Από τη Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Υπάρχουν ειδήσεις που δεν τις διαβάζεις απλώς. Σε ταρακουνούν. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι πότε χάσαμε το μέτρο και πότε η ανθρώπινη ζωή έπαψε να έχει την αξία που κάποτε θεωρούσαμε αυτονόητη.
Η υπόθεση της 42χρονης διασώστριας του ΕΚΑΒ στη Σύρο είναι μία από αυτές. Μια γυναίκα που είχε αφιερώσει τη ζωή της στο να σώζει ανθρώπους, βρέθηκε νεκρή ύστερα από ένα αιματηρό περιστατικό έξω από σπίτι ζευγαριού. Οι Αρχές ερευνούν όλα τα ενδεχόμενα, με βασικό σενάριο αυτό της απόπειρας ληστείας, ενώ κρίσιμα θεωρούνται το υλικό από κάμερες ασφαλείας, τα κινητά τηλέφωνα και η ιατροδικαστική έκθεση. Μέχρι στιγμής, κανένα κίνητρο δεν έχει επιβεβαιωθεί οριστικά.
Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.
Μπορεί ένας άνθρωπος, που – σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά – δεν αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, να αποφασίζει να πάει μέρα μεσημέρι, με καλυμμένα χαρακτηριστικά, σε ένα τόσο πυκνοκατοικημένο σημείο για μια ληστεία; Ή μήπως πίσω από αυτή την ιστορία υπάρχουν στοιχεία που ακόμη δεν έχουν έρθει στο φως; Μήπως είναι πιο προσωπικό το θέμα, απλά δεν έχουν βγει στοιχεία στην δημοσιότητα; Γιατί τότε εξηγούνται όλα αυτά που τώρα στα μάτια μας φαντάζουν ως παράλογα.
Δεν γνωρίζουμε την απάντηση και δεν πρέπει να τη δώσουμε εμείς. Αυτή είναι δουλειά της Δικαιοσύνης. Οι εικασίες δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τα αποδεικτικά στοιχεία. Όμως είναι λογικό μια υπόθεση με τόσες αντιφάσεις να γεννά απορίες και να περιμένουμε όλοι τις απαντήσεις που θα δώσει η έρευνα.
Πέρα όμως από τη συγκεκριμένη υπόθεση, υπάρχει κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό.
Τα τελευταία χρόνια οι ειδήσεις για δολοφονίες έχουν γίνει σχεδόν καθημερινότητα. Οικογενειακά δράματα, εγκλήματα πάθους, διαφορές για χρήματα, εκρήξεις βίας που ξεκινούν από μια παρεξήγηση και καταλήγουν σε έναν νεκρό. Σαν να έχει χαμηλώσει το όριο που χωρίζει τον θυμό από το έγκλημα.
Πότε αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι ένα μαχαίρι, ένα όπλο ή λίγα λεπτά ανεξέλεγκτης οργής μπορούν να λύσουν οποιαδήποτε διαφορά;
Οι ψυχολόγοι μιλούν για μια κοινωνία πιο πιεσμένη από ποτέ. Οικονομική ανασφάλεια, μοναξιά, ψυχική εξάντληση, έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας. Όλα αυτά μπορεί να εξηγούν ένα μέρος της βίας, δεν τη δικαιολογούν όμως.
Ίσως το πιο τρομακτικό δεν είναι ότι συμβαίνουν εγκλήματα. Αυτά υπήρχαν πάντα. Το ανησυχητικό είναι ότι αρχίζουμε να τα συνηθίζουμε. Βλέπουμε μια ακόμη δολοφονία, σοκαριζόμαστε για λίγες ώρες και την επόμενη ημέρα μια άλλη τραγωδία παίρνει τη θέση της στην επικαιρότητα.
Και κάπως έτσι η ανθρώπινη ζωή κινδυνεύει να γίνει ένας ακόμη αριθμός στα δελτία ειδήσεων.
Η υπόθεση της διασώστριας της Σύρου πρέπει να διαλευκανθεί μέχρι τέλους, όποια κι αν αποδειχθεί τελικά η αλήθεια. Γιατί μόνο όταν φωτίζονται όλες οι πτυχές μιας τέτοιας τραγωδίας μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη – και μόνο τότε η κοινωνία μπορεί να αισθανθεί ότι δεν αποδέχεται τη βία ως κάτι φυσιολογικό.
Γιατί αν φτάσουμε στο σημείο να μη μας συγκλονίζει πια η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής, τότε το πραγματικό θύμα δεν θα είναι μόνο εκείνος που χάθηκε. Θα είναι ολόκληρη η κοινωνία μας.
