Από την Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Αν η Κάρι Μπράντσο είχε το δικό της Ναό μόδας σε εκείνο το ασύλληπτα πανάκριβο κτήριο, εγώ είμαι η ενορίτισσα που άργησε στη λειτουργία, κρατώντας πλαστική σακούλα από τα Jumbo αντί για clutch του Manolo Blahnik.
Ναι, φτιάχνω γκαρνταρόμπα. Ή, τέλος πάντων, ένα δωμάτιο που θα ήθελα να είναι γκαρνταρόμπα, αλλά προς το παρόν μοιάζει με αποθήκη που κάποιος πέταξε εκεί μέσα βιαστικά αμέτρητες ντάνες ρούχων! Ένα δωμάτιο αφιερωμένο στα ρούχα μου, στα παπούτσια μου και στις ψευδαισθήσεις μου ότι μπορώ να πλησιάσω το lifestyle της Κάρι Μπράντσο.
Η Κάρι είχε ράφια από μασίφ ξύλο, καθρέφτες με φωτισμό Broadway και παπούτσια που άξιζαν περισσότερα από το αυτοκίνητό μου. (Το κάθε ζευγάρι). Εγώ έχω κάτι ράφια που βρήκα στο πατάρι και τα έβαψα σε διάφορες παλ αποχρώσεις με σπρέι που ακόμη να φύγει ο βήχας από την αποπνιχτική μυρωδιά του. Και τα παπούτσια μου; Ας πούμε ότι αν τα Manolo είναι όπερα, τα δικά μου είναι λαϊκή απογευματινή (και κανονική λαϊκή μαζί). Για να μην μιλήσω για τον καθρέφτη που με δείχνει από τη μέση και κάτω γιατί τον κόλλησα ανάποδα.
Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό το fashion χάος, υπάρχει μια μαγεία. Όταν ανοίγω τη ντουλάπα μου και βλέπω τη λάμψη του πολυεστέρα να με κοιτάζει με νοσταλγία, νιώθω σαν fashion icon με limited budget. Αν η Κάρι με έβλεπε από μια μεριά, ίσως μου έστελνε ένα Cosmopolitan και μια αγκαλιά συμπόνιας. Ή ίσως θα μου έλεγε: “Honey, it’s not the label, it’s the attitude.”
Και θα είχε δίκιο. Γιατί το attitude μου είναι αυτό μιας γυναίκας που κάθε κομμάτι στην ντουλάπα, ή στην παπουτσοθήκη της, έχει ξεχωριστή αξία. Και μια ιστορία. Άλλη αστεία σαν επιθεώρηση του Σεφερλή, άλλη πιο δραματική από τα Ανεμοδαρμένα Ύψη και άλλη πιο ρομαντική και από το Love Actually.
Μπορεί η Κάρι να έκανε χιλιόμετρα με τα Manolo της στην 5η Λεωφόρο αλλά και οι δικές μου φιάπες δεν πέρασαν και λίγα πάνω -κάτω στο Γκάζι να ψάχνουμε με τις κολλητές άδειο τραπέζι Σάββατο βράδυ.
Μπορεί εκείνη να κυνηγούσε το Burberry φουλάρι της που το πήρε ο αέρας τρέχοντας κλαμένη στο Central Park, αλλά και το δικό μου (στις ίδιες αποχρώσεις) που επένδυσα αγοράζοντας από το πανήγυρι του πολιούχου μας Αγίου Δημητρίου (μεγάλη η χάρη του) μια χαρά την έκανε τη δουλειά του.
Και ίσως εκείνη να έχει άλλο αέρα σταυρώνοντας τα πόδια της με τα γυαλιστερά της Christian Louboutin, αλλά αποκλείεται να χόρεψε με τα sneaker της ώρες ολόκληρες στην αγαπημένη της Disco μπροστά στον Πασχάλη- που οπωσδήποτε οφείλει να μου αποκαλύψει το νούμερο της βαφής των μαλλιών του.
Οπότε ναι, φτιάχνω τη δική μου γκαρνταρόμπα. Δεν έχει Carrara μάρμαρο, ούτε χρυσά πόμολα, αλλά έχει εμένα: μια γυναίκα που πιστεύει ακράδαντα πως το στυλ δεν αγοράζεται, αλλά πηγάζει από μέσα μας. (Γοερό κλάμα συμβιβασμού)
Ένα δωμάτιο αφιερωμένο στα ρούχα μου, στα παπούτσια μου και στις ψευδαισθήσεις μου ότι έχω το lifestyle της Κάρι Μπράντσο.
Η Κάρι είχε walk-in closet. Εγώ έχω walk-in, trip-over, crash-into closet. Δηλαδή, μπαίνω, σκοντάφτω σ’ ένα καλάθι με χειμωνιάτικα του 2012, και καταλήγω να ανακαλύπτω ένα φόρεμα που είχα ξεχάσει από την εποχή του μνημονίου. (Τι να κάνει άραγε εκείνος ο πρώην μου;)
Η Κάρι είχε Jimmy Choo. Εγώ έχω Jimmy (σκέτο) Shoes, αγορασμένα 29,99 ευρώ και με αποστολή “δωρεάν άμα κάνεις share στο Facebook”. Εκείνη άνοιγε το ντουλάπι της και έλαμπε το σύμπαν. Εγώ ανοίγω τη δική μου και ακούγεται ο αναστεναγμός του φερμουάρ του τζιν που δεν αντέχει άλλη πίεση. (Άλλος πόνος αυτός)
Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που κρεμάω ένα ρούχο, νιώθω σαν fashion guru. Μπορεί να φοράω φαρδιές πιτζάμες με λεκέ από καφέ, αλλά μέσα μου περπατάω στη 5η Λεωφόρο. Γιατί —ας είμαστε ειλικρινείς— δεν χρειάζεσαι Dolce & Gabbana για να νιώσεις diva. Θες μόνο καλό φωτισμό και μια κάμερα που να μη δείχνει την ακαταστασία πίσω σου. Με λίγα λόγια τα αγαπημένα φίλτρα του Instagram που κονταροκτυπιούνται αλύπητα με αυτά του Τικ-Τοκ για το ποια σε δείχνουν 20χρονη!
Η γκαρνταρόμπα μου, λοιπόν, θα είναι αφιέρωμα στην αλήθεια (μου): ότι μπορεί να μην έχω Louboutin, αλλά έχω τρεις παντόφλες ίδιες, γιατί ποτέ δεν βρίσκω το ζευγάρι. Και, ειλικρινά; Αυτό είναι το δικό μου Sex and the City. Μόνο που το city είναι το σαλόνι μου και το sex είναι… με τα ράφια που προσπαθώ να βιδώσω.
Οπότε ναι, Carrie honey, μπορεί να έχουμε διαφορετικά brand,
αλλά κι εγώ όταν ντύνομαι, νιώθω πρωταγωνίστρια.
Απλώς… στη δική μου σειρά, τα επεισόδια γυρίζονται στην Πετρούπολη και όχι στο Μανχάταν.
Ps: Και ναι: προσποιούμαι ότι με περιμένει το Mr. Big στα νιάτα του με αυτό το χαμόγελο που μαγεύει, ενώ στην πραγματικότητα, με περιμένει το σίδερο και μια στοίβα ρούχα που δεν θυμάμαι αν είναι καθαρά ή άπλυτα.
