Αγαπητή Χρυσηίδα
«Είμαι 29 ετών, παντρεμένη και έχω ένα παιδί 2 ετών. Με το σύζυγό μου παντρευτήκαμε λόγω εγκυμοσύνης, ενώ δεν ήμασταν μαζί ούτε ένα μήνα. Επομένως, δεν γνωριζόμασταν καν, απλώς περνούσαμε καλά κάποιες βραδινές ώρες. Έγινε ένα “ατύχημα”, πήρα το χάπι της επόμενης μέρας, δεν έδρασε, ανακαλύψαμε ότι είμαι έγκυος. Αυτός ήταν τότε 35 και χάρηκε, μιας και, όπως έλεγε, ήταν σε ηλικία για παιδιά κ.λπ. Παντρευτήκαμε. Ήμασταν πολύ καλά μεταξύ μας, με στήριζε, τον στήριζα, μέχρι περίπου τον 8ο μήνα, όπου ξέχασε το facebook του ανοιχτό και διάβασα τις συζητήσεις του. Ο σύζυγός μου συνομιλούσε με πάρα πολλές γυναίκες, όλων των ηλικιών κι ενώ ήμουν έγκυος, ζητούσε από κοπέλες να βρεθούνε. Τρελάθηκα! Πέρασε ο καιρός, τα βρήκαμε και τώρα είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδί μας. Οι σχέσεις μας όμως είναι ακόμη χάλια. Ξεσπάω στο παιδί μου, έχω συνέχεια νεύρα. Νιώθω άχρηστη. Οι φίλες μου δεν με καταλαβαίνουν και ο μικρός μου με βλέπει να κλαίω κάθε μέρα και έρχεται κοντά μου λυπημένος. Είμαι απελπισμένη. Ήθελα να ξεκινήσω να βλέπω ψυχολόγο, αλλά φυσικά για τον άντρα μου είναι πετάμενα λεφτά, δεν θέλει. Νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο!».
Μαριλίτα, 29 ετών
Αγαπητή μου φίλη, διαβάζοντας αυτά που έχεις γράψει, κατανοώ και αντιλαμβάνομαι ένα μεγάλο όγκο συναισθημάτων και εκρήξεων, ενώ παράλληλα είσαι αντιμέτωπη με πολλά μέτωπα ανοιχτά. Από τη μία, η σχέση σου με τον άντρα σου, από την άλλη η σχέση με το παιδί σας και φυσικά ο ερχομός του νέου μέλους. Το ζήτημα και το ερώτημα είναι όχι πώς θα λυθούν αυτά, αλλά αν θέλεις να κάνεις ένα βήμα για σένα και να κατανοήσεις τι σου συμβαίνει. Αρχικά, καλό θα ήταν να βρεις τρόπους να εκτονώσεις αυτά που αισθάνεσαι, ίσως να βρεις τι θα σου άρεσε να κάνεις και να αφιερώσεις χρόνο για σένα, πέραν των καθημερινών υποχρεώσεών σου, ώστε με κάποιον τρόπο να αποφορτιστείς. Επίσης, καλό θα ήταν να αποφεύγεις τέτοιους χαρακτηρισμούς κατηγορηματικούς για τον εαυτό σου, όπως «είμαι άχρηστη». Δεν οδηγούν σε κάποιο αποτέλεσμα, αντιθέτως σε βάζουν σε ένα συνεχόμενο φαύλο κύκλο θλίψης. Προσπάθησε να αποβάλεις τα ενοχικά συναισθήματά σου για το αν είσαι καλή μητέρα ή αν σε βλέπει το παιδί σου να κλαις, δεν είναι δικό σου μερίδιο ευθύνης μόνο. Καλό θα είναι να αναρωτηθείς πού βρίσκεται ο σύζυγός σου σε όλα αυτά.
