Από τον Παναγιώτη Βαζαίο
Στο press event του Alpha για τη νέα σειρά «Να μ’ αγαπάς», είχα την ευκαιρία να συναντήσω την Αλίνα Κωτσοβούλου, μια ηθοποιό που ξεχωρίζει για την έντονη παρουσία και την υποκριτική της δεινότητα.
Πείτε μας δυο λόγια για το ρόλο σας «Να μ’ αγαπάς» στον Alpha…
Είναι οικονόμος και μαγείρισσα στο σπίτι του Καλλιγά, αυτόν τον παχύβουλο άνθρωπο. Είναι μαζί του τριάντα χρόνια και είναι ένας έμπιστός του άνθρωπος. Είναι ένα άτομο που κρατάει ισορροπίες, φροντίζει πάρα πολύ τα του σπιτιού και γνωρίζει ότι βρίσκεται σε ένα καλό σπίτι. Αν έχετε μπει ποτέ σε κάποιο μεγάλο σπίτι, θα καταλάβετε ότι οι υπάλληλοι παίρνουν λίγο από τα αφεντικά τους και λίγο από ό,τι υπάρχει γύρω τους…
Ποιο είναι το προφίλ της Χαρούλας και πώς αισθανθήκατε που σας επιλέξανε για αυτόν τον ρόλο;
Η Χαρούλα είναι λαϊκός άνθρωπος, αλλά βρίσκεται σε ένα καλό σπίτι, γι’ αυτό φροντίζει να είναι προσεκτική, να κρατάει ισορροπίες και να είναι συνεπής. Φυσικά, όπως θα έχετε δει, τίποτα δεν πηγαίνει πάντα καλά και προκύπτουν πολλές δυσκολίες. Στην αρχή δεν ένιωθα ότι είμαι εγώ αυτή η γυναίκα, όμως εμπιστεύομαι πολύ τον Γιώργο Παπαβασιλείου. Έχω συνεργαστεί μαζί του άλλες δύο φορές και τον θαυμάζω. Είναι τιμή μου που με επέλεξε, γιατί πρόκειται για έναν σκηνοθέτη με ευρωπαϊκή και παγκόσμια αισθητική. Η επιλογή του να σκηνοθετήσει αυτή τη σειρά με εξέπληξε και μου έδωσε μεγάλη σφραγίδα, ενώ και ο Alpha με εμπιστεύτηκε, ειδικά μετά την επιτυχία του προηγούμενου προγράμματός μου, όπου δεθήκαμε πολύ με την ομάδα. Όλο το εγχείρημα, λοιπόν, μου φαίνεται πολύ θετικό.
Πώς καταφέρνετε σε κάθε ρόλο που υποδύεστε να γίνεται viral; Υπάρχει κάτι χαρακτηριστικό πάνω σας που μένει στη μνήμη του κοινού;
Ευχαριστώ πολύ που μου το λέτε. Δεν ξέρω ακριβώς πώς το καταφέρνω, αλλά το προσπαθώ κατ’ αρχάς. Προσπαθώ να είμαι ο εαυτός μου μέσα στον ρόλο και να με «πιάνει» ο θεατής. Θέλω να είμαι διαφορετική και μπαίνω στη συμφωνία με τους συνεργάτες μου. Για παράδειγμα, εδώ και με τα παιδιά που δουλεύουμε, είμαι λίγο η «μαμά» τους, λίγο από πάνω, κρατάω ισορροπίες, μπαίνω στο μέσον, ας το πω έτσι. Αυτό, νομίζω, το αναγνωρίζει ο κόσμος. Πολλές φορές μπορεί να θεωρούμε ότι ο λαός είναι απλός, αλλά δεν είναι καθόλου χαζός. Αν του δώσεις κάτι με ειλικρίνεια και σκληρή δουλειά, θα το εκτιμήσει. Και όταν η συγκυρία είναι καλή, φυσικά θα το επικυρώσει.
