Για τους περισσότερους ανθρώπους, η εξωσωματική γονιμοποίηση δεν είναι η πρώτη απόπειρα της θεραπείας για την υπογονιμότητά τους – είναι η τελευταία επιλογή για να αποκτήσουν δικό τους παιδί. Αυτό συμβαίνει μετά από πολλούς μήνες και μερικές φορές, χρόνια αποτυχίας της θεραπείας, συχνά δε, συνοδεύεται από τεράστιο συναισθηματικό, σωματικό και οικονομικό κόστος.
Δείτε έναν ψυχολόγο που ειδικεύεται σε θέματα γονιμότητας
Ο ψυχολόγος μπορεί να σας βοηθήσει (ατομικά ή ως ζεύγος) να αντιμετωπίσετε τα συναισθήματα της κατάθλιψης και του άγχους που σχετίζονται με την εξωσωματική γονιμοποίηση, να διεργαστείτε τα συναισθήματά σας και να αντιμετωπίσετε τις αρνητικές σκέψεις σας που μπορεί να συμβάλουν στο άγχος και την κατάθλιψη και να σας προτείνει τρόπους αντιμετώπισης αυτών των συναισθημάτων. Ο ψυχολόγος είναι το άτομο που μπορεί να σας στηρίξει κατά τη διάρκεια της θεραπείας σας και να σας ακούσει με αποδεκτικότητα και κατανόηση.
Αναζητήστε κοινωνική υποστήριξη
Μην φοβάστε να επικοινωνήσετε με την οικογένεια και τους φίλους σας όταν χρειάζεστε κάποια υποστήριξη εφόσον γνωρίζετε ότι αυτά τα άτομα μπορούν να σας ακούσουν και αισθάνεστε άνετα ακόμα και να αφήσετε τον εαυτό σας να κλάψει μπροστά τους. Δώστε στους αγαπημένους σας την ευκαιρία να σας βοηθήσουν μέσω αυτής της εμπειρίας. Είναι σημαντικό να αισθάνεστε κατανόηση και να υποστηρίζεστε από τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά σας.
Κίνδυνος για κατάθλιψη
H υπογονιμότητα και η εξωσωματική γονιμοποίηση ως μέθοδος θεραπείας, επηρεάζει συνολικά το ζευγάρι, και συνήθως αυτός που έχει το πρόβλημα θεωρητικά δέχεται μεγαλύτερη πίεση, αλλά είναι γεγονός ότι η γυναίκα είναι αυτή που επηρεάζεται περισσότερο σωματικά και ψυχικά. Τα συμπτώματα που μπορεί να εκδηλωθούν είναι stress, άγχος, ανησυχία, ενοχή, θυμός, νευρικότητα, σεξουαλική δυσλειτουργία, αποξένωση του ζεύγους και απομόνωση από τον περίγυρο. Όσο μεγαλύτερο είναι το stress και το άγχος, τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος κατάθλιψης.
Διάφοροι παράγοντες συντελούν στην εμφάνιση ή επιβάρυνση των προαναφερθέντων συμπτωμάτων. Έτσι οι γυναίκες με ήδη επιβαρυμένη υγεία (υπέρταση, διαβήτης κλπ.) μεγαλύτερης ηλικίας, άγαμες, άνεργες και χαμηλού μορφωτικού, κοινωνικού και οικονομικού επιπέδου, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα ψυχολογικής επιβάρυνσης. Επίσης επηρεάζονται περισσότερο οι γυναίκες που έχουν βιώσει αδυναμία ολοκλήρωσης του κύκλου εξωσωματικής ή αποτυχία επίτευξης κύησης.
Η διαχείριση μετά τη γέννα
Όλη αυτή η συσσώρευση των αποτυχημένων προσπαθειών που σταμάτησαν με την πολυπόθητη εγκυμοσύνη, μπορεί να κάνουν την γυναίκα ως μητέρα υπερπροστατευτική απέναντι στο παιδί, εξιδανικεύοντάς το (αφού υπήρξαν τόσες δυσκολίες μέχρι να συλληφθεί) από τη μία, μεταθέτοντάς του όλο το βάρος της επιλογής γέννησής του από την άλλη (“εγώ που παιδεύτηκα να σε γεννήσω”, “εγώ που δεν πίστευα ότι θα μπορέσω να κάνω παιδί”, κλπ).
Είναι μέγιστης σημασίας, το κάθε παιδί να γνωρίζει ότι υπήρξε γέννημα αγάπης και επιλογής από τους γονείς του. Είναι όμως εξίσου σημαντικό για την ψυχική και συναισθηματική του ανάπτυξη να μην φορτώνεται από βαρύγδουπες ευθύνες για τούτη την ύπαρξη ώστε να μπορέσει να αναπτύξει την απαραίτητη προσωπική του αυτονομία. Διαδικασία που είτε δυσχεραίνεται, είτε μένει στάσιμη στις υπερπροστατευτικές σχέσεις, με καταστρεπτικές συνέπειες για το ίδιο το παιδί αλλά και για τη σχέση του με τους γονείς του.
