Η Έλενα Ακρίτα δημοσίευσε ένα ιδιαίτερα συγκινητικό κείμενο με αφορμή τον θάνατο της Μιλού, εκφράζοντας τα συναισθήματα που γεννά η απώλεια ενός ζώου που αποτελεί μέλος της οικογένειας.
Η ίδια στάθηκε στον πόνο που βιώνουν όσοι έχουν σκυλιά μεγάλης ηλικίας, γνωρίζοντας πως κάποια στιγμή θα χρειαστεί να τα αποχαιρετήσουν.
Όπως αναφέρει, όσοι παρακολούθησαν τον Γκρέγκορι να αποχαιρετά τη Μιλού του ένιωσαν κάτι να σπάει μέσα τους. Για τους ανθρώπους που ζουν με ηλικιωμένα σκυλιά, ακόμη και μια μικρή αλλαγή στην καθημερινότητά τους μπορεί να προκαλέσει αγωνία και φόβο για το τέλος που πλησιάζει.
Η Έλενα Ακρίτα περιγράφει την ανησυχία που προκαλεί ένας βήχας, μια δύσπνοια ή μια ημέρα που το αγαπημένο τους ζώο δεν έχει την ίδια διάθεση για παιχνίδι. Παράλληλα, αναφέρεται στις ενοχές που μπορεί να αισθανθεί κάποιος επειδή πονά για την απώλεια ενός ζώου, την ώρα που υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που υποφέρουν.
Η ίδια εξηγεί πως η αγάπη δεν καθορίζεται από το είδος στο οποίο ανήκει εκείνος που αγαπάμε. Με αφορμή τα δικά της σκυλιά, τη Μυρτώ, το Τζινάκι και τη Λιλούκο, περιγράφει πόσο δύσκολη είναι ακόμη και η σκέψη ότι κάποια στιγμή δεν θα βρίσκονται πια δίπλα της.
Τα λόγια της Έλενας Ακρίτα
«Κοιτάζω τα τρία κορίτσια μου. Τη Μυρτώ, το Τζινάκι και τη Λιλούκο το φως των ματιών μου. Τις βλέπω να μεγαλώνουν και προσπαθώ να διώξω τη σκέψη.
Δεν μπορώ.
Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτές.»
Η εικόνα ενός σπιτιού που κάποτε γέμιζε με χαρούμενες ουρές, μικρά πατουσάκια και βλέμματα γεμάτα αγάπη γίνεται για την ίδια η πιο σκληρή υπενθύμιση της απώλειας. Το ερώτημα που θέτει είναι πώς μπορεί κανείς να αντέξει τη σιωπή ενός σπιτιού στο οποίο κάποτε υπήρχε τόση αγάπη.
Και όσο τα σκυλιά μεγαλώνουν χωρίς να αντιλαμβάνονται το πέρασμα του χρόνου, οι άνθρωποί τους γνωρίζουν πως η στιγμή του αποχαιρετισμού κάποτε θα έρθει. Μέχρι τότε, προσπαθούν να απολαύσουν κάθε στιγμή μαζί τους, να τα αγκαλιάζουν πιο σφιχτά και να εύχονται ο χρόνος να κάνει μια εξαίρεση.
Το κείμενό της ολοκληρώνεται με μια φράση που αποτυπώνει τη βαθιά σύνδεση ανθρώπου και ζώου: «Αλλά εκείνες δεν θα μάθουν ποτέ πόσο μας έσωσαν από τις δικές μας μοναξιές».