Όπως σας ακούω, είστε μια γυναίκα που πατάει πολύ στα πόδια της και έχει βάσεις. Όλο αυτό είναι αποτέλεσμα ψυχοθεραπείας;
Ναι, σε μεγάλο βαθμό είναι. Έκανα δέκα χρόνια εντατικά ψυχοθεραπεία, ομαδική, και έχω ασχοληθεί με όλα τα είδη θεραπειών. Επιπλέον, είμαι χοροθεραπεύτρια και έχω σπουδάσει νωρίτερα. Θεωρώ ότι αυτά τα εργαλεία, όπως η ψυχοθεραπεία, το ψυχόδραμα και η ενσυναίσθηση, θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία. Παρότι δεν μου αρέσει να το διαφημίζω, η ψυχοθεραπεία με βοήθησε να ανακαλύψω πράγματα για τον εαυτό μου, να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες και να επανέρχομαι όταν προκύπτουν. Φυσικά, η οικογένεια, οι φίλοι και η ωριμότητα παίζουν επίσης ρόλο. Προσωπικά, μου αρέσει που μεγαλώνω και η διδασκαλία με έχει βοηθήσει πολύ. Διδάσκω υποκριτική τα τελευταία χρόνια πιο εντατικά και αυτό μου επιτρέπει να βλέπω τους μαθητές μου χωρίς ανταγωνισμό, τους αντιμετωπίζω σαν μαθητές, όχι σαν αντίπαλους. Αν και το επάγγελμά μας είναι πολύ ανταγωνιστικό, εξηγώ στους μαθητές μου ότι δεν χρειάζεται να βλέπουν τους συναδέλφους ως απειλή. Είναι σημαντικό να καταλάβουν πως ο ανταγωνισμός υπάρχει, αλλά η γνώση, η εμπειρία και η ενσυναίσθηση κάνουν τη διαφορά.
Εσάς τι σας οδήγησε να ασχοληθείτε με αυτό το επάγγελμα;
Μεγάλη κουβέντα είναι αυτή. Η γιαγιά μου ήταν τραγουδίστρια στην όπερα, το ξέρει ο κόσμος, αλλά δεν έκανε καριέρα. Ο πατέρας μου αγαπούσε πάρα πολύ το θέατρο και στο σπίτι μας υπήρχαν θεατρικά βιβλία, τραγούδια και γενικότερα ένα περιβάλλον που σε ωθούσε στην τέχνη. Εγώ τραγουδάω κιόλας και έχω ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό. Επιπλέον, μεγαλώσαμε σε ένα αρκετά συγκρουσιακό περιβάλλον. Παρατηρώ ότι πολλοί καλλιτέχνες βρίσκουν τη διέξοδό τους στην τέχνη λόγω παρόμοιων εμπειριών, εκεί γεννιέται η ανάγκη να γίνει η τέχνη επάγγελμα. Στην τρίτη λυκείου πέρασα κατάθλιψη, ενώ ήμουν πολύ καλή μαθήτρια. Ξεκίνησα χοροθεραπεία και αποφάσισα τα Χριστούγεννα ότι «Θα γίνω ηθοποιός!» Δεν το ανακοίνωσα κατευθείαν, αλλά πήγαινα στη βιβλιοθήκη του σχολείου και αντέγραφα μονολόγους για να δώσω εξετάσεις. Ήταν μια περίοδος έντονου πανικού και προετοιμασίας, αλλά εκεί γεννήθηκε η αγάπη μου για αυτό το επάγγελμα.
Γιατί είχατε κατάθλιψη στην τρίτη λυκείου;
Να ξεκαθαρίσω πως δεν πρόκειται για κατάθλιψη με επίσημη διάγνωση από γιατρό. Απλώς δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που ζούσα εκείνη την περίοδο. Το σχολείο το σιχαινόμουν, ένιωθα ότι μας «βιάζει» το εκπαιδευτικό σύστημα. Γύρναγα από το σχολείο, κοιμόμουν ελάχιστες ώρες, διάβαζα και μετά κοιμόμουν ξανά. Ήμουν αποπροσανατολισμένη, είχα έντονο άγχος και δεν ήμουν καλά ψυχολογικά.
