Από τη Μαρία Σοφιανού
Γιατί δεν μιλάμε πια;
Τι συμβαίνει και αντί να τα κάνουμε όλα λέξεις, απομακρυνόμαστε από έρωτες, φίλους και εργασιακούς χώρους μέσα στη σιωπή;
Δεν ξέρω πως ήταν το δικό σας σαββατοκύριακο αλλά το δικό μου τα είχε όλα. Φίλους, εκείνον (δεν θα μιλήσω ακόμα για τα δικά μου) γέλια, αγκαλιές, τραγούδι, χορό και πολλές συζητήσεις.
Σήμερα θα σας μιλήσω για άλλη μια κολλητή μου, την οποία θα την λέμε Πανδώρα. Για εμένα είναι το κορίτσι της χαράς και της λογικής. Είναι το κέφι μου όταν είμαι στις μαύρες μου και το φρένο μου όταν δεν ξέρω πού να σταματήσω. Μαζί με τη Βέρα που σας έχω ήδη «συστήσει» αποτελούν μέρος του πυρήνα μου και συνδυαστικά, κάπως δημιουργούν το τέλειο, μιας και είναι τα δύο άκρα. Το συναίσθημα η Βέρα, η λογική η Πανδώρα.
Αυτό λοιπόν το κορίτσι, που στην πραγματικότητα είναι μια ανεξάρτητη και δυναμική γυναίκα με εντυπωσιάζει με το πόσο ψυχρά και οριοθετημένα μπορεί να τα δει όλα. Αγαπάει πολύ αλλά πάντα με μέτρο, είναι τρυφερή αλλά δεν αντέχει και πολλά- πολλά, χορεύει απίστευτα, γελάει ατελείωτα, κάνεις σχέσεις αλλά διεκδικεί πάντα την ανεξαρτησία της μέσα σε αυτές.
Στις φιλίες της είναι πιστή, δοτική και όσοι την έχουμε στη ζωή μας είμαστε ξεκάθαρα τυχεροί. Το βασικό της όμως χαρακτηριστικό είναι η ψυχραιμία και η τετραγωνισμένη λογική της. Ε αυτές τις μέρες τα έχασε κατά δύο και με έκανε να καταλάβω πως όλοι κάποια στιγμή βρίσκουμε το «δάσκαλο μας».
Διανύοντας κάποιες δύσκολες στιγμές, είχαμε μια συζήτηση και της έλεγα πως ο χωρισμός για να είναι χωρισμός πρέπει να γίνει λέξεις. Το χρωστάμε στον άνθρωπο με τον οποίο μοιραστήκαμε τη ζωή μας αλλά πρωτίστως σε εμάς. Τι είναι αυτό το πράγμα που εξαφανιζόμαστε χωρίς να πούμε τίποτα ουσιαστικά και έχουμε την απαίτηση από τον άλλον να καταλάβει; «Μα ξέρει τι έχει κάνει» μου λένε. Σοβαρά; Ξέρει τι έχει κάνει, απαντώ, αλλά δεν γνωρίζει τι αντίκτυπο είχε αυτό σε εμάς.
Για να συνεννοηθούμε, είμαστε όλοι μεταξύ μας ξεχωριστές προσωπικότητες, με διαφορετικά βιώματα. Αλλιώς αγαπάω εγώ, αλλιώς αγαπάς εσύ αλλά στο τέλος της ημέρας αγαπάμε και οι δυο. Αν η αγάπη σου δεν μου κάνει, είναι θεμιτό αλλά δεν είσαι υποχρεωμένος να το καταλάβεις αν δεν στο εξηγήσω.
Η σιωπή δεν είναι αξιοπρέπεια. Η σιωπή είναι δειλία. Φυσικά μιλάω για υγιείς καταστάσεις και όχι αρρωστημένες. Η σιωπή λοιπόν είναι δειλία, ασέβεια, τιμωρία. Είναι βασανιστική για τον άλλον άνθρωπο, γιατί του αφήνει ερωτηματικά και ανοιχτά μέτωπα, ενώ στην πραγματικότητα αναζητάει μόνο ένα λυτρωτικό κλείσιμο στην μεταξύ μας σχέση.
Δεν σου αρέσει η συμπεριφορά του συναδέλφου σου; Πες του το. Σε στενοχώρησε κάτι που έκανε ο κολλητός σου; Πες του το. Δεν είσαι πια ερωτευμένος με τον άνθρωπο σου; Πες του το. Μίλα. Εξήγησε. Αφιέρωσε χρόνο. Μην φεύγεις σαν τον κλέφτη. Είναι δειλία, δεν είναι αξιοπρέπεια. Μην είσαι φυγόπονος. Μείνε, μίλα, άκουσε, κοίτα μάτια και αν ακόμα θες να φύγεις, φύγε… αλλά κλείνοντας την πόρτα, μην αφήσεις πίσω σου σιωπές. Άφησε την αλήθεια σου και πήγαινε παρακάτω.
Εννοείται πως κι εγώ έχω φύγει στη σιωπή. Είμαι η πρώτη που κάνω λάθη. Κι αν με ρωτάς στο σήμερα, το έχω μετανιώσει. Γιατί; Γιατί μου το έκαναν κι εμένα και δεν μου άρεσε καθόλου. Έμεινα για μέρες να προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε και έφυγε ένας άνθρωπος από τη ζωή μου, χωρίς να ξέρω το γιατί. Ναι, τελικά το ήξερα το γιατί -σχεδόν πάντα γνωρίζουμε όλοι το γιατί-αλλά δεν είναι δική μας δουλειά να το κατανοήσουμε αν ο άλλος δεν θέλει να μας το εξηγήσει.
Η Πανδώρα λοιπόν, αυτές τι μέρες έχασε και την ψυχραιμία της και τη ψυχρή λογική της. Μπήκε μπροστά το συναίσθημά της και τα σάρωσε όλα. Τα έκανε όμως λέξεις, άκουσε και τον άλλο άνθρωπο και τελικά όλα πήγαν καλά. Θα μπορούσε να είχε επιλέξει τη σιωπή και να είχε εξαφανιστεί. Πάλεψα με ο,τι είχα για να την πείσω να μην το κάνει και ευτυχώς τα κατάφερα. Σήμερα που σας γράφω είναι ήρεμη, χαρούμενη και το πιο σημαντικό καλυμμένη ψυχικά χωρίς απορίες, ερωτηματικά και ενδοιασμούς.
Τιμιότητα αυτή είναι η λέξη. Είναι τίμιο να μιλάς, να εξηγείς, να ακούς, να σέβεσαι και αν στο τέλος θες ακόμα να φύγεις, να φεύγεις με ψηλά το κεφάλι.
Να μιλάμε λίγο πιο πολύ μεταξύ μας…Ε;
Μέχρι την επόμενη φορά… το νου σας!
.
