Από την Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Είδα το ντοκιμαντέρ για τον Μάθιου Πέρι, τον αγαπημένο μας «Τσάντλερ» από τα «Φιλαράκια», και χωρίς να το θέλω, η ιστορία του με ταξίδεψε σε μια άλλη, πολύ διαφορετική αλλά εξίσου τραγική διαδρομή: εκείνη του Γιώργου Μαζωνάκη.
Δύο άνθρωποι που γνώρισαν την απόλυτη επιτυχία, έζησαν κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, απέκτησαν τεράστια οικονομική επιφάνεια και εισέπραξαν την αγάπη εκατομμυρίων ανθρώπων. Δύο καλλιτέχνες που, πίσω από τη δημόσια εικόνα τους, αντιμετώπισαν προσωπικές δυσκολίες και προβλήματα με τις εξαρτήσεις. Ο Μάθιου Πέρι είχε μιλήσει πολλές φορές ανοιχτά για τη μακρόχρονη μάχη του με το αλκοόλ και τις ουσίες. Η εξάρτηση από τα παυσίπονα ξεκίνησε μετά από έναν τραυματισμό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Fools Rush In». Ακολούθησαν αλλεπάλληλες προσπάθειες απεξάρτησης, επιστροφές σε κέντρα αποκατάστασης, υποτροπές και μια διαρκής μάχη με τον ίδιο του τον εαυτό. Σύμφωνα με όσα αποκαλύπτει το νέο ντοκιμαντέρ του Netflix, ξόδεψε εκατομμύρια δολάρια στην προσπάθειά του να απελευθερωθεί από τον εθισμό.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε επίσης μιλήσει δημόσια για τη δύσκολη περίοδο των εξαρτήσεών του. Σε συνέντευξή του το 2014 είχε αποκαλύψει ότι έμεινε περίπου δύο χρόνια εκτός επαγγελματικής δράσης εξαιτίας των προσωπικών του προβλημάτων, περιγράφοντας εκείνη την εποχή ως την πιο δύσκολη περίοδο των εξαρτήσεών του. Είχε, μάλιστα, αναφερθεί στην απομάκρυνση φίλων και συνεργατών, αλλά και στον φόβο του για το αν θα κατάφερνε να βρει ξανά τις ισορροπίες του. Οι διαδρομές τους δεν ήταν ίδιες. Ούτε γνωρίζουμε αν οι αιτίες που τους οδήγησαν στις δυσκολίες τους είχαν κοινή αφετηρία. Υπάρχει, όμως, κάτι που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο: η επιτυχία δεν αποτελεί ασπίδα απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Ούτε τα χρήματα αγοράζουν την ψυχική γαλήνη ούτε η αγάπη του κόσμου μπορεί από μόνη της να θεραπεύσει όσα βασανίζουν έναν άνθρωπο πίσω από τις κλειστές πόρτες. Ο Μάθιου Πέρι έφυγε από τη ζωή στις 28 Οκτωβρίου 2023, σε ηλικία 54 ετών. Η ιατροδικαστική έκθεση απέδωσε τον θάνατό του στις οξείες επιδράσεις της κεταμίνης, με το πνιγμό και άλλους ιατρικούς παράγοντες να συμβάλλουν. Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε επίσης από τη ζωή στα 54 του χρόνια, έπειτα από καρδιακή ανακοπή σε ιδιωτικό ιατρείο. Η αιτία του θανάτου του παρέμεινε υπό διερεύνηση, ενώ τα ευρήματα των εξετάσεων δεν επιτρέπουν να αποδοθεί η ανακοπή σε κάποια ουσία.
Και κάπου εδώ αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα ερωτήματα.
Γιατί ένας άνθρωπος που έχει όσα εκατομμύρια άλλοι ονειρεύονται μπορεί να αισθάνεται τόσο μόνος; Γιατί η δόξα, η αναγνώριση, η οικονομική άνεση και η αγάπη των θαυμαστών δεν αρκούν για να τον κρατήσουν μακριά από μια καταστροφική συνήθεια; Γιατί κάποιος μπορεί να γεμίζει με γέλια και τραγούδια τις ζωές των άλλων, την ώρα που ο ίδιος δυσκολεύεται να βρει τη δική του χαρά; Ίσως γιατί η εξάρτηση δεν κάνει διακρίσεις. Δεν κοιτάζει τραπεζικούς λογαριασμούς, δημοτικότητα, κοινωνική θέση ή το πόσο αγαπητός είναι κάποιος. Και κυρίως, δεν εξαφανίζεται επειδή ένας άνθρωπος έχει κάθε λόγο να είναι ευτυχισμένος στα μάτια των άλλων. Το πιο σκληρό μάθημα από αυτές τις δύο ιστορίες είναι ότι δεν γνωρίζουμε ποτέ πραγματικά τι μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα λαμπερό χαμόγελο. Μπορεί να βλέπουμε έναν σταρ που τα έχει όλα, αλλά να μη βλέπουμε τον άνθρωπο που παλεύει καθημερινά με τον εαυτό του. Και τελικά, ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα να μην είναι γιατί τα είχαν όλα και δεν κατάφεραν να σωθούν, αλλά πόσο λίγο καταλαβαίνουμε εμείς οι υπόλοιποι για τις μάχες που μπορεί να δίνει ένας άνθρωπος μακριά από τα φώτα.
Πολλές ερωτήσεις. Ελάχιστες απαντήσεις.
