Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Ο Γιώργος Ζυγούρης είναι από εκείνους τους ηθοποιούς που καταφέρνουν να κερδίζουν το κοινό με την αλήθεια και τη φυσικότητά τους. Τον γνωρίσαμε καλύτερα μέσα από τη δημοφιλή σειρά «Σέρρες», όπου μας χάρισε στιγμές γέλιου, συγκίνησης και αυθεντικότητας. Με φρέσκια ματιά, χιούμορ και αγάπη για την τέχνη του, ο Γιώργος Ζυγούρης ανήκει στη νέα γενιά καλλιτεχνών που δίνουν νέα πνοή στην ελληνική τηλεόραση και το θέατρο. Σε μια χαλαρή και ειλικρινή συζήτηση, στο press event που διοργάνωσε ο ΑΝΤ1 μίλησε στο Λοιπόν και το egomagazine.gr για τη διαδρομή του, τις προκλήσεις της υποκριτικής, αλλά και τα επόμενα σχέδιά του. Ακολουθεί ένα απόσπασμα της συνέντευξης.
Το ταξίδι για τον δεύτερο κύκλο των «Σερρών» ολοκληρώθηκε στον ΑΝΤ1. Πώς ένιωσες για αυτό το νέο σου βήμα;
Αυτό το ταξίδι είχε ξεκινήσει πριν από εμένα, οπότε δεν μπορώ να πω ότι η χαρά μου είναι μεγαλύτερη από των υπολοίπων είναι όμως εξίσου μεγάλη. Χαίρομαι που επιβιβάστηκα κι εγώ σε αυτό το ταξίδι. Πρόκειται για ένα έργο που έχει γραφτεί με πολλή αγάπη και, με τον δικό του τρόπο, είναι πρωτοποριακό. Πρέπει να σου πω ότι τα πρώτα επεισόδια τα είδα μαζί με τους γονείς μου.
Τι θυμάσαι από την πρώτη σου επαφή με τον Γιώργο Καπουτζίδη;
Η πρώτη επαφή με τον Γιώργο Καπουτζίδη ήταν στην ανάγνωση που ήταν τον Φεβρουάριο. Μιλήσαμε, κάναμε μια ανάγνωση, είπαμε 5 πράγματα. Μάλιστα, θυμάμαι ότι με πήρε τηλέφωνο την ίδια μέρα και μου είπε 2-3 συμβουλές που κάναμε λάθος στην ανάγνωση. Ήταν δύο τρεις καίριες συμβουλές που με ακολούθησαν στη σειρά. Μου είπε και κάποια άλλα πράγματα, αλλά αυτά θέλω να τα κρατήσω για μένα (γέλια).
-Πώς διαχειρίζεσαι το κομμάτι της αναγνωρισιμότητας και το ότι ανά πάσα στιγμή κάποιος μπορεί να σου μιλήσει στον δρόμο;
Συνήθως οι άνθρωποι που με χαιρετούν είναι της γειτονιάς ή του κύκλου μου, που με ξέρουν δηλαδή ήδη. Δεν έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις η αναγνωρισιμότητα ώστε να με δυσκολεύει. Θυμάμαι κάτι που είχε πει ο δάσκαλός μου –και δάσκαλος πολλών στο ελληνικό θέατρο– ο Δημήτρης Ήμελλος, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την περασμένη χρονιά: «Η δουλειά μας είναι δημόσια, αλλά η δημοσιότητα δεν είναι η δουλειά μας». Είναι μια φράση που κρατάω βαθιά μέσα μου. Η δουλειά μας, η υποκριτική με αφορά. Η δημοσιότητα είναι ένα παράπλευρο φαινόμενο που διαχειρίζεσαι, στο μέτρο που σε επηρεάζει.
Το θέατρο λειτουργεί για σένα θεραπευτικά; Βοηθά να δώσεις λύσεις σε προσωπικούς προβληματισμούς;
Νομίζω πως αυτό συμβαίνει σε κάθε επάγγελμα, όχι μόνο στο θέατρο. Ανάλογα με τον τρόπο που το προσεγγίζεις, αρχίζεις να σκέφτεσαι πώς θα μπορούσες να το κάνεις καλύτερα, τι σε δυσκολεύει και τι σε περιορίζει. Επειδή η δική μας δουλειά έχει έντονη κοινωνική διάσταση, αναπόφευκτα λειτουργεί και ως καθρέφτης. Αλλά το ίδιο θα συνέβαινε και με οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα, δεν είναι προνόμιο της τέχνης.
