Συγκινητικές στιγμές βιώνει η οικογένεια της Γωγώ Μαστροκώστα, καθώς η κόρη της, Βικτώρια Δέλλα, φαίνεται να είναι βαθιά φορτισμένη συναισθηματικά, προσπαθώντας να σταθεί στο ύψος της μεγάλης παρακαταθήκης που της έχει αφήσει η μητέρα της.
Η νεαρή Βικτώρια, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, βρίσκεται σε μια περίοδο έντονης ευαισθησίας, καθώς καλείται να διαχειριστεί όχι μόνο την απώλεια αλλά και τη βαριά κληρονομιά ενός σημαντικού κοινωνικού έργου.
Η πρωτοβουλία της Βικτώριας δεν παρουσιάζεται ως μια απλή συνέχεια, αλλά ως μια συνειδητή προσπάθεια να διατηρηθεί ζωντανή η παρακαταθήκη της μητέρας της. Η Γωγώ Μαστροκώστα είχε άλλωστε συνδεθεί με την κοινωνική προσφορά, ιδιαίτερα στον χώρο της ενημέρωσης και της υποστήριξης γυναικών που αντιμετωπίζουν καρκίνο, αποτελώντας για πολλούς σύμβολο δύναμης και ψυχικής αντοχής.
Στο πλευρό της νεαρής Βικτώριας βρίσκονται στενοί άνθρωποι της οικογένειας, με τον πατέρα της, Τραϊανό Δέλλα, να εκφράζει τη στήριξή του και την περηφάνια του για την απόφασή της να ακολουθήσει έναν δρόμο κοινωνικής προσφοράς. Η οικογένεια, όπως σημειώνεται, παραμένει ενωμένη και προσηλωμένη στις αξίες που τους κληροδότησε η μητέρα της.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στόχος είναι η δημιουργία μιας πιο οργανωμένης και ενεργής παρουσίας σε δράσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα, με έμφαση στην αλληλεγγύη και την έμπρακτη βοήθεια προς όσους έχουν ανάγκη. Με αυτόν τον τρόπο, η Βικτώρια Δέλλα επιχειρεί να συνεχίσει ένα έργο που δεν έχει μόνο προσωπική σημασία για την ίδια, αλλά και βαθύτερο κοινωνικό αποτύπωμα.
Όπως αναφέρεται, δείχνει αποφασισμένη να συνεχίσει τον δρόμο προσφοράς που χάραξε η μητέρα της, αναλαμβάνοντας σταδιακά πρωτοβουλίες για τη στήριξη οργανισμών και ανθρώπων που δίνουν μάχη με τον καρκίνο.
Στο πλευρό της βρίσκεται διαρκώς η οικογένειά της, με τον Τραϊανό Δέλλα να τη στηρίζει σε κάθε της βήμα και να ενθαρρύνει την πορεία της προς την κοινωνική δράση.
Άλλωστε ο πατέρας της στον επικήδειο για την Γωγώ είχε αναφέρει πως θα είναι πάντα στο πλευρό της κόρης τους.
Ο επικήδειος του Δέλλα
Αγγελέ μου, αγάπη μου, έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού, ο φύλακας άγγελός μου έκανες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για τη εντατική λύθηκαν όλα ξαφνικά προς το μυαλό μου.
Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου.
Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει, πόσο επιμονή για να τα ξεπέρασες. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ.
Μου έριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.
Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου. Γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά.
Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερε στον κόσμο το δικό μας μωρό. Τη Βικτόρια. Και έτσι είχα δύο μωρά όπως έχω.
Είχε την δική του φροντίδα. Αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για εσάς. Και ευτυχώς είναι αστείρευτο.
Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως την φανταζόμουν. Παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στο δρόμο μας. Είμαστε μαζί.
Κρατώντας ο ένας τον άλλο. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Ούτε στιγμή.
Πάντα είσαι στο μυαλό μου και πάντα είναι προτεραιότητά μου. Γιατί είσαι το μωρό μου. Σε κάθε Τράι που φώναζες ήμουνα εκεί.
Μαζί σου. Έζησα τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές. Αλλά και αυτές ακόμα όταν μαζί σου,με ένα χαμόγελο που όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις. Αλλά και οι πολύ δύσκολες μαθήματα.
Μαθήματα θάρρος, αξιοπρέπειας, δύναμη ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που έχεις μέσα σου. Τα σ’ αγαπώ που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για σένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτά που μου έδωσες.
Και η ευγνωμοσύνη μου στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους Του για συντροφιά μεγάλη. Άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο. Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα, μη φοβάσαι, θα πάρω μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια.
Και βγήκαμε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε σ’ ωκεανό. Αλλά και πάλι σου είπα, μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα και το έκανες. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο σε έχασα από δίπλα μου.
Ξεκουράσου αγάπη μου γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα, πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, μακριά από κάθε φθόνο, μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά από και να είσαι να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει.
Και ένα κομμάτι θέλω να πω, που αφιερώναμε ένας τον άλλον. Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να μπλέξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη. Να ήσουν σίγουρη ότι πάλι, πάλι, πάλι σε σένα θα ερχόμουν, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα.
Από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουνα, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι κάτι σας έχει δώσει. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια αγκαλιά. Μια στιγμή.
Κρατήστε τις αυτές τις στιγμές. Να αγαπιέστε επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο, να αγκαλιαστούμε περισσότερο, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαμε.
Αυτό θα ήθελα ένα μήνυμα. Εγώ ήταν μια μαχήτριά, δεν λύγισε ποτέ. Και αισθάνομαι τόσο μικρός μπροστά της, σε αυτό που μας έχει μάθει, έχει μάθει την κόρη μας.
Η Βικτώρια, όπως σημειώνεται, επεξεργάζεται ήδη τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει να συνεχίσει και να εξελίξει το έργο που είχε ξεκινήσει η μητέρα της, με στόχο να διατηρηθεί ζωντανή η προσφορά και η ευαισθητοποίηση γύρω από τον καρκίνο. Παράλληλα, θεωρείται δεδομένο ότι θα κινηθεί στα ίδια «χνάρια», τιμώντας έμπρακτα την παρακαταθήκη της οικογένειάς της.
Το κλίμα στην οικογένεια περιγράφεται ως ιδιαίτερα φορτισμένο, με έντονα συναισθήματα αλλά και πίστη ότι η συνέχεια αυτού του έργου αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να τιμηθεί η μνήμη της Γωγώς Μαστροκώστα.
