Εννέα ημέρες έχουν περάσει από την απώλεια του Αλέξη Σταμάτη, ενός γεγονότος που βύθισε στο πένθος τη Μπέτυ Αρβανίτη. Η γνωστή ηθοποιός βιώνει μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της, έχοντας δίπλα της δύο ανθρώπους που αποτελούν τη βασική της δύναμη: τον εγγονό της, Ερμή, και τον σύζυγό της, Βασίλη Πουλαντζά.

Ο μικρός Ερμής έχει γίνει για εκείνη μια σημαντική πηγή παρηγοριάς. Η Μπέτυ Αρβανίτη έχει αφιερώσει στον εγγονό της όλη την αγάπη και τη φροντίδα της, βρίσκοντας μέσα από την παρουσία του κουράγιο να συνεχίσει, σε μια περίοδο που η απουσία του γιου της είναι ιδιαίτερα αισθητή. «Πεθαίνω για τον Ερμή. Είναι μαγικό να βλέπεις ένα παιδί να ανακαλύπτει τον κόσμο. Επειδή εγώ απέκτησα τον γιο μου πολύ μικρή, δεν πρόλαβα να ζήσω πολλές από αυτές τις στιγμές όπως θα ήθελα», είχε δηλώσει.

Άνθρωποι που τη γνωρίζουν κάνουν λόγο για μια γιαγιά ιδιαίτερα αφοσιωμένη, η οποία απολαμβάνει κάθε στιγμή με τον εγγονό της. Μετά την απώλεια του Αλέξη Σταμάτη, ο δεσμός αυτός αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς ο μικρός Ερμής αποτελεί ένα πολύτιμο κομμάτι της συνέχειας του γιου της. Η ίδια είχε αναφέρει ότι, παρά τις δυσκολίες που σημάδεψαν τα πρώτα χρόνια της μητρότητας, κατάφερε αργότερα να αποκαταστήσει πλήρως τη σχέση της με τον Αλέξη, αφήνοντας πίσω τους όσα τους είχαν απομακρύνει

Ο φύλακας-άγγελος

Σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητά της εξακολουθεί να έχει και ο Βασίλης Πουλαντζάς. Το ζευγάρι είναι μαζί από το 1983 και, εκτός από τη ζωή του, μοιράζεται και μια κοινή πορεία στο θέατρο. Αν και ο ίδιος είναι πολιτικός μηχανικός και μεταφραστής, δραστηριοποιείται επίσης ως θεατρικός παραγωγός, συνεργαζόμενος με τη Μπέτυ Αρβανίτη στις παραγωγές του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας.

Η ηθοποιός έχει αναφερθεί πολλές φορές δημόσια στη σχέση τους, περιγράφοντας τη γνωριμία και την κοινή τους διαδρομή με ιδιαίτερη συγκίνηση. «Όταν γνώρισα τον Βασίλη ήμουν στην Αγγλία –γνωριστήκαμε στην Ελλάδα αλλά ήρθε να με βρει στο Λονδίνο. Έρωτας ζωής; Αν δεν είναι αυτό έρωτας ζωής, τότε δεν ξέρω ποιος είναι. Είναι σχέση ζωής, ζωή. Είμαστε μαζί από το 1983 – θα κλείσουμε σαράντα χρόνια. Τα πράγματα δεν κρατάνε αν δεν έχεις κοινή οπτική, αν δεν έχεις κοινή γλώσσα, κοινά όνειρα. Αλλά αυτό δεν το ήξερε κανείς μας. Προέκυψε. Χωρίς εκείνον δεν θα μπορούσα. Κι εκείνος χωρίς εμένα δεν νομίζω να είχε ενδιαφερθεί -δεν ασχολιόταν με το θέατρο, αλλά με την πολιτική, με την δουλειά του. Τη σχέση μου με τον Βασίλη δεν την έφθειρε το θέατρο, αντιθέτως –όλο αυτό μας κρατάει. Είναι σαν να κάνουν δύο άνθρωποι ένα παιδί. Δεν ξέρω αν με θαυμάζει στο σανίδι ο Βασίλης, δεν μου το λέει».