Κατά τη διάρκεια μιας από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της, η Κατερίνα Ζαρίφη βρέθηκε αντιμέτωπη με την ασθένεια και, τελικά, την απώλεια του πατέρα της. Μιλώντας ειλικρινά για εκείνα τα χρόνια, αποκάλυψε πως η οικογένειά της είχε επιλέξει να μην του αποκαλύψει τη σοβαρότητα της κατάστασής του, πιστεύοντας ότι η θετική ψυχολογία θα τον βοηθούσε να παλέψει καλύτερα.
Όπως είπε, εκείνη την εποχή έπρεπε να κρατάει δύο διαφορετικούς εαυτούς: τον επαγγελματία που έβγαινε κάθε μέρα στην τηλεόραση και τον άνθρωπο που, πίσω από τις κάμερες, προσπαθούσε να σταθεί δυνατός δίπλα σε έναν γονιό που έσβηνε σιγά σιγά. «Ήθελα όταν με βλέπει στην εκπομπή να χαμογελά, να πιστεύει πως όλα πάνε καλά. Έπρεπε να παίζω θέατρο – και το έκανα με όλη μου την καρδιά», ανέφερε χαρακτηριστικά. «Μόνο όταν τελείωνε η εκπομπή και ήμασταν στον θάλαμο αναμονής των χημειοθεραπειών, άφηνα τον εαυτό μου να λυγίσει».
Ο πατέρας της διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα τον Μάρτιο του 2013, λίγο πριν από τα γενέθλιά του, και έφυγε από τη ζωή τέσσερις μήνες αργότερα. Η Κατερίνα θυμάται εκείνο το διάστημα ως ένα μάθημα δύναμης, ευγνωμοσύνης και αποδοχής. «Όταν χάνεις έναν γονιό, η απώλεια δεν ξεθωριάζει. Απλώς μαθαίνεις να ζεις μαζί της. Ο πόνος μαλακώνει, αλλά δεν εξαφανίζεται ποτέ», είπε συγκινημένη.
Αναφερόμενη στη σχέση τους, παραδέχτηκε πως υπήρχε μεγάλη αγάπη αλλά και μια συστολή στο να εκφραστεί. «Ήμασταν η κλασική ελληνική οικογένεια – δεμένοι, αλλά όχι από εκείνους που αγκαλιάζονται και λένε εύκολα “σ’ αγαπώ”. Στα παλαιότερα χρόνια, τέτοιες εκφράσεις θεωρούνταν υπερβολικές ή και “ερωτικές”. Χρειάστηκε καιρός για να μάθουμε να δείχνουμε τρυφερότητα χωρίς ενοχές».
Σήμερα, νιώθει ευγνωμοσύνη που πρόλαβε να του πει εκείνη τη μικρή, αλλά τόσο μεγάλη φράση: «Σ’ αγαπώ». «Αυτό είναι το μόνο που με παρηγορεί. Ξέρω ότι έφυγε ακούγοντάς το από μένα. Κι αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ», είπε.
Δώδεκα χρόνια μετά, η Κατερίνα κουβαλά τη μνήμη του μέσα της, όχι με θλίψη, αλλά με γλυκύτητα. «Οι άνθρωποι που αγαπάς δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Τους κουβαλάς μέσα σου σε κάθε σου στιγμή — στο βλέμμα, στο χαμόγελο, στις αποφάσεις σου. Κι αυτό, με έναν τρόπο, είναι η πιο βαθιά μορφή παρουσίας».
