Με αφορμή τη φετινή τηλεοπτική και θεατρική της παρουσία, η Έλενα Τοπαλίδου παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Weekend Live» με τον Δημήτρη Πανόπουλο και τη Μάρτζυ Λαζάρου, το μεσημέρι του Σαββάτου.
Η ηθοποιός και χορεύτρια μίλησε, μεταξύ άλλων, τόσο για τη συμμετοχή της στη νέα κινηματογραφική παραγωγή με τον Νίκολας Κέιτζ όσο και για το φλερτ στα social media. Όπως αποκάλυψε, αρχικά δέχθηκε πρόταση για κάστινγκ χωρίς να γνωρίζει περί τίνος πρόκειται. «Όταν κατάλαβα ότι αφορά τον Νίκολας Κέιτζ, πήγα να τον γνωρίσω και μου είπε πως με ξεχώρισε και ότι του άρεσα πολύ», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στην ταινία, η Έλενα Τοπαλίδου υποδύεται τον Σατανά, τονίζοντας ότι δεν φοβάται τυχόν αντιδράσεις. «Και τι πειράζει; Δεν πρέπει κάποιος να παίξει και τον Σατανά;» σημείωσε, εξηγώντας πως οι μεγαλύτερες αντιδράσεις πιθανότατα θα προκύψουν από τον τρόπο που παρουσιάζεται ο ρόλος του Χριστού. «Εκεί είναι το απρόσμενο, γιατί ο σκηνοθέτης τον προσεγγίζει πολύ διαφορετικά», πρόσθεσε. Η ταινία έχει τίτλο «The Carpenter’s Son» και, όπως εκτίμησε, αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών.
Παράλληλα, αναφέρθηκε και στο φλερτ μέσω κοινωνικών δικτύων, λέγοντας πως την ιντριγκάρει ο τρόπος με τον οποίο κάποιος εκφράζει το ενδιαφέρον του. «Υπάρχουν άνθρωποι που σε ξαφνιάζουν με τον τρόπο που φλερτάρουν στα social media. Αυτό έχει σημασία για εμένα, είτε πρόκειται για γυναίκα είτε για άνδρα», κατέληξε στη συνέντευξή της στο μαγκαζίνο του ΣΚΑΪ.
Τι είναι το «The Carpenter’s Son» και γιατί έχει ανοίξει κουβέντα
Το «The Carpenter’s Son» είναι μια ταινία που καταπιάνεται με μια πιο σκοτεινή και απρόβλεπτη εκδοχή των παιδικών και εφηβικών χρόνων του Ιησού, αντλώντας έμπνευση από το απόκρυφο Infancy Gospel of Thomas. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Λότφι Νέιθαν, ενώ στο καστ συναντάμε ονόματα όπως ο Νίκολας Κέιτζ, ο Νόα Τζουπ και η ΦΚΑ Τουίγκς.
Όπως συμβαίνει συνήθως με κάθε κινηματογραφική προσέγγιση που αγγίζει «αιρετικές» ιδέες, η ταινία δεν άργησε να προκαλέσει θόρυβο και ανάμεικτες αντιδράσεις διεθνώς. Για κάποιους είναι ένα τολμηρό concept που κεντρίζει την περιέργεια, για άλλους μια φιλόδοξη προσπάθεια που δεν φτάνει μέχρι εκεί που υπόσχεται.
Γιατί μας αφορά περισσότερο απ’ όσο φαίνεται
Πέρα από το προφανές «ok, παίζει ο Νίκολας Κέιτζ», υπάρχει και μια πιο ενδιαφέρουσα διάσταση: η παρουσία μιας Ελληνίδας καλλιτέχνιδας με έντονη σκηνική ταυτότητα και σωματική/θεατρική έκφραση σε ένα διεθνές πρότζεκτ που βασίζεται καθαρά στην ατμόσφαιρα, την ένταση και το διαρκές αίσθημα ότι «κάτι δεν πάει καλά».
Και κάπως έτσι, μια ατάκα του τύπου «εγώ έπαιξα τον Σατανά κι εκείνος τον Ιωσήφ» δεν μοιάζει απλώς με κουίζ γνώσεων, αλλά με την πιο συμπυκνωμένη περίληψη μιας συνεργασίας που, ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για την ταινία, δύσκολα περνά απαρατήρητη.
