“Αγαπημένη κυρία Δημουλίδου, έχω ένα πρόβλημα που δεν ξέρω με ποιον να το μοιραστώ, αφού αφορά στους γονείς μου. Όταν μαλώνουν, με πιάνει ένα άγχος και δεν ξέρω το γιατί. Γενικά, για μερικά πράγματα φοβάμαι να μη γίνουν αφορμή που θα οδηγήσουν και σε άλλους, μεγαλύτερους καβγάδες… Οι καβγάδες τον γονιών μου δεν περιέχουν βία κι ευτυχώς είναι μόνο λεκτικοί. Μάλιστα, μερικές φορές και ο αδελφός μου τσακώνεται με τη μαμά μου. Εγώ δεν αντέχω αυτήν την ένταση και είμαι πολύ αγχώδες άτομο. Κάθε φορά που ακούω τις φωνές τους, αισθάνομαι σαν να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου. Πώς να το διαχειριστώ;».
Αντρέας, 18 ετών
Αγαπημένε Ανδρέα, σε καταλαβαίνω, τα έχω ζήσει κι εγώ αυτά, οπότε μπορώ να νιώσω πόσο άσχημα αισθάνεσαι μαζί και ντροπή που σας ακούνε οι γείτονες και γενικότερα που οι γονείς σου δεν είναι αγαπημένοι μεταξύ τους. Βέβαια δεν ξέρω αν οι λόγοι των καυγάδων τους είναι οικονομικοί λόγοι ή απλά έχουν κουράσει ο ένας τον άλλο ή κάτι άλλο, όμως αυτό πρέπει να σταματήσει. Τι να κάνεις; Θα σε συμβούλευα αυτό που θα τους αιφνιδιάσει και ίσως τους κάνει να αντιληφθούν πόσο αρνητικά σε επηρεάζει η συμπεριφορά τους. Την επόμενη φορά που θα γίνει καυγάς, θα σηκωθείς από τη θέση σου και με ύφος αυστηρό και αποφασιστικό θα σταθείς μπροστά τους και θα τους πεις πως ντρέπεσαι γι’ αυτούς και πως όλο αυτό που συμβαίνει σπίτι σας δεν το ανέχεσαι πλέον. Ίσως η στάση σου τους ταρακουνήσει, πιθανόν όμως να τους αγριέψει περισσότερο αλλά εσύ δεν θα λυγίσεις και θα πεις πως με τον τρόπο τους σε διώχνουν από το σπίτι, δεν σε σέβονται, ούτε τους εαυτούς τους κι αν επιθυμούν να φύγεις θα βρεις τον τρόπο να το κάνεις και δεν θα σε ξαναδούν. Το τελευταίο «τσούζει», γονείς είναι, δεν μπορεί να μη σε αγαπάνε.
Στείλτε τα γράμματα σας στο info@egomagazine.gr
