Αγίου Βαλεντίνου πριν λίγες μέρες και όλος ο πλανήτης γέμισε με τριαντάφυλλα, σοκολάτες, αρκουδάκια και ευχές γεμάτες υποσχέσεις.
Γιορτάστηκε ο έρωτας. Το πιο δυνατό και σαρωτικό συναίσθημα. Άτυχος αυτός που δεν έχει ζήσει το μεγαλείο του. Πολύ τυχερός αυτός που τον ζει καθημερινά και διαχρονικά.
Για τον καθένα από εμάς, ο έρωτας ορίζεται διαφορετικά. Άλλοι τον ζούμε με ηρεμία, γαλήνη, ρομαντισμό. Άλλοι τον ζούμε με πάθος, ένταση και καψούρα. Σε ένα πράγμα νομίζω συμφωνούμε όλοι, πως ο έρωτας δίνει νόημα στη ζωή μας.
Για εμένα ο έρωτας είναι γιορτή. Είναι δύναμη, ανανέωση, φροντίδα, αγκαλιά. Είναι χάδι, βλέμματα, ώρες συζητήσεων και βόλτες στις θάλασσες. Είναι επικοινωνία, κατανόηση και σεβασμός. Πάνω από όλα όμως, έρωτας για εμένα είναι χημεία.
Έχω περάσει πολλές ώρες συζητήσεων με τη παρέα μου, για το τι είναι τελικά έρωτας. Ένα ερώτημα που όποιον και να ρωτήσεις, μπορεί να σου απαντήσει κάτι διαφορετικό. Αυτό μάλλον συμβαίνει γιατί ο καθένας από εμάς, έχει διαφορετικές ανάγκες και επιθυμίες.
Δεν ξέρω στα αλήθεια, αν μπορούμε να ερωτευτούμε πολλές φορές στη ζωή μας. Εγώ προσωπικά δεν το πολύ πιστεύω αυτό. Να ενθουσιαστούμε, ναι. Να αγαπήσουμε και να νοιαστούμε, ναι. Να μας αρέσει κάποιος άνθρωπος πολύ, ναι. Αλλά το να ερωτευτείς στο δικό μου μυαλό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και πολύ πιο μεγάλο.
Έρωτας για εμένα, είναι με το που πρώτο δεις τον άλλον, να εξαφανιστεί ό,τι άλλο υπάρχει γύρω σου. Είναι να εμπιστευτείς την ψυχική σου ηρεμία στα χέρια ενός άλλου ανθρώπου. Είναι να ακούς προσεχτικά και κυρίως να ακούς αυτά που δεν λέει. Έρωτας για εμένα είναι η παρουσία, η υπομονή, η τόλμη.
Τόλμη μεγάλη κουβέντα… ναι, ο έρωτας και η δειλία είναι βαθιά τσακωμένες έννοιες και όπου υπάρχει το ένα σίγουρα δεν υπάρχει το άλλο. Φοβάσαι την απόρριψη; Κάτσε μόνος σου. Φοβάσαι μην πληγωθείς; Μείνε σπίτι σου και κοίτα το ταβάνι. Φοβάσαι τη δέσμευση; Βγες μπακουροπαρέα και πέρνα καλά χωρίς να ενοχλείς όσους δεν την φοβούνται.
Πριν όμως τα κάνεις όλα αυτά, άκουσέ με. Μην φοβάσαι. Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το μαζί. Δεν θα είναι τίποτα εύκολο, ούτε θα σου δώσει κανείς οδηγίες χρήσης. Αλλά στο υπόσχομαι, όταν αφεθείς και εμπιστευτείς εσένα και έναν άλλο άνθρωπο τότε δεν θα χρειάζεται καμμία ειδική μέρα για να γιορτάσεις. Θα γιορτάζεις καθημερινά.
Όλοι μας έχουμε πληγωθεί και έχουμε πληγώσει. Είμαστε εντάξει. Επιβιώσαμε. Τι νόημα έχει αν δεν μοιράζεσαι τη χαρά σου με τον άνθρωπο σου; Ποιο χέρι, θα σε ηρεμήσει στα δύσκολα; Ποια αγκαλιά θα κολλήσει τα σπασμένα της δύσκολης μέρας σου; Και τελικά ποιος θα κάνει το μυαλό και το σώμα σου να “παραμιλάνε”;
Έρωτας για εμένα είναι το βλέμμα του. Είναι το γέλιο του. Είναι η ανοχή του σε ότι κι αν του λέω κατά καιρούς. Είναι η προσπάθεια του, όταν του βάζω δύσκολα. Είναι οι σιωπές του, όταν τον νευριάζω για να μην γίνει “ανατίναξη”. Είναι το πόσο συχνά με κάνει να γελάω. Είναι το «σε νοιάζομαι» με τις πράξεις του, χωρίς να το «φωνάζει». Έρωτας για εμένα είναι η παρουσία του, η προσπάθεια του να με καταλάβει, το πόσο τον συμπαθούν οι φίλοι μου, το τραγούδι μας που όμως δεν το λέμε τραγούδι μας και τα ατελείωτα πειράγματα του.
Όχι, τίποτα δεν είναι εύκολο, ούτε ζω σε κάποιο ροζ συννεφάκι. Απλά επιλέγω τον έρωτα, αντί του φόβου. Εξάλλου δεν με ρώτησε και κανείς… απλά έγινε!
Θα μπορούσα να γράψω ατελείωτες ώρες για τον έρωτα και φυσικά θα επανέλθω πολλές φορές σε αυτό το θέμα, αλλά για σήμερα θα σε αφήσω με το παρακάτω…
Κάνε τη χάρη στο εαυτό σου και ερωτεύσου. Είναι ασύγκριτο συναίσθημα, σε όποια ηλικία και αν σε βρει. Και να το γιορτάζεις κάθε μέρα, γιατί αν το ζεις είσαι τυχερός. Αν δεν το ζεις σου εύχομαι να το ζήσεις σύντομα και να είναι και ο πιο δυνατός!
Μέχρι την επόμενη φορά… το νου σας!
