Ανείπωτος είναι ο πόνος της μητέρας της Γωγώς Μαστροκώστα ανήμερα των γενεθλίων της, καθώς η 26η Αυγούστου, που κάποτε ήταν ημέρα χαράς για την οικογένεια, μετατράπηκε σε μια ημέρα βαθιάς οδύνης.
Πάνω από το μνήμα της κόρης της, η μητέρα της δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Ο πόνος της ήταν βουβός, αλλά τα λόγια που επαναλάμβανε ξανά και ξανά συγκλονίζουν.
«Γωγούλα μου, λουλούδι μου», έλεγε με σπαραγμό, όπως είχε κάνει και στην κηδεία της κόρης της, όταν ο αποχαιρετισμός ήταν ακόμη νωπός.
Οι ίδιες λέξεις επιστρέφουν σήμερα, ανήμερα των γενεθλίων της Γωγώς, σαν ένα μοιρολόι μιας μητέρας που εξακολουθεί να δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει ότι το παιδί της δεν βρίσκεται πλέον δίπλα της.
Η εικόνα της πάνω από το μνήμα της κόρης της είναι συγκλονιστική. Αντί να ετοιμάζει τούρτα και να της εύχεται «χρόνια πολλά», όπως έκανε κάθε χρόνο, βρίσκεται στο κοιμητήριο, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη της μέσα από τις λέξεις και τις αναμνήσεις της.
Για την οικογένεια της Γωγώς, τα φετινά γενέθλια έχουν πλέον διαφορετικό νόημα. Είναι μια ημέρα γεμάτη απουσία, αναμνήσεις και δάκρυα. Για τη μητέρα της, όμως, η Γωγώ δεν θα πάψει ποτέ να είναι το «λουλούδι» της, το παιδί της που θα συνεχίσει να αγαπά όσο ζει.
Και το σημερινό μοιρολόι πάνω από το μνήμα της μοιάζει με μια ευχή που δεν μπορεί πλέον να ακουστεί όπως παλιά, αλλά βγαίνει από την καρδιά μιας μάνας που εξακολουθεί να μιλά στην κόρη της, σαν να είναι ακόμη εκεί.
