Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Με μια καριέρα που μετρά δεκαετίες στο ελληνικό θέατρο, η Άννα Μάσχα έχει καταφέρει να κερδίσει την εκτίμηση του κοινού και των κριτικών. Τα τελευταία χρόνια, η σπουδαία ηθοποιός κάνει δυναμική είσοδο στην τηλεόραση, φέρνοντας μαζί της τη βαθιά εμπειρία και την αυθεντικότητα που την χαρακτηρίζουν. Στο press event για την παράσταση «Αλεξάνδρεια» που πρωταγωνιστεί και η οποία ανεβαίνει στο θέατρο Παλλάς σε σκηνοθεσία του Φωκά Ευαγγελινού, η Άννα Μάσχα μίλησε στο egomagazine.gr για την διαδρομή, τους στόχους και την αναγνωρισιμότητα. Απολαύστε την!
Φέτος σας συναντούμε στη μεγάλη παραγωγή του Παλλάς, «Αλεξάνδρεια». Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε το «ναι»;
Ο Φωκάς Ευαγγελινός ήταν ο πρώτος λόγος που με έκανε να αποδεχθώ την πρόταση για την «Αλεξάνδρεια». Ο Φωκάς είναι ένας υπέροχος άνθρωπος: θετικός πέρα από κάθε όριο, χωρίς την παραμικρή τοξικότητα, καλοσυνάτος, γεμάτος αγάπη, αντοχή, υπομονή και αληθινή κατανόηση για την ανθρώπινη φύση.
Η Άννα Μάσχα πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Αλεξάνδρεια» που ανεβαίνει στο θέατρο Παλλάς
Πείτε μας δυο λόγια για το έργο…
Από την πρώτη κιόλας ανάγνωση, το κείμενο είχε κάτι βαθιά γοητευτικό, παρότι ο δικός μου ρόλος είναι κυρίως αφηγηματικός κάτι που δεν είναι εύκολο, καθώς απαιτεί να εκτίθεσαι στη σκηνή με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Ωστόσο, έχω και δραματοποιημένα μέρη και σκηνές μέσα στο έργο. Πρέπει να πω ότι και από τις αφηγήσεις αλλά και μόνο μέσα από το κείμενο, μπορώ να μυρίσω τα μπαχαρικά ενός παζαριού, να δω το βαθύ μπλε ουρανό και να νιώσω τον άνεμο της Μεσογείου. Αυτό ολοκληρώνει με έναν υπέροχο τρόπο το γοητευτικό πακέτο που λέγεται Αλεξάνδρεια.
Έχετε και μια πιο προσωπική σχέση με το έργο έτσι δεν είναι;
Η οικογένειά μου καταγόταν από τη Σμύρνη και μέσα από τις πρόβες θυμήθηκα την προγιαγιά μου, τη Στέλλα, τα φαγητά της, το σπίτι της, τη δική μου παιδική ηλικία. Η Αλεξάνδρεια για μένα είναι σύμβολο, αλληγορία μου επιτρέπει να μιλήσω για τη δική μου βιογραφία και να θυμηθώ μια χαμένη πατρίδα. Είναι μια ελεγεία, ένα τραγούδι για τον αποχαιρετισμό, για το πώς αποδεχόμαστε τις απώλειες και το τραύμα με γενναιότητα και θάρρος.
Tι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο στην «Αλεξάνδρεια»; Ποιο στοιχείο «ακουμπάει» βαθύτερα την ψυχή σας;
Με συγκινεί ιδιαίτερα το ποίημα του Καβάφη με το οποίο τελειώνει η παράσταση. Αυτή η προτροπή να βρει κανείς το θάρρος να αποχαιρετήσει την «Αλεξάνδρεια» που χάνει ό,τι κι αν συμβολίζει για τον καθένα, είτε μια πόλη είτε την ίδια του τη ζωή. Είναι κάτι που με αγγίζει βαθιά.
Έχετε άγχος για το πώς θα υποδεχτεί το κοινό αυτή τη μεγάλη παραγωγή;
Με απασχολεί πάντα η αποδοχή του κοινού, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μια τόσο μεγάλη παραγωγή. Έχω όμως την αίσθηση ότι ο κόσμος θα αγκαλιάσει αυτή τη δουλειά. Η παράσταση διαθέτει πραγματική συγκίνηση, αλλά και ένα θεαματικό στοιχείο εξαιρετικά επιμελημένο από τον Φωκά στην αισθητική, στο μέτρο, σε κάθε λεπτομέρεια. Δεν υπάρχει τίποτα υπερβολικό, και πιστεύω πως το κοινό θα αγαπήσει αυτή την ιστορία
.
