Από τη Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι η βροχή δεν είναι καιρικό φαινόμενο. Είναι συγκατοίκηση. Μπήκε, άπλωσε τα σύννεφά της στον καναπέ και αρνείται να φύγει.
Ξυπνάω το πρωί; Βρέχει.
Πάω για καφέ; Βρέχει πλάγια, λες και έχει προσωπικό θέμα μαζί μου.
Λέω «δεν μπορεί, θα σταματήσει»; Δυναμώνει. Από αντίδραση.
Έχω φτάσει στο σημείο να μιλάω με την ομπρέλα μου πιο συχνά απ’ ό,τι με ανθρώπους. Την ανοίγω με τρυφερότητα, της λέω «σήμερα θα τα καταφέρουμε». Εκείνη, βέβαια, γυρίζει ανάποδα με το πρώτο φύσημα αέρα και με προδίδει δημοσίως.
Το δράμα του παπουτσιού
Τα παπούτσια μου έχουν αναπτύξει υδρόβια προσωπικότητα. Δεν περπατάω πια — πλατσουρίζω. Μπαίνω στο σπίτι και αφήνω πίσω μου ίχνη σαν να είμαι ύποπτη σε αστυνομικό μυθιστόρημα (το οποίο, μεταξύ μας, θα μπορούσα να γράψω: «Ο Δολοφόνος με τη Γαλότσα»).
Και το παντελόνι; Εκείνο το μισό βρεγμένο μέχρι το γόνατο που δεν στεγνώνει ποτέ; Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι υπάρχει μια μυστική συμφωνία ανάμεσα στις λακκούβες και το σύμπαν. Περιμένουν ακριβώς το καινούργιο σου παπούτσι για να αποκαλυφθούν.
Η ψυχολογία της συνεχούς συννεφιάς
Δεν είναι μόνο η βροχή. Είναι αυτό το μόνιμο γκρι που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ζεις σε φίλτρο Instagram «μελαγχολία – ένταση 100%». Θέλω να φορέσω κάτι ανοιξιάτικο και νιώθω ότι διαπράττω ύβρη.
Έχω αρχίσει να νοσταλγώ τον ήλιο όπως νοσταλγείς έναν πρώην που δεν ήταν και τόσο καλός, αλλά τουλάχιστον σε πήγαινε βόλτα.
Μικρές χαρές (για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα)
Κι όμως. Μέσα σε όλο αυτό το υγρό έπος, υπάρχει κάτι τρυφερό.
Ο ήχος της βροχής στο τζάμι.
Το καυτό τσάι που αχνίζει.
Η δικαιολογία να ακυρώσεις εξόδους χωρίς ενοχές:
«Συγγνώμη, δεν μπορώ. Βρέχει οριζόντια.»
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε σταγόνες και σύννεφα, θυμάσαι ότι όλα είναι κύκλος. Όπως στα μυθιστορήματα: η καταιγίδα δεν κρατάει για πάντα. Κάποια στιγμή, θα βγει ο ήλιος. Και τότε θα παραπονιόμαστε για τη ζέστη.
Μέχρι τότε, αν με ψάχνετε, θα είμαι στο παράθυρο, να κοιτάζω τον ουρανό και να ψιθυρίζω:
«Εντάξει, σύμπαν. Το καταλάβαμε. Έχεις ποτίσει. Φτάνει.»
