Η Εβίτα Περόν δεν υπήρξε μόνο μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της Αργεντινής, αλλά και ένα σύμβολο που συνέχισε να διχάζει ακόμη και μετά τον θάνατό της. Η ζωή της έληξε πρόωρα το 1952, σε ηλικία μόλις 33 ετών, όμως η σορός της βρέθηκε στο επίκεντρο μιας απίστευτης πολιτικής περιπέτειας που κράτησε δεκαέξι ολόκληρα χρόνια.
Η Μαρία Εύα Ντουάρτε ντε Περόν, όπως ήταν το πλήρες όνομά της, πέθανε από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας στις 26 Ιουλίου 1952. Με εντολή του συζύγου της και προέδρου της Αργεντινής, Χουάν Ντομίνγκο Περόν, η σορός της ταριχεύτηκε από τον διάσημο Ισπανό ανατόμο Πέδρο Αρά, ώστε να διατηρηθεί σχεδόν άθικτη και να αποτελέσει μέρος ενός μεγάλου μνημείου προς τιμήν της.
Η λαϊκή απήχηση της Εβίτα ήταν τεράστια. Περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι πέρασαν από το λαϊκό προσκύνημα για να την αποχαιρετήσουν, γεγονός που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον συμβολικό της ρόλο για τους υποστηρικτές του περονισμού.
Η εξαφάνιση μετά το πραξικόπημα
Το 1955, μετά την ανατροπή του Χουάν Περόν από στρατιωτικό πραξικόπημα, η νέα εξουσία φοβήθηκε πως η σορός της Εβίτα θα εξελισσόταν σε σημείο αναφοράς και συσπείρωσης των οπαδών του περονισμού. Έτσι αποφάσισε να την εξαφανίσει.
Για αρκετά χρόνια το ταριχευμένο σώμα της μεταφερόταν μυστικά από σημείο σε σημείο στο Μπουένος Άιρες. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, κρύφτηκε σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, μέσα σε φορτηγάκι, πίσω από την οθόνη κινηματογράφου, ακόμη και σε εγκαταστάσεις ύδρευσης της πόλης, προκειμένου να μην εντοπιστεί.
Ψήφισε μέσα από το νοσοκομείο
Μυστική ταφή με ψεύτικη ταυτότητα
Το 1957 οργανώθηκε η μυστική μεταφορά της στην Ιταλία. Εκεί ενταφιάστηκε σε κοιμητήριο του Μιλάνου με το ψευδώνυμο María Maggi de Magistris, χωρίς να γνωρίζει σχεδόν κανείς την πραγματική ταυτότητα της γυναίκας που βρισκόταν στον τάφο.
Παρά την εξαφάνισή της, η Εβίτα παρέμενε ζωντανή στη συλλογική μνήμη των Αργεντινών. Στους δρόμους του Μπουένος Άιρες εμφανίζονταν συνεχώς συνθήματα που ζητούσαν να αποκαλυφθεί πού βρισκόταν η σορός της.
Η επιστροφή στον Χουάν Περόν
Το 1971, μέσα σε ένα διαφορετικό πολιτικό κλίμα, η σορός παραδόθηκε τελικά στον εξόριστο Χουάν Περόν, ο οποίος ζούσε τότε στη Μαδρίτη μαζί με την τρίτη σύζυγό του, Ισαβέλ Περόν.
Εκεί καθαρίστηκε και συντηρήθηκε ξανά, ενώ γύρω από την παρουσία της αναπτύχθηκαν δεκάδες θρύλοι και ιστορίες, ακόμη και περί αποκρυφιστικών τελετών, γεγονός που συνέβαλε ακόμη περισσότερο στη μυθοποίηση της προσωπικότητας της Εβίτα.
Η οριστική ταφή
Μετά τον θάνατο του Χουάν Περόν το 1974, η σορός επέστρεψε στην Αργεντινή και, δύο χρόνια αργότερα, το 1976, ενταφιάστηκε οριστικά στο κοιμητήριο Ρεκολέτα του Μπουένος Άιρες.
Ο τάφος της κατασκευάστηκε με πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας. Η κρύπτη βρίσκεται περίπου πέντε μέτρα κάτω από τη γη, προστατευμένη από πολλαπλά επίπεδα σκυροδέματος και ατσάλινες θωρακίσεις, ώστε να μην μπορέσει ποτέ ξανά να βεβηλωθεί ή να μετακινηθεί.
Η ιστορία της Εβίτα Περόν αποδεικνύει ότι η επιρροή ορισμένων ιστορικών προσώπων δεν σταματά με τον θάνατό τους. Για πολλούς παραμένει μέχρι σήμερα σύμβολο κοινωνικής δικαιοσύνης και ελπίδας, ενώ για άλλους αποτελεί μία από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Αργεντινής. Η μακάβρια περιπέτεια της σορού της εξακολουθεί να θεωρείται μία από τις πιο παράξενες και συγκλονιστικές ιστορίες του 20ού αιώνα.
Πηγή iefimerida.gr