Στην «Αλεξάνδρεια» υπάρχει μια ιδιαίτερη συνοχή και αγάπη στην ομάδα. Σας έχει τύχει στο παρελθόν να βρεθείτε σε περιβάλλον που να μην έχει τις ιδανικές συνθήκες και να πλησιάζει την τοξικότητα;
Βεβαίως, έχω βρεθεί σε τοξικές συνεργασίες, αν και όχι πολλές φορές στη ζωή μου ευτυχώς. Όταν βρίσκομαι σε μια τέτοια συνθήκη, με επηρεάζει και μου χαλάει τη διάθεση. Ωστόσο, πρέπει να το διαχειριστείς: είτε με μια μορφή αποστασιοποίησης είτε με παρέμβαση όταν αυτό είναι εφικτό. Υπάρχουν όμως και καταστάσεις στις οποίες δεν μπορείς να επέμβεις, οπότε απλώς αφήνεις τα πράγματα να εξελιχθούν.
Έχει τύχει να πείτε «όχι» σε κάποια συνεργασία επειδή σας το έλεγε το ένστικτό σας;
Νομίζω έχω πει ένα ή δυο όχι εξαιτίας κάποιων συνθηκών. Όμως ευτυχώς είναι κάτι που δεν μου έχει συμβεί πολλές φορές στην καριέρα μου.
Σας ενδιαφέρει τι θα γραφτεί στα μέσα ή στο διαδίκτυο όταν ξεκινάτε μια νέα δουλειά ή δίνετε περισσότερο βάρος στις γνώμες των δικών σας ανθρώπων;
Με ενδιαφέρουν όλα σε έναν βαθμό και η επίσημη κριτική και οι απόψεις των δικών μου ανθρώπων. Με το διαδίκτυο δεν έχω στενή σχέση, καθώς δεν διατηρώ προσωπικούς λογαριασμούς στα social media, αν γραφτεί κάτι, θα μου το μεταφέρουν. Θέλω να ακούω τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά, και φυσικά με ενδιαφέρει πολύ η άποψη του κοινού που βλέπει από κοντά μια δουλειά στην οποία συμμετέχω. Ακούω και τους συναδέλφους μου. Ξέρω να τοποθετώ μέσα μου όλες τις απόψεις, να διακρίνω πότε υπάρχει συμπάθεια ή ζήλια και να κρατώ ό,τι με βοηθάει. Πιστεύω πως έχω κατακτήσει μια σωστή ισορροπία.
Τα τελευταία χρόνια σας βλέπουμε δυναμικά και στην τηλεόραση. Η αναγνωρισιμότητα είναι ένα στοιχείο που σας δυσκολεύει ή το έχετε αποδεχτεί;
Δεν μου έχει συμβεί κάτι υπερβολικό, καθώς δεν θεωρώ τον εαυτό μου «αστέρι» που ο κόσμος θα περικυκλώσει. Ο κόσμος μου φέρεται πάντα πολύ καλά, και όταν συμβαίνει κάτι αναγνωρίσιμο, μου δίνει χαρά, όχι ενόχληση. Δεν έχει υπάρξει κάποια υπέρβαση ορίου μέχρι σήμερα. Χαίρομαι πραγματικά για την αγάπη που λαμβάνω. Μπαίνω καμιά φορά στο Twitter από τον λογαριασμό του άντρα μου για να δω κάποια σχόλια, αλλά προσωπικά δεν μπορώ να ασχοληθώ συστηματικά με τα social media. Το κομμάτι της προώθησης το αναλαμβάνουν άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Το αφήνω σε εκείνους.
Τα όνειρα που είχατε στην αρχή της πορείας σας εκπληρώθηκαν; Υπάρχουν ακόμη επιθυμίες ή στόχοι που θέλετε να πραγματοποιήσετε;
Δεν έχω απωθημένα. Ποτέ δεν είχα πολύ συγκεκριμένα όνειρα, μπήκα στο επάγγελμα με μια γενική λαχτάρα. Σήμερα αισθάνομαι πραγματικά ολοκληρωμένη. Κάποια βαθιά καλλιτεχνικά όνειρα που δεν έχω ακόμη πραγματοποιήσει ίσως γίνουν κάποτε, ίσως και όχι. Και αυτό είναι εντάξει.
