Η απόφαση του Αντώνη Ρέμου να πραγματοποιήσει κανονικά τη μεγάλη συναυλία του στη Θεσσαλονίκη προκάλεσε αντιδράσεις. Για κάποιους, μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, η συναυλία έπρεπε να ακυρωθεί. Ο ίδιος, όμως, φαίνεται πως βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Και υπάρχει ένας βαθύτερος λόγος πίσω από την επιλογή του να ανέβει στη σκηνή.

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη βύθισε τον καλλιτεχνικό κόσμο στο πένθος.Συνάδελφοι, φίλοι και άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του όλα αυτά τα χρόνια μίλησαν για έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, αλλά κυρίως για έναν άνθρωπο με ιδιαίτερη ψυχή και μοναδική παρουσία.

Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, ο Αντώνης Ρέμος βρέθηκε μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα: να ακυρώσει τη μεγάλη συναυλία που είχε προγραμματίσει στη Θεσσαλονίκη ή να ανέβει κανονικά στη σκηνή.

Τελικά επέλεξε το δεύτερο.Και η απόφαση αυτή δεν έμεινε ασχολίαστη.

Οι αντιδράσεις για τη συναυλία

Στα social media υπήρξαν αρκετά αρνητικά σχόλια από ανθρώπους που θεωρούσαν πως, μετά την απώλεια του Μαζωνάκη, η συναυλία θα έπρεπε να ακυρωθεί.

Άλλοι καλλιτέχνες είχαν ήδη επιλέξει να αναβάλουν ή να διαφοροποιήσουν τις προγραμματισμένες εμφανίσεις τους, γεγονός που έκανε ακόμη πιο έντονη τη συζήτηση γύρω από την απόφαση του Ρέμου.

Για αρκετούς, το πένθος απαιτούσε σιωπή.Για τον Ρέμο, όμως, φαίνεται πως η μεγαλύτερη τιμή σε έναν καλλιτέχνη μπορεί να βρίσκεται ακριβώς στο αντίθετο: στη σκηνή, στη μουσική και στον κόσμο που συγκεντρώνεται για να τραγουδήσει.

«Το Σάββατο θα τραγουδήσουμε για να τον αποχαιρετήσουμε»

Ο ίδιος ο Αντώνης Ρέμος, μιλώντας για τη συναυλία, δεν έκρυψε ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης θα έχει τη δική του θέση μέσα στη βραδιά.

«Το Σάββατο λοιπόν, στη συναυλία εννοείται ότι θα αναφερθούμε και θα τραγουδήσουμε παρέα για να τον αποχαιρετήσουμε όπως του αξίζει. Και πιστεύω ότι θα του στείλουμε έναν αποχαιρετισμό με πολλή αγάπη, γιατί η ψυχούλα του ήταν πραγματικά ένα κομμάτι μάλαμα», ανέφερε.

Δεν μίλησε, δηλαδή, για μια βραδιά σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.Αντίθετα, η πρόθεσή του ήταν να μετατρέψει τη συναυλία σε μια στιγμή μνήμης.

Να τραγουδήσει μαζί με το κοινό για έναν άνθρωπο που, όπως ο ίδιος πιστεύει, έζησε για να χαρίζει συναίσθημα και διασκέδαση στους άλλους.

Γιατί, λοιπόν, δεν την ακύρωσε;

Η επιλογή του Ρέμου μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή αν δει κανείς τη ζωή ενός καλλιτέχνη πίσω από τα φώτα.

Για τον κόσμο, μια συναυλία είναι μια βραδιά διασκέδασης.Για τον καλλιτέχνη, όμως, η σκηνή αποτελεί επάγγελμα, υποχρέωση και πολλές φορές μια μορφή ζωής.

Οι καλλιτέχνες ανεβαίνουν στη σκηνή ακόμη και όταν η προσωπική τους ζωή έχει καταρρεύσει.Υπάρχουν στιγμές που έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα, έχουν πενθήσει γονείς, συγγενείς ή φίλους και παρ’ όλα αυτά βρέθηκαν μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, προσπάθησαν να συγκεντρώσουν τα κομμάτια τους και τραγούδησαν.

Όχι επειδή δεν πονούν.Αλλά επειδή η σκηνή είναι ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούν με τον κόσμο.Και αυτή ακριβώς η πλευρά της ζωής των καλλιτεχνών φαίνεται να βρίσκεται πίσω από την επιλογή του Ρέμου.

«Ο Μαζωνάκης θα έκανε το ίδιο»

Υπάρχει και κάτι ακόμη.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας άνθρωπος που ταυτίστηκε όσο λίγοι με τη διασκέδαση, το τραγούδι και την επικοινωνία με το κοινό.

Η αποστολή του, όπως την αντιλαμβάνονταν όσοι τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν, ήταν να κάνει τους ανθρώπους να ξεχνούν για λίγο τα προβλήματά τους και να τους χαρίζει μια στιγμή χαράς.

Γι’ αυτό και η επιλογή του Ρέμου να μην ακυρώσει τη συναυλία μπορεί να ιδωθεί και ως ένας διαφορετικός τρόπος να τιμήσει τον φίλο και συνάδελφό του.Να κάνει αυτό που οι ίδιοι οι καλλιτέχνες κάνουν: να ανέβει στη σκηνή.Να τραγουδήσει.Να συγκινήσει.Να διασκεδάσει τον κόσμο.Και μέσα από αυτό, να αφήσει χώρο και για τη μνήμη του Μαζωνάκη.

Δεν σημαίνει ότι δεν πενθεί

Η απόφαση να πραγματοποιηθεί μια συναυλία δεν σημαίνει απαραίτητα απουσία πένθους.Μπορεί, αντιθέτως, να είναι ο τρόπος ενός ανθρώπου να διαχειριστεί την απώλεια.Ο Ρέμος δεν επέλεξε να αγνοήσει τον θάνατο του Μαζωνάκη. Επέλεξε να τον εντάξει στη βραδιά και να τον αποχαιρετήσει μαζί με το κοινό.

Και ίσως αυτό να είναι το σημείο που χάθηκε μέσα στη συζήτηση των τελευταίων ημερών.Γιατί η μουσική δεν σταματά απαραίτητα όταν ένας καλλιτέχνης φεύγει.Μερικές φορές συνεχίζεται ακριβώς για να τον θυμίζει.