Έντονη αγωνία αλλά και μια βαθιά, σχεδόν πατρική ανάγκη φαίνεται πως καθορίζουν πλέον τη σκέψη του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη μετά τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που πέρασε.
Το έμφραγμα και οι δύο ανακοπές μπορεί να ανήκουν στο παρελθόν, όμως έχουν αφήσει πίσω τους ένα ισχυρό αποτύπωμα: την επιθυμία να προλάβει να ζήσει τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής.
Χρήστος Χατζηπαναγιώτης: Η εμπειρία που τον σημάδεψε
Ο ίδιος είχε περιγράψει τη νύχτα-σοκ: «Ήταν μια τρομερή περιπέτεια, ξαφνική σαν κεραμίδα. Το βράδυ εκείνο άρχισα να πονάω, ευτυχώς όλα λειτούργησαν υπέρ μου, δεν ήμουν μόνος μου».
Και φυσικά δεν ξεχνά τη μάχη που έδωσε: «Εκτός από το έμφραγμα, έπαθα και δύο ανακοπές… Εκεί μου έκαναν ΚΑΡΠΑ οι γιατροί».
Μια εμπειρία που, όπως λένε άνθρωποι από το περιβάλλον του, τον έκανε να αναθεωρήσει τα πάντα.
«Ρουφάω τη ζωή» – με άλλη ματιά πλέον
Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης έχει επιστρέψει, όμως τίποτα δεν είναι ίδιο. Κάθε στιγμή έχει αποκτήσει άλλη βαρύτητα, άλλη σημασία. «Επιβεβαιώνεται κάτι που είχα κατακτήσει… ότι η ζωή είναι ένα γρήγορο πέταγμα πουλιών… ρουφώντας τη ζωή μέχρι το μεδούλι». Και όμως, πίσω από αυτή τη φιλοσοφία, κρύβεται μια σιωπηλή ανησυχία: να είναι καλά, να αντέξει, να είναι παρών στον γάμο της μικρής του Δανάης.
Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης δεν βλέπει τη Δανάη Μπάρκα απλώς σαν παιδί φίλων ή συνεργατών. Τη βλέπει σαν δικό του παιδί, καθώς τη μεγάλωσε ουσιαστικά και στάθηκε δίπλα της σε κάθε της βήμα.
Και τώρα, με τον γάμο της με τον Φάνη Μπότση να πλησιάζει, η επιθυμία του γίνεται σχεδόν υπαρξιακή ανάγκη.
Είναι η στιγμή που θέλει να τη δει να φορά νυφικό, να τη συνοδέψει στην εκκλησία και να νιώσει ότι «έκλεισε ένας κύκλος» στη ζωή του.
Άνθρωποι που τον γνωρίζουν καλά λένε πως μιλά συχνά για αυτή τη στιγμή, με μια συγκίνηση που δύσκολα κρύβεται.
Για εκείνον, το να είναι εκεί δεν είναι δεδομένο αλλά ένας μεγάλος στόχος. Είναι η μεγάλη χαρά που θέλει να προλάβει να την χαρεί!
