Η Πηνελόπη Αναστασοπούλου δεν χαϊδεύει αυτιά ούτε κρύβεται πίσω από ωραία λόγια. Είναι δυναμική, ευθύβολη και απόλυτα ειλικρινής τόσο στη ζωή όσο και στις απόψεις της. Με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση “Vagina Hood” στο Doors, μιλάει στο egomagazine.gr χωρίς φίλτρα για όσα την καθορίζουν σήμερα, για τις επιλογές που έκανε κόντρα στα «πρέπει», για τη γυναικεία δύναμη, τη μητρότητα, τα όρια και τις μικρές καθημερινές νίκες που τη γεμίζουν. Απολαύστε την!
Αυτός ο χειμώνας σε βρίσκει στο Doors, με την παράσταση «Vagina Hood». Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να περάσει αυτή η δουλειά στον κόσμο;
Για μένα, το μήνυμα είναι η αγάπη, ανεξάρτητα από το είδος της δουλειάς που κάνω. Κάτω από την «ομπρέλα» της αγάπης χωρούν όλα: η αποδοχή, η ενσυναίσθηση, η συμπερίληψη. Λέξεις που ίσως έγιναν «τσιχλόφουσκες» στο στόμα του κόσμου, αλλά καλώς έγιναν, γιατί για μια φορά μασάμε και κάτι σωστό και όχι κουτόχορτο.
Σκηνοθετείς και την παράσταση αυτή. Υπήρξε κάτι που σε δυσκόλεψε;
Όχι, γιατί είναι πολύ προστατευμένος ο χώρος ώστε να κάνεις κάτι τέτοιο. Το θέμα αυτό το γνωρίζω πάρα πολύ καλά, είναι στα κύτταρα μου ξύπνιο πάρα πολλά χρόνια. Από την πρώτη φορά που παρενοχλήθηκα σεξουαλικά, το πώς έχω αντιμετωπίσει τη θέση μου στην κοινωνία ως γυναίκα γενικότερα, και στη δουλειά μου. Είναι πολύ φυσιολογικό για μένα και για εκείνες τις γυναίκες το να τους πω κάτι και να καταλάβουν για ποιο πράγμα μιλάμε. Για εμάς αυτά τα πράγματα είναι αυτονόητα…
Είναι συναισθηματικά δύσκολο να εκθέτεις δημόσια πράγματα που ίσως έχεις βιώσει;
Είναι σίγουρα δύσκολο, αλλά όταν λες την αλήθεια, η αίσθηση της απελευθέρωσης είναι τεράστια. Όταν τη μοιράζεσαι και βλέπεις στα μάτια των άλλων ότι έχουν περάσει τα ίδια , ακόμα και επί εκατό , νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος. Υπάρχει κάθαρση και λύτρωση. Όταν μιλάς, είσαι ελεύθερος.
Φοβήθηκες ποτέ το τίμημα του να μιλάς δημόσια, γνωρίζοντας ότι μπορεί να συγκρουστείς με διάφορες πλευρές;
Για μένα, το τίμημα του να μη μιλάς είναι πολύ μεγαλύτερο από το κόστος της ανοιχτής έκφρασης. Όσο περισσότερο μιλούν οι γυναίκες αλλά και οι άντρες τόσο περισσότερο βελτιώνονται τα πράγματα. Όσο περισσότεροι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους, τόσο πιο αναπόφευκτη γίνεται η αλλαγή. Δεν συμβουλεύω κανέναν. Μπορώ μόνο να καταθέσω τη δική μου εμπειρία. Ο καθένας πρέπει να κάνει το δικό του ταξίδι, με τους δικούς του ρυθμούς, για να φτάσει στη λύτρωση. Από την πρώτη μέρα των καταγγελιών μέχρι σήμερα, έχω λάβει χιλιάδες μηνύματα από ανθρώπους κάθε περίπτωσης. Είναι δύσκολο να τα διαβάζω και να μην μπορώ να κάνω κάτι ουσιαστικό. Γι’ αυτό λέω πάντα το ίδιο: «Αυτή είναι η δική μου ιστορία. Εσύ μάζεψε τη δύναμη και κάνε ό,τι θεωρείς ότι θα σταματήσει αυτόν που σε πλήγωσε από το να κάνει κακό σε κάποιον άλλο».
H Πηνελόπη Αναστασοπούλου μαζί με τον σύζυγό της
Το γεγονός ότι μιλάς ανοιχτά είναι από μόνο του γενναίο.
Μιλώ δημόσια αλλά και κατ’ ιδίαν, γιατί πολλές φορές μιλάμε για παιδιά. Πρόσφατα με προσέγγισε μια πολύ νεαρή κοπέλα για χρόνια κακοποίηση από μέλος της οικογένειάς της. Η πρώτη μου ερώτηση ήταν αν αυτός ο άνθρωπος έχει πρόσβαση σε άλλα παιδιά που μπορεί να βλάψει. Αν ναι, πρέπει να υπάρξει άμεση δράση.
