Σαν σήμερα, το 1934, γεννήθηκε η Γιώτα Λύδια, μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Με πραγματικό όνομα Παναγιώτα Μανταράκη και μικρασιατική καταγωγή, άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στη δισκογραφία από τα μέσα της δεκαετίας του ’50.
Της: Έπης Τρίμη
Με τη χαρακτηριστική φωνή της συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Απόστολος Καλδάρας και ο Μίκης Θεοδωράκης, χαρίζοντας τραγούδια που έμειναν διαχρονικά. Το «Γιατί θες να φύγεις πού θα πας» σημείωσε τεράστια επιτυχία σε πωλήσεις, ενώ το «Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα» παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο εμβληματικά λαϊκά τραγούδια.
Στη σκηνή και στη δισκογραφία βρέθηκε δίπλα σε μεγάλες φωνές, όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα. Τη δεκαετία του ’80 γνώρισε νέα αποθέωση μέσα από τη συνεργασία της με τον Γιώργος Νταλάρας στο άλμπουμ «Καλημέρα κυρία Λύδια», που έφερε ξανά το όνομά της στο προσκήνιο.
View this post on Instagram
Γιώτα Λύδια: Ο πρώτος γάμος στα 14 της
Σε προσωπικό επίπεδο, η ζωή της ξεκίνησε νωρίς με μεγάλες ευθύνες. Παντρεύτηκε μόλις στα 14 της χρόνια τον συμπατριώτη της Μικρασιάτη και μετέπειτα συνθέτη των μεγάλων επιτυχιών της, Στράτο Ατταλίδη, και στα 15 της έγινε μητέρα, φέρνοντας στον κόσμο τον μοναχογιό της.
Το 1967, σε ηλικία 30 ετών και έχοντας ήδη κατακτήσει πολλούς χρυσούς δίσκους, παντρεύτηκε τον σύζυγό της Κώστα Δαμιανό, με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή της μέχρι το τέλος του.
Σήμερα, σε ηλικία 92 ετών, ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έχοντας βιώσει δύο από τα πιο σκληρά χτυπήματα της μοίρας: την απώλεια του αγαπημένου της συζύγου και του αδελφού της.
Μιλώντας στην εφημερίδα Espresso για την προσωπική της τραγωδία, είχε εξομολογηθεί: «Έχασα το σύζυγό μου, το στήριγμά μου και στις αρχές του μήνα κήδεψα και τον αδερφό μου. Τι άλλο πιο πικρό μπορεί να συμβεί στη ζωή μου; Η μοναδική παρηγοριά πλέον είναι το παιδί μου και τα εγγόνια μου».
Γιώτα Λύδια: Η οικογένεια το μοναδικό της καταφύγιο
Η ίδια έχει αποκαλύψει και τον λόγο που αποφάσισε να αποσυρθεί οριστικά από το τραγούδι, κρατώντας μια στάση αξιοπρέπειας απέναντι στην καριέρα της:
«Έχω κάνει όρκο στα κόκαλα της μάνας μου ότι δεν πρόκειται να ξανατραγουδήσω ποτέ. Όταν ήμουν νέα και έφευγα για να πάω να τραγουδήσω στο εξωτερικό, εκείνη μου έλεγε: “Παιδάκι μου, πάλι θα φύγεις;” Αυτή η εικόνα της θλίψης της μάνας μου θα με συντροφεύει πάντα. Εξάλλου, όταν αποφάσισα να σταματήσω οριστικά από το τραγούδι, έβλεπα πράγματα τα οποία δεν μου άρεσαν. Ήθελα ο κόσμος να με θυμάται όπως ήμουν και να λένε: “Πού είσαι, ρε Λύδια!” Από την άλλη, δεν ήθελα να φάω όλη μου τη ζωή στο τραγούδι. Δεν είχα τέτοιο ψώνιο. Ήθελα ήρεμη ζωή, οικογενειακή. Αυτά που έπρεπε να δώσω στο τραγούδι τα έδωσα. Δεν έχω παράπονο κανένα από τη ζωή μου και από την καλλιτεχνική μου σταδιοδρομία. Έχω τραγουδήσει όλους τους συνθέτες και τους στιχουργούς. Από τον Θεοδωράκη και τον Τσιτσάνη μέχρι τον Μητσάκη, τον Παπαϊωάννου και τον Καλδάρα. Έχω αφήσει τόσο μουσικό πλούτο στη δισκογραφία που δεν έχω απωθημένα. Ποτέ δεν είπα: “Αχ, Γιώτα, δεν τραγούδησες τον τάδε συνθέτη”. Όχι. Ποτέ δεν το είπα και δεν θα το πω».
