω από την είδηση, τονίζοντας πως ένα απλό όνομα μπορεί να σημαίνει για κάποιον ολόκληρο τον κόσμο του.
Όπως εξήγησε, αυτή η σκέψη τον συνοδεύει συχνά, ακόμη και όταν πρόκειται για γεγονότα που δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας. Υπογράμμισε πως πίσω από κάθε σύντομη αναφορά υπάρχει μια ζωή που ανατρέπεται οριστικά και ένας κόσμος που καταρρέει.
Η ανθρώπινη διάσταση πίσω από κάθε δυστύχημα
Ο Χρήστος Λούλης περιέγραψε το συναίσθημα που τον κατακλύζει όταν διαβάζει ειδήσεις για δυστυχήματα και ανθρώπινες απώλειες, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Εγώ ας πούμε και χωρίς αυτές τις ιστορίες τώρα που είναι της επικαιρότητας… που διαβάζω έγινε ένα δυστύχημα εκεί, έγινε ένα αυτό εκεί, έγινε ένα το άλλο εκεί. Κάποια στιγμή μέσα στη μέρα σκέφτομαι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας άνθρωπος που θρηνεί για μένα είναι ένα όνομα, μια αναφορά στα ψιλά των ειδήσεων, αλλά για κάποιον είναι ολόκληρος ο κόσμος του και θα μπορούσε να είμαστε εμείς. Και επειδή ποτέ δεν μ’ αρέσει να λέω “γιατί Θεέ μου εγώ”, είμαι της άποψης ότι πρέπει να λέμε όταν μας συμβαίνει κάτι, ότι “ναι, γιατί όχι εγώ”. Γιατί εγώ ποιος είμαι δηλαδή για να μη μου συμβεί;»
Χρήστος Λούλης: Αποδοχή της ζωής με τα καλά και τα δύσκολα της
Στη συνέχεια, ο ηθοποιός μίλησε για την ισορροπία της ζωής και την ανάγκη να αποδεχόμαστε τόσο τις χαρές όσο και τις δυσκολίες που inevitably τη συνοδεύουν: «Εάν μας αρέσει και είμαστε ευχαριστημένοι με τον εαυτό μας, όταν μας συμβαίνουν καλά πράγματα, πρέπει να δεχτούμε ότι θα μας συμβούν σίγουρα και κακά πράγματα. Γι’ αυτό τον λόγο όταν διαβάζω ας πούμε στις ειδήσεις ότι έγινε ένα δυστύχημα… ένας εργάτης, ξέρω γω, ένα παιδί ή και μεγαλύτερος άνθρωπος σε έναν δρόμο, σε ένα αυτοκίνητο, οτιδήποτε… Πάντα κάποια στιγμή σκέφτομαι ότι αυτή τη στιγμή, εγώ ζω τη ζωή μου, αλλά ένας άνθρωπος θρηνεί. Ενός ανθρώπου η ζωή έχει γυρίσει τούμπα. Γιατί δεν σκέφτεσαι πια αυτούς που φύγανε, σκέφτεσαι αυτούς που μείνανε.»