Ως μητέρα κοριτσιών, ποιος είναι ο μεγαλύτερος προβληματισμός σου, ειδικά σε μια κοινωνία που καθημερινά βομβαρδίζεται με δυσάρεστα γεγονότα;
Ο στόχος μου είναι να μάθω στις κόρες μου να μη φοβούνται. Αυτό τους λέω κάθε μέρα. Η λέξη «φόβος» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μας. Ο φόβος ακινητοποιεί, η αγάπη απελευθερώνει. Ο φόβος δεν είναι έμφυτος·είναι κάτι που σου «φοριέται» από την κοινωνία από τη στιγμή που γεννιέσαι.
Θεωρείς ότι έχει αλλάξει κάτι από τότε που άνοιξαν στόματα και ακούστηκαν τραυματικές εμπειρίες;
Φυσικά και έχει γίνει αλλαγή. Δυστυχώς, χρειάστηκε να χαθούν πολλές γυναίκες για να ανοίξει αυτό το πεδίο. Ο προβληματισμός μου αφορά το εξής: Όταν ένα έγκλημα όπως ο βιασμός απαιτεί αδιάσειστα στοιχεία για να καταδικαστεί ο ένοχος, ενώ εκ φύσεως δεν έχει μάρτυρες, αν αυτό δεν αλλάξει, δεν θα αλλάξει τίποτα. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Επίσης δεν ξέρω αν έχει σκεφτεί κανείς πως ένας βιαστής είναι και εν δυνάμει δολοφόνος, γιατί πάνω στην πάλη μπορεί να σε σκοτώσει. Αυτοί που λένε κάτι, για να υπερασπιστούν για τους δικούς τους λόγους κακοποιητικά άτομα, πρέπει ίσως να τους χτυπήσει την πόρτα αυτό το πράγμα για να καταλάβουν. Εύχομαι όμως να μην τους συμβεί ποτέ.
Πώς κατάφερες να αντλήσεις τη δύναμη να μιλάς;
Με πολλή προσωπική δουλειά. Πηγάζει από μέσα μου και καθημερινά πιέζω τον εαυτό μου να προχωρά μπροστά. Προσπαθώ να βλέπω τα εμπόδια σαν μεταμορφωμένα θαύματα, που για κάποιο λόγο εμφανίστηκαν στη ζωή μου. Αυτά τα τετριμμένα τα «κλισέ» είναι τετριμμένα για έναν λόγο: γιατί κρύβουν αλήθεια.
Ο κόσμος σε έχει αγαπήσει μέσα από τις τηλεοπτικές σου δουλειές. Θα ήθελες να επιστρέψεις με κάτι νέο;
Δεν νομίζω ότι με αφορά πλέον η τηλεόραση. Δεν έχουμε καλή σχέση. Θέλω να έχω καλή σχέση με ό,τι κάνω. Όταν έπρεπε η τηλεόραση δεν μου συμπεριφέρθηκε όπως έπρεπε κατά την άποψη μου. Οπότε δεν μπορώ να είμαι ανοιχτή σε αυτό το πράγμα. Αν προκύψει κάτι νέο με σεβασμό και αγάπη, ώστε να δημιουργηθεί κάτι αξιόλογο, τότε ίσως το σκεφτώ.
Στο «The Booth» είχες αφήσει πολύ θετικό αποτύπωμα…
Ήταν μια υπέροχη εμπειρία και το απολάμβανα πραγματικά μέχρι που αναφερθήκαμε στο ότι κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή για τις κακοποιητικές συμπεριφορές στο θέατρο και κοπήκαμε μέσα σε μια νύχτα. Αυτό είναι η προσωπική μου άποψη.
Θεατρικά, σε βλέπουμε και στη παράσταση “Μέδουσα” στη Θεσσαλονίκη.
Η παράσταση ξεκινάει από τη Θεσσαλονίκη για πολύ συγκεκριμένο λόγο: εκεί νιώθω ασφάλεια και αγάπη. Είμαι πολύ περήφανη για αυτή τη δουλειά, όχι για μένα, αλλά γιατί συνεργάζομαι με τον σύζυγό μου Φώτη Μπενάρντο που έχει γράψει μια συγκλονιστική μουσική, και με τα αδέλφια Καραγιάννη, τον Μιχάλη και τον Αντώνη, που έχουν γράψει και σκηνοθετούν σε ένα ανακαινισμένο, φανταστικό θέατρο. Θέλω να ξεκινήσει αυτή η παράσταση από ένα μέρος όπου ο κόσμος με αγαπά πραγματικά, σε ένα πιο «μαζεμένο» θεατρικό περιβάλλον από της Αθήνας. Και στη συνέχεια να τη φέρουμε και στην πρωτεύουσα.
