Από τη Μαρία Σοφιανού
Εσύ μέχρι που θα έφτανες για τη φιλία;
Πολλά με βρήκαν την τελευταία βδομάδα και ελπίζω και εύχομαι η δική σας να πήγε πολύ καλύτερα.
Μέσα σε όλα αυτά ωστόσο, βρήκα το κουράγιο και πήγα σινεμά. Θα ομολογήσω ότι με βοήθησε πάρα πολύ στο να αλλάξει η ψυχολογία μου.
Είδα το «Φίλοι για πάντα» το οποίο σου συστήνω ανεπιφύλακτα να δεις. Δεν θα σου κάνω παρουσίαση της ταινίας καθώς δεν είμαι η αρμόδια αλλά θα σου πω ότι ήταν δύο, σχεδόν, ώρες γεμάτες γέλιο, συγκίνηση, έρωτα και φίλους.
Για την ακρίβεια ήταν ένα έργο αφιέρωμα στην σημαντικότητα της φιλίας και μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε για τους ανθρώπους που επιλέγουμε να κάνουμε φίλους μας.
Το έχεις καταλάβει… για εμένα η φιλία είναι προτεραιότητα. Τυχαίνει σε αυτή την ταινία να παίζει και μια πολύ καλή μου φίλη, οπότε όπως καταλαβαίνεις μου τα έκανε όλα πιο σημαντικά.
Μόλις βγήκα από την αίθουσα, πέρα από τον ενθουσιασμό και την υπερηφάνεια που είχα για το κορίτσι μου, που είδα στη μεγάλη οθόνη, αναρωτήθηκα εγώ μέχρι που θα έφτανα για τους φίλους μου;
Έχω κάνει πολλά, στο όνομα της φιλίας. Αυτή είναι η αλήθεια. Αλλά νομίζω ότι και εδώ, όπως και σε όλες τις σχέσεις, κάπως τα πράγματα είναι «ο,τι δίνεις παίρνεις». Τουλάχιστον σε εμένα έτσι πάει. Όχι, δεν εννοώ πως δίνω ή κάνω πράγματα, αναμένοντας κάτι σε αντάλλαγμα αλλά πάντα όταν θα μου ζητηθεί κάτι, αυτόματα θα σκεφτώ πως εφόσον το έκανε ο φίλος μου για εμένα, δεν μπορώ να μην φερθώ ανάλογα.
Παρακολουθήσεις πρώην και νυν; Έχω κάνει. Χιλιόμετρα για να δει τον έρωτα της η κολλητή μου; Έχω κάνει. Ξημερώματα με μια φόρμα να τρέχω να παρηγορήσω την φρεσκοχωρισμένη; Το έχω κάνει. Να το παίξω κάποια άλλη για να δούμε αν θα μας απαντήσει ο λεγάμενος; Το έχω έχω κάνει. Γενικά τώρα που το σκέφτομαι, έχω κάνει πολλά. Αλλά θα τα ξανά έκανα με κλειστά μάτια γιαυτους που αγαπώ!
Αυτό που δεν έχω κάνει και ακόμα το δουλεύω μέσα μου, είναι να συγχωρήσω τον άλλον, όταν ξεπερνάει τα όρια που έχουμε θέσει εξαρχής στη φιλία μας. Λένε ότι η συγχώρεση είναι η γαλήνη της ψυχής. Σε εμένα αυτό το σενάριο δεν λειτουργεί. Τουλάχιστον ακόμα. Έχω διαλύσει φιλίες χρόνων, μέσα σε ένα βράδυ και αν με ρωτάς, ακόμα και σήμερα που μιλάμε, το ίδιο θα ξανά έκανα.
Γιατί φιλία σημαίνει αγάπη. Κι αν δω ότι έστω για ένα δευτερόλεπτο έκανες κάτι που μου δείχνει ότι δεν με αγαπάς, δεν έχουμε να πούμε κάτι παραπάνω σε αυτή τη ζωή. Δεν είμαι αυστηρή και σίγουρα δεν είμαι άδικη. Κάνω λάθη κι εγώ και πάντα δέχομαι τις συνέπειες, οποίες κι αν είναι. Παλεύω, ζητάω συγγνώμη. Αλλά δεν ξεπερνάω όρια. Κι αν το έχω κάνει μια φορά, έφυγα μόνη μου με το βλέμμα χαμηλά.
Αλλά αυτά όλα είναι μια μικρή παρένθεση στα ωραία που έχει η φιλία. Αγκαλιές, εξομολογήσεις, σιωπές γεμάτες ουσία, γέλια, στηρίγματα, δύναμη, νοιάξιμο, φροντίδα, εκδρομές, ταβερνάκια και ατελείωτες «συνεδρίες» στους καναπέδες.
Με αφορμή λοιπόν αυτή την γεμάτη συναίσθημα ταινία, θυμήθηκα ότι το να έχεις αληθινούς φίλους, είναι ευλογία. Κάνε και εσύ τη χάρη στον εαυτό σου και βρες χρόνο να πας ένα σινεμά και να δεις το «φίλοι για πάντα». Θα με θυμηθείς. Πάρε και τους φίλους μαζί, θα το χαρείτε!
Εσύ μέχρι που θα έφτανες για τη φιλία;
Μέχρι την επόμενη φορά.. το νου σας!
